[1-2 lipca 1972] Na chwilę zapomnieć o świecie | Olivia, Tristan

To było poniekąd zabawne, że obydwoje cierpieli na bezsenność i dręczyły ich nocne koszmary, związane z przeszłością - pod tym kątem byli idealnie zgrani. Oboje mieli swoje traumy i nieśli bagaż cierpienia, o którym to drugie wiedziało zaledwie ułamek. Tristan podzielił się z nią częścią tej traumy, lecz ona nie zdecydowała się powiedzieć mu, kim była jeszcze kilka lat temu. O tym wiedzieli tylko rodzice i być może dowiedziałaby się osoba postronna, gdyby napadł na nich bogin. W przypadku Olivii zmieniał się on w niewykształcony, a wręcz zdeformowany płód - to było tak obciążające psychicznie, że podstawowe zaklęcie, którego uczyli się w Hogwarcie na obronie przed czarną magią, nie przeszłoby jej zapewne przez gardło.

Gdy dostrzegła jego sylwetkę, na jej twarz mimowolnie wpełznął szeroki uśmiech. Nie potrafiła go powstrzymać - gdy tylko widziała Tristana, czuła że jej serce na dwa ułamki sekundy przestaje bić i gubi rytm, by chwilę potem zacząć miotać się jak szalone. Domyślała się, że to co do niego czuje to coś więcej niż przyjaźń, ale wyjątkowo postanowiła nie być egoistką i zepchnąć te uczucia na dalszy plan. Nie przeżyłaby, gdyby ich nie odwzajemnił, a ona zrujnowałaby tę przyjaźń. A co gorsza: mu zapewne też byłoby cholernie ciężko. Dlatego też postanowiła zadowolić się tym, co mają, i skupić wyłącznie na jego potrzebach. Chciała po prostu przy nim być i sprawiać, że będzie się uśmiechał.
- Twoja punktualność nigdy nie przestanie mnie zadziwiać - stanęła na palcach i pocałowała go w policzek, nieco dłużej przytrzymując usta przy jego skórze. - Zwłaszcza, że jest okropnie wcześnie. Przepraszam za tę godzinę, ale mamy niewiele czasu.
Sięgnęła po plecak i zarzuciła go na jedno ramię. Jeden z tych paskudnych nawyków, które negatywnie wpływały na postawę, ale tak już się nauczyła i przyzwyczaiła, że nie potrafiła inaczej. Zresztą nie był ciężki, a i ona nie miała aż tak skrzywionego kręgosłupa, żeby jakoś mocniej go dobijać noszeniem czegoś na jednym ramieniu.
- Pójdziemy do świstoklika tu niedaleko. Wylądujemy w Buckie, będziemy musieli złapać kogoś, kto nas podwiezie kawałek w stronę lasów - ruszyła, zerkając czy Tristan idzie za nią. W zasadzie to należały mu się jakieś wyjaśnienia. W końcu nie miał już wyboru, nie mógł się wycofać, prawda? Mogła mu zdradzić, co będą robić. - Chociaż bardzo chciałabym ci powiedzieć, że jedziemy na bagna szukać jednorożców, to z bólem serca odkryłam, że nie ma takich ogólnoczarodziejskich zabaw. Ale są inne. Będziemy szukać wskazówek, dostałam już mapę i instrukcję. Będziemy podróżować po tym obszarze Szkocji i rozwiązywać zagadki, które doprowadzą nas do nagrody.
Wyjaśniła, błyskając zębami w uśmiechu. Coś jak podchody, z tym że magiczne. Na pewno nie będą to rymowanki, a garnitur i kalosze to zapewne tylko początek tego, co ich czekało.
- Z tego co czytałam to musimy odwiedzić pięć miejsc. Mamy na to niecałą dobę. I jeśli chodzi o ten garnitur, to od razu mówię, że to nie był mój pomysł, tak było w instrukcji, sama nie wiem, czego się spodziewać - wyjaśniła, przechodząc przez drzwi Dziurawego Kotła, za którymi krył się niemagiczny Londyn. Na moment się zawahała, widząc jak pusto tu było. Gdy odwiedzała Kocioł to zawsze było tu pełno ludzi, chyba nigdy nie była tu tak wcześnie. - Jakieś pytania, zanim nie opuściliśmy Londynu? Obiecuję że będę o ciebie dbać i nie dam ci zginąć gdzieś na zadupiu pod samotnym drzewem.
Mrugnęła do niego z rozbawieniem. Gra była nieszkodliwa, z tego co zdążyła się dowiedzieć. To nie była eksploracja jaskiń czy zmaganie się z samym sobą. Nikt im do głów nie zamierzał wchodzić. Mieli po prostu wykonać kilka zadań, odkryć gdzie jest kolejna stacja i... Wygrać coś. Nie miała pojęcia co, ale już teraz wiedziała, że po prostu musi to mieć. Nawet jeśli nagrodą będzie tabliczka czekolady. Ruszyli do najbliższego przystanku, przy którym zatrzymywał się autobus, który miał ich wywieźć na obrzeża Londynu.