Ginevra dobrze wykorzystała ostatni czas; udała się do Londynu, pokręciła trochę po centrum magicznego świata na Wyspach Brytyjskich, a przede wszystkim zrobiła zapasy eliksirów i różnych specyfików, skoro już udało jej się jakoś zaaklimatyzować w Anglii i nawet powróżyć jakimś koleżanką babci za pieniądze. Potrzebowała tych zapasów, bo sama nie ufała sobie na tyle, by wytwarzać mikstury i maści, właściwie niezbędne do pracy jako uzdrowiciel. Uzupełniła więc całą swoją medyczną skrzyneczkę, bo nigdy nie wiadomo, kiedy będzie potrzebna, tym bardziej biorąc pod uwagę pracę na wykopaliskach. Nie miała zielonego pojęcia co tam knują, nawet nie bardzo ją to interesowało, skoro skupiła się po prostu na poznawaniu ludzi w obozie i przyzwyczajaniu do pogody. Starała się też nadążyć za wiadomościami, zaczęła więc prenumerować Proroka Codziennego, żeby łatwiej było jej się wdrożyć w świat nadętych angielskich czarodziejów, dżentelmenów z bożej łaski, co to byli sztywni jak kije od miotły, które jej babcia zaczarowywała do zamiatania podwórka.
Była więc całkiem z siebie zadowolona, kiedy Cathal obwieścił jej, że schodzą na dół i że przyda się jej pomoc, a ona miała wszystko gotowe. Więc dzisiaj ubrana odpowiednio do zejścia pod ziemię, w długie spodnie i koszulę, spięła wysoko swoje długie i ciemne włosy, wzięła ze sobą mały plecak, na ramię narzuciła pas, który miała przymocowany do skrzynki z medycznymi specyfikami i była gotowa by zamknąć ten damski pochód za Cathalem.
Jak tak patrzyła na plecy Nell i Lety to naszła ją myśl, że Cathal chyba tego do końca nie przemyślał… Ale to nie był jej problem, więc tylko uśmiechnęła się pod nosem, korzystając z okazji, że i tak nikt tego nie widzi.
– W teorii – powtórzyła za Cathalem, odrobinę tylko ubawiona. – W teorii to gdyby wszystko było takie proste, to nas by tutaj dzisiaj nie było – a w praktyce i tak by byli, bo goniła ich do przodu zawodowa ciekawość. Zaś co się tyczyło tego, że nie powinni się natknąć na niespodzianki… To w praktyce już czuła, że nie będzie tak kolorowo. – Ile do tych diabelskich sideł? – z tego co pamiętała, to to była jakaś roślina, ale chociaż nadrabiała swoje braki w wiedzy, to nieco bardziej siłą rzeczy skupiła się na zwierzętach, a nie roślinach.
Mieli się tylko rozejrzeć – w porządku. Pierwszy rekonesans, rozumiała to. Ale jednak przy tym wzięcie ze sobą dwóch medyków… Było to dla McGonagall zastanawiające, ale nie wypowiedziała tego na głos.
– Znalazły się wszystkie filary? – zapytała, skoro był to czas na zadawanie pytań… Chociaż ona z tego prawa skorzystała już wcześniej.