07.12.2023, 00:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 17.12.2023, 16:04 przez Rodolphus Lestrange.)
- Zawsze mogłeś odmówić - mruknął, sięgając po karafkę z wodą. W przeciwieństwie do butelek z alkoholem, ta była używana często. Nalał wody do dwóch czystych szklanek i jedną podał Nicholasowi, gestem wskazując jeden z foteli. Sam usiadł na drugim. Z niejakim zadowoleniem zauważył fakt, że Yaxley nie zdecydował się na alkohol. Miał wrażenie, że wiedza o tym, jak destrukcyjne działanie ma na mózg, docierała do coraz większej liczby osób. A może po prostu Rolph otaczał się ludźmi swojego pokroju?
Na wzmiankę o wystroju ledwo mu brew drgnęła. Odruchowo rozejrzał się po salonie, wyobrażając sobie jak może wyglądać mieszkanie Nicholasa. Surowość i minimalizm przyjmowały bowiem różne postacie.
- Nie tylko jeśli chodzi o wnętrze, zdążyłem zauważyć - powiedział, lekko unosząc szklankę. Upił łyk wody, niewielki, domyślając się że Nicholas nie zrobi tego jako pierwszy. Specjalnie nalewał wodę tak, by widział jego dłonie i wodę. Miał taki odruch, związany jednak bardziej z nalewaniem wina swoim towarzyszom. - Ale masz rację. Sprawa jest pilna.
Odłożył szklankę i nieco się pochylił w stronę Yaxleya, łokcie opierając o swoje uda. Minę miał zamyśloną, zmarszczył nieznacznie czoło, a w stalowych oczach coś błysnęło, ciężka do wychwycenia emocja.
- Jak pisałem, chodzi o Roberta. Kilka dni temu doszły mnie niepokojące informacje na temat jego opinii - zaczął. Nicholas mógł dostrzec, że Lestrange niezwykle starannie dobiera słowa i robi pauzy, przed którymi chwilę się zastanawia. Jakby nie chciał zdradzić za dużo lub nie do końca wiedział, jak sformułować kolejne zdania. - Osoba, której ufam, poddała w wątpliwość jego ostatnie działania. Z początku myślałem, że chodzi o szumne odejście z Ministerstwa, lecz to było zbyt dawno, a mowa była o niedawnych wydarzeniach. Wiem, że pracowałeś w Ministerstwie z Robertem, że nie straciliście kontaktu, że jesteście... Blisko.
Słowa niełatwo przechodziły mu przez gardło. Nicholas mógł dostrzec, że Rolph ma nieznacznie podkrążone oczy, jakby nie spał dobrze od kilku dni. Miał też zdecydowanie bledszą cerę, niż zwykle. Kolor skóry mocno kontrastował z ciemniejszymi obwódkami wokół tęczówek, nadając im jeszcze bardziej niepokojącego wyglądu. Zwłaszcza że teraz te dziwne oczy wwiercał w Yaxleya, jakby chciał spojrzeć przez niego, przebić się przez mur milczenia i wkraść do samej duszy, by wydrzeć jego wspomnienia. Nic jednak nie uczynił w tym kierunku - nie miał zamiaru uciekać się do brudnych sztuczek w stosunku do osoby, którą darzył szacunkiem.
- Robert jest postacią złożoną. Pracuję z nim nad pewnymi badaniami, które wolałbym, by pozostały tajemnicą. Nie ukrywam jednak faktu, że kontaktujemy się dość często. Nigdy jednak nie czułem potrzeby, by zmieniać naszą relację i wchodzić stopień wyżej, rozszerzać ją na kontakty personalne. Być może jednak jestem w błędzie? - zapytał nieco dwuznacznie, marszcząc brwi. Nie podobało mu się ani to, co usłyszał od Bellatrix, ani to, że w zasadzie o Robercie wiedział naprawdę niewiele. Nie przeszkadzało mu to do tej pory, lecz wieczór niespełna dwa dni temu zmienił wszystko. Nie spał, co było widać. Nie jadł, czego akurat widać nie było. Był też odrobinę bardziej rozkojarzony.
