[07/1972] Gynocentryzm - Albert & Alexander

28.07.1972 r.

Nawet nie pamiętał, kiedy zapoznał Alberta Rookwooda, fakt faktem, że ich rodziny od zawsze pozostawały w bliskiej komitywie; a czy to łypnęli na siebie porozumiewawczo ponad stołem, kiedy stary Duncan Mulciber grzmiał przy uroczystym obiedzie jak by to wziął i pozabijał wszystkie gobliny, gdyby to on był Ministrem Magii, tak mu te pokurcze w poważnych interesach przeszkadzają, a mogłyby zasiedlać obozy pracy przymusowej!, czy to połączyła ich ciekawa konwersacja o wszystkim i o niczym przy wspólnie wypalonym papierosie, którym Alex podzielił się z Rookwoodem jeszcze gówniarzem będąc, kiedy ten również wyszedł do altany, zaspokoić głód nałogu - nieistotne.
Ważne, że przez te wszystkie lata, szacunek jaki żywił Mulciber wobec tego człowieka - który wedle jego wizji zajadać się miał w następny wtorek dodatkową porcją gorącycy skrzydełek kurczaka z chilli, bo dostawca jedzenia szczęśliwie się pomyli wydając zamówienie - pozostawał w jego niestabilnym życiu kojącym constans, tak jak bluszczowe objęcia Loretty, niezachwiana lojalność Murtagha i nieprzytomny uśmiech Diany.

List do Alberta był krótki, bo ręce ostatnio mu drżały mu po całym miesiącu spędzonym w alkoholowym ciągu w cygańskiej komunie, gdzie nieskutecznie próbował zapić się na śmierć. Donald, jego brat - pardon, jego na wpół martwy brat, który był już warzywem (dzięki bogu, na stoliku Rookwooda nie dostrzegł żadnych) - leżał w lecznicy dusz, i czekał na śmierć. Dianę ścigała prasa, przekonana o tym, że to właśnie ona ponosi winę za tę zbrodnię, bo dalej używała platynowej karty męża na zakupach... A Axel? Nie wiedział, kurwa, co robić z brzmieniem odpowiedzialności za przyszłość rodu Mulciber.

Rookwood zawsze był gotów służyć mu radą, i chętnie z tego przywileju korzystał. W pewnym sensie, Axel szanował go bardziej niż własnego ojca (niech mu ziemia lekką będzie) i resztę starszych krewnych - zawsze imponowała mu prezencja Alberta, błysk bezwzględności w oczach, i to, że miało się wrażenie, że pod powierzchnią jego skóry nieustannie buzuje agresja; Alexander lubił ludzi interesujących, a do takich niewątpliwie zaliczał się Rookwood, i nie miało znaczenia, czy rzygał w sąsiednim kiblu, czy wkładał jakiejś nieletniej prostytutce banknot do majtek - w jego towarzystwie po prostu czuł się swobodnie.

- Będę pił. - Kiedy trafił do stolika, wymienił z Albertem krótki uścisk dłoni, zanim opadł na krzesło z rezygnacją. Przyjaciel - czy tak go mógł nazwać? chyba tak - wydawał się jeszcze chudszy niż zazwyczaj, a oczy miał zapadnięte jeszcze bardziej niż Axel. Uśmiechnął się pod nosem. Obaj wyglądali tragicznie. - Jakiś szaman powiedział mi kiedyś, że trzeba regularnie umartwiać przewód pokarmowy wódą, żeby w pełni otworzyć swoje trzecie oko - rzucił ciekawostką, bo wiele zdążył Rookwoodowi opowiedzieć o swoich naukowych podróżach po świecie (i narkotykowych tripach, i morderczych eskapadach), ale tego chyba nigdy.

Rzucił na stół kartę z alkoholami. - Mimo to nie przewidziałem, że kobieta, którą kocham, to zwykła kurwa. - Och, być może raz czy dwa wymsknęło mu się coś takiego, więc nie może być od razu tak, że nie przewidział. W końcu za bardzo lubił rzucać jej tą inwektywą w twarz... On po prostu świadomie ignorował jej grzeszki, które nie wadziły mu aż tak, dopóki jej nie poślubił - nieoficjalnie, w obrządku cygańskich magów, a jednak, to było dla niego prawdziwsze niż jakieś przysięgi.