11.12.2023, 00:13 ✶
Przystanęła, patrząc uważnie na jego dłonie. Rodzice, wiedzą. Proste znaki, które zrozumiała, bo mimo iż znała kilka słów na krzyż, to gramatyka języka migowego była dużo prostsza, niż języka angielskiego. Wystarczyło 5 gestów i odpowiednia mimika, by zmienić zdanie twierdzące w pytanie - i to tak złożone, że normalnie trzeba by się trochę wysilić, by ubrać wszystko w słowa. To poniekąd było fascynujące, a z drugiej strony - dość trudne dla kogoś, kto z tym językiem nigdy nie miał styczności.
Roześmiała się, widząc jego minę. Głównie dlatego, że nie miała pojęcia, jakie ma obawy. Według niej nic się złego nie stanie, co zresztą mogłoby im się stać? Dobrze, może jechali daleko, może nie był to Londyn i w ogóle Anglia, ale bez przesady.
- Tristan, jestem dorosła - odpowiedziała miękko, kręcąc z rozbawieniem głową. - Ale mimo wszystko tak, powiedziałam im, gdzie jedziemy. I tak, powiedziałam im, że jadę z tobą. Właśnie, zapomniałam powiedzieć, masz pozdrowienia. Mama chyba u ciebie coś ostatnio kupowała, więc jeśli zacznie zasypywać cię gradem pytań, to po prostu się uśmiechaj i potakuj, potrafi być bardzo natarczywa.
Skrzywiła się lekko. Domyślała się, jakiego typu to będą pytania. Miała z nimi dwa dni temu naprawdę poważną rozmowę na ten temat. Kto to jest, od kiedy go znasz, czy go kochasz, czy będziecie spać w osobnych pokojach. Przecież jeśli pani Quirke dorwie Tristana w swoje ręce, to będzie po nim - tak bardzo pragnęła, żeby Olivia w końcu się ustatkowała, że to zakrawało na jakąś chorobę i obsesję. Mimo iż Olivia prosiła ją, żeby się powstrzymała, bo przecież są tylko przyjaciółmi, to kto wie, co jej strzeli do głowy.
Obaw na temat krwi też nie znała. Ba, Olivia zdawała się być gdzieś poza tymi wszystkimi konfliktami. Patrzyła na ludzi przez pryzmat tego jacy są, a nie tego, kim są ich rodzice. Czysta, brudna krew - to wszystko wykraczało poza jej rozumowanie i nie potrafiła nawet sobie wyobrazić tego, że mogłaby kogoś nienawidzić z powodu "brudnej krwi". Cokolwiek to znaczyło. Wyniosła to z domu i nawet nie wiedziała, że powinna być z tego dumna. Pan i pani Quirke nigdy nie dali nikomu kto ma mugoli w rodzinie odczuć, że są z tego powodu gorsi. Oni też zdawali się nie zauważać tego "mankamentu" jak go nazywali niektórzy.
- Będzie dobrze, nie martw się. To tylko zabawa, a ja obiecuję trzymać się blisko. Czy kiedykolwiek złamałam daną ci obietnicę? - uśmiechnęła się szeroko, stając na przystanku. Przysunęła się i chwyciła go za rękę. - Przykro mi, ale chyba będziesz musiał mi zaufać. Zapomnij na chwilę o wszystkim i po prostu daj się ponieść zabawie, przecież nie idziemy walczyć z trollami, tylko rozwiązywać zagadki.
Nic im nie groziło, tego była pewna. Mimo iż na Wyspach było niebezpiecznie, to przecież nie było tak, że na każdym kroku czaiła się śmierć. Nie miała jednak pojęcia, że Tristan znalazł się wcześniej na celowniku śmierciożerców. Ona sama była ich ofiarą, acz przypadkową i przecież nic wielkiego się nie stało, prawda? Ot, złamane żebra i tyle. Wiedział o tym, bo mu mówiła, że psychole próbowali zaatakować hipogryfy mężczyzny imieniem Abby. Że po prostu weszła między wódkę a zakąskę. I w sumie dobrze, bo gdyby nie ona, to nie wezwano by Laurenta, który szybko połączył kropki - szybciej niż ona sama. I kto wie, jak to by się skończyło. Oczywiście związek z Prewettem przemilczała - nie dlatego, że się go wstydziła, ale dlatego, że sam o to prosił. A ona naprawdę dotrzymywała danego słowa.
W czasie tych rozważań autobus przyjechał, mogli wejść, opłacić bilety i usiąść obok siebie. Olivia ziewnęła, odwracając głowę i zasłaniając usta ręką.
- Ty nie jesteś zmęczony? Jak chcesz możesz się zdrzemnąć, ja nie zasnę. Ostatnio mam problemy ze snem, poza tym przed