04.12.2023, 02:49 ✶
- Tak, to właśnie powiedziałam. - Zakomunikowała to dokładnie tym tonem, jakiego używało się do powtarzania dzieciom oczywistych rzeczy. Nawet nie oczywistych, w sensie nie po prostu oczywistych - takich najbardziej oczywistych oczywistości. - Chciałabym być księżycem.
Nie wszyscy ludzie chcieli być planetą, wokół której orbitowali inni. Niektórzy, nawet odkładając na bok kwestie wiary, chcieli trwać obok kogoś, wspierać go i pięknie wyglądać w jego obecności. Magicznie - powiedziałaby, gdyby ktoś ją o to zapytał. Księżyc, oprócz bycia symbolem Pani Matki, był czymś niezwykle mistycznym, był powiernikiem nocnych sekretów, widział wszystko to, co chciało ukryć się pod osłoną nocy - spokój, bezbronność, zaraz obok tego uczynki niecne, ludzkie upodlenie. Skrywana głęboko, wewnętrzna, rosnąca w każdym ciemność.
Chciałaby być księżycem.
- Pewnie masz lację - przyznała, nawet mimo bardzo silnej niechęci do przyznawania mu racji, bo ją tą anonimowością drażnił coraz mocniej - ale od czegoś trzeba zacząć. - Plan czynienia się kimś silniejszym niż dnia wczorajszego napawał ją lekkim optymizmem. Jeszcze kilka takich kroków, jeszcze kilka razy powie nie i może... Może przestanie być traktowana w taki sposób. Może przestanie być cieniem swoich kuzynek, może przestanie być nader ruchliwą i rozgadaną Sarunią, z której można było podśmiewać się w wolnych chwilach... Ale nie zamierzała się tym dzielić z kimś przypadkowym, bo dobrze wiedziała, że spotkałoby się to ze ścianą obojętności. Jeżeli miała się tym z kimś podzielić, zwierzyłaby się dobremu przyjacielowi. Komuś, kogo takie słowa napełniają głębokim i nieprzezwyciężonym smutkiem, a ona te swoje myśli krążące i niespokojne będzie mogła zapleść i zwrócić ku punktowi, który jej faktycznie słuchał.
- Okej, zanotuję, że z choinki.
Koleś ogólnie dziwny był, nawet świadomość jej to podsuwała do myśli tym swoim charakterystycznym półgłosem, Cathal sprawiał wrażenie kogoś, kto psuł swoją powagą nastrój za każdym razem, kiedy inni bawili się i dokazywali. Na jej nieszczęście tacy faceci mieli w sobie jakiś nieopisany magnetyzm. Co prawda trzymał tylko tyle, ile im się udało zakryć wszystkie swoje sekrety, ale trzymał jak diabli - no bo się chciało ich poznać.
Ale ona miała teraz swoje problemy. Za dużo problemów, żeby go o cokolwiek dalej wypytywać, albo go zatrzymać kiedy odchodził.
- Miłego dnia, bezimienny.
Wróciła do swoich spraw. Nie obawiała się tego, że nagle wróci, bo nikt kto nie powinien znaleźć się w środku, nie przekroczy drzwi tego domu bez zwrócenia na siebie uwagi węży.
Nie wszyscy ludzie chcieli być planetą, wokół której orbitowali inni. Niektórzy, nawet odkładając na bok kwestie wiary, chcieli trwać obok kogoś, wspierać go i pięknie wyglądać w jego obecności. Magicznie - powiedziałaby, gdyby ktoś ją o to zapytał. Księżyc, oprócz bycia symbolem Pani Matki, był czymś niezwykle mistycznym, był powiernikiem nocnych sekretów, widział wszystko to, co chciało ukryć się pod osłoną nocy - spokój, bezbronność, zaraz obok tego uczynki niecne, ludzkie upodlenie. Skrywana głęboko, wewnętrzna, rosnąca w każdym ciemność.
Chciałaby być księżycem.
- Pewnie masz lację - przyznała, nawet mimo bardzo silnej niechęci do przyznawania mu racji, bo ją tą anonimowością drażnił coraz mocniej - ale od czegoś trzeba zacząć. - Plan czynienia się kimś silniejszym niż dnia wczorajszego napawał ją lekkim optymizmem. Jeszcze kilka takich kroków, jeszcze kilka razy powie nie i może... Może przestanie być traktowana w taki sposób. Może przestanie być cieniem swoich kuzynek, może przestanie być nader ruchliwą i rozgadaną Sarunią, z której można było podśmiewać się w wolnych chwilach... Ale nie zamierzała się tym dzielić z kimś przypadkowym, bo dobrze wiedziała, że spotkałoby się to ze ścianą obojętności. Jeżeli miała się tym z kimś podzielić, zwierzyłaby się dobremu przyjacielowi. Komuś, kogo takie słowa napełniają głębokim i nieprzezwyciężonym smutkiem, a ona te swoje myśli krążące i niespokojne będzie mogła zapleść i zwrócić ku punktowi, który jej faktycznie słuchał.
- Okej, zanotuję, że z choinki.
Koleś ogólnie dziwny był, nawet świadomość jej to podsuwała do myśli tym swoim charakterystycznym półgłosem, Cathal sprawiał wrażenie kogoś, kto psuł swoją powagą nastrój za każdym razem, kiedy inni bawili się i dokazywali. Na jej nieszczęście tacy faceci mieli w sobie jakiś nieopisany magnetyzm. Co prawda trzymał tylko tyle, ile im się udało zakryć wszystkie swoje sekrety, ale trzymał jak diabli - no bo się chciało ich poznać.
Ale ona miała teraz swoje problemy. Za dużo problemów, żeby go o cokolwiek dalej wypytywać, albo go zatrzymać kiedy odchodził.
- Miłego dnia, bezimienny.
Wróciła do swoich spraw. Nie obawiała się tego, że nagle wróci, bo nikt kto nie powinien znaleźć się w środku, nie przekroczy drzwi tego domu bez zwrócenia na siebie uwagi węży.
Koniec sesji
she is passion embodied,
a flower of melodrama
in eternal bloom.
a flower of melodrama
in eternal bloom.