19.03.1972 Fergus Ollivander i Nora Figg

- Oczywiście, że może być ognista – odparł, jakby to był najlepiej znany fakt na świecie i nie wymagający niczego więcej do dodania. Przyjął tę propozycję z wdzięcznością, wiedząc, że uczucie palącego trunku na języku trochę ostudzi jego nerwy.
Czasami zastanawiał się, jak to jest lubić swoją pracę, zwłaszcza że przykład takiego uczucia znajdował się tuż po przeciwnej stronie baru. Gdyby tylko miał na tyle zapału, by rzucić to wszystko i zacząć zupełnie od nowa. Tyle że w jego wizji nigdy więcej nie pojawiał się w okolicy lokalu należącego do jego rodziny, a z racji tego, że kawiarnia Nory znajdowała się w bliskim sąsiedztwie, coś go tu jednak trzymało. O wiele łatwiej było znieść to wszystko, wiedząc, że ma się przyjaciółkę, do której można uciec.
Wziął spory haust ognistej i odstawił szklankę z cichym brzęknięciem. Nie powinien topić emocji w alkoholu, ale zdawało się to najprostszym rozwiązaniem w całej tej sytuacji. Napić się i zapomnieć choć na chwilę o wszystkich spoczywających na nim zadaniach. Aż dziw brał, że nikt wcześniej nie ukazał swojego braku entuzjazmu względem różdżkarstwa. Najwyraźniej poczucie obowiązku było u Ollivanderów tak silne, że dopadło nawet Fergusa.
- Szczerze? Chyba stracił rozum, kiedy stworzył pierwszą różdżkę – stwierdził, obracając w dłoni szklankę. Miał wrażenie, że jakby staremu mężczyźnie zawiesić patyk przed oczami, podążałby za nim jak osioł za marchewką. Na dodatek Ollivanderowie zdawali się uważać za jakieś bóstwo wśród wytwórców, które może zmonopolizować rynek. Jedyne, co mieli wspólnego z bogami, to arogancję, ale Fergus nadal nie odważył się powiedzieć im tego w twarz. To by było już za wiele.
- Rozmowa nie ma sensu. Uważa, że skoro on kiedyś się tym zajmował, ja też muszę swoje przecierpieć – wyjaśnił, wzruszając ramionami, bo próbował już setki razy. Żeby uwolnić się od tego wszystkiego, musiałby zniknąć, zmienić nazwisko i rozpocząć nowe życie gdzieś na Wyspach Kanaryjskich. Tylko jakby tam przetrwał, skoro nigdy w życiu nie był nawet na plaży?
- Wiesz co? – mruknął, pochylając się do niej, żeby na pewno nikt go nie dosłyszał. – Trochę już próbuję, ale nie sądzę, żeby Mabel mogła jeszcze z tego bezpiecznie korzystać. Chociaż za kilka lat może dostanie wymarzoną różdżkę. Mogę jej nawet wyrzeźbić jednorożce, jak będzie chciała.
Ciągle zapominał, jaka córka Nory była już duża. W sumie to często wypadało mu z głowy, że w ogóle była matką, przyzwyczajony do wizji wesołej Puchonki przemierzającej szkolne korytarze. Od tak dawna byli dorośli, a wciąż sam czuł się jak dziecko, które nie miało zbyt wiele do powiedzenia. To raczej kwestia posiadanej rodziny i był tego w pełni świadomy. Znajdowanie się w towarzystwie Figg sprawiało, że miał wrażenie, że to zupełnie inna rzeczywistość. Istniał świat, w którym miał wieczny konflikt z ojcem i w którym był niezadowolony z życia i istniał świat pełen beztroski i wolnego czasu spędzonego przy barze.
- Prędzej ja odkryję w sobie trzecie oko, niż on cokolwiek zauważy.
Parsknął śmiechem, upijając kolejny łyk ze szklanki, a drugą ręką sięgnął do tyłu, by rozplątać włosy, o których mu się przypomniało, że związał je, kiedy znajdował się w biegu.
- Dzisiaj w miarę spokojnie? – zapytał i omiótł spojrzeniem kawiarnię.