Zarysowawszy problem, przekrzywił nieco głowę. Wątpił, by Yaxley nagle zaczął mu opowiadać, jakby czytał ze swojego pamiętniczka, wszystko co wie o Mulciberze. W zasadzie nawet tego nie chciał. Sam nie do końca wiedział, czego chciał - jego pragnienia były zależne od toru, w którym podąży ta konwersacja. Nie zadawał bezpośrednich pytań celowo, pragnąc wybadać reakcję Nicholasa. Czy wiedział o plotkach? Jakiego typu to były plotki? Czy ta nieprzenikniona maska pęknie, zdradzając naturalne odruchy, takie jak zaskoczenie, a może i złość na rozpowszechniane kalumnie?
Na wzmiankę o wystroju ledwo mu brew drgnęła. Odruchowo rozejrzał się po salonie, wyobrażając sobie jak może wyglądać mieszkanie Nicholasa. Surowość i minimalizm przyjmowały bowiem różne postacie.
- Nie tylko jeśli chodzi o wnętrze, zdążyłem zauważyć - powiedział, lekko unosząc szklankę. Upił łyk wody, niewielki, domyślając się że Nicholas nie zrobi tego jako pierwszy. Specjalnie nalewał wodę tak, by widział jego dłonie i wodę. Miał taki odruch, związany jednak bardziej z nalewaniem wina swoim towarzyszom. - Ale masz rację. Sprawa jest pilna.
Odłożył szklankę i nieco się pochylił w stronę Yaxleya, łokcie opierając o swoje uda. Minę miał zamyśloną, zmarszczył nieznacznie czoło, a w stalowych oczach coś błysnęło, ciężka do wychwycenia emocja.
- Jak pisałem, chodzi o Roberta. Kilka dni temu doszły mnie niepokojące informacje na temat jego opinii - zaczął. Nicholas mógł dostrzec, że Lestrange niezwykle starannie dobiera słowa i robi pauzy, przed którymi chwilę się zastanawia. Jakby nie chciał zdradzić za dużo lub nie do końca wiedział, jak sformułować kolejne zdania. - Osoba, której ufam, poddała w wątpliwość jego ostatnie działania. Z początku myślałem, że chodzi o szumne odejście z Ministerstwa, lecz to było zbyt dawno, a mowa była o niedawnych wydarzeniach. Wiem, że pracowałeś w Ministerstwie z Robertem, że nie straciliście kontaktu, że jesteście... Blisko.
Słowa niełatwo przechodziły mu przez gardło. Nicholas mógł dostrzec, że Rolph ma nieznacznie podkrążone oczy, jakby nie spał dobrze od kilku dni. Miał też zdecydowanie bledszą cerę, niż zwykle. Kolor skóry mocno kontrastował z ciemniejszymi obwódkami wokół tęczówek, nadając im jeszcze bardziej niepokojącego wyglądu. Zwłaszcza że teraz te dziwne oczy wwiercał w Yaxleya, jakby chciał spojrzeć przez niego, przebić się przez mur milczenia i wkraść do samej duszy, by wydrzeć jego wspomnienia. Nic jednak nie uczynił w tym kierunku - nie miał zamiaru uciekać się do brudnych sztuczek w stosunku do osoby, którą darzył szacunkiem.
- Robert jest postacią złożoną. Pracuję z nim nad pewnymi badaniami, które wolałbym, by pozostały tajemnicą. Nie ukrywam jednak faktu, że kontaktujemy się dość często. Nigdy jednak nie czułem potrzeby, by zmieniać naszą relację i wchodzić stopień wyżej, rozszerzać ją na kontakty personalne. Być może jednak jestem w błędzie? - zapytał nieco dwuznacznie, marszcząc brwi. Nie podobało mu się ani to, co usłyszał od Bellatrix, ani to, że w zasadzie o Robercie wiedział naprawdę niewiele. Nie przeszkadzało mu to do tej pory, lecz wieczór niespełna dwa dni temu zmienił wszystko. Nie spał, co było widać. Nie jadł, czego akurat widać nie było. Był też odrobinę bardziej rozkojarzony.
Zarysowawszy problem, przekrzywił nieco głowę. Wątpił, by Yaxley nagle zaczął mu opowiadać, jakby czytał ze swojego pamiętniczka, wszystko co wie o Mulciberze. W zasadzie nawet tego nie chciał. Sam nie do końca wiedział, czego chciał - jego pragnienia były zależne od toru, w którym podąży ta konwersacja. Nie zadawał bezpośrednich pytań celowo, pragnąc wybadać reakcję Nicholasa. Czy wiedział o plotkach? Jakiego typu to były plotki? Czy ta nieprzenikniona maska pęknie, zdradzając naturalne odruchy, takie jak zaskoczenie, a może i złość na rozpowszechniane kalumnie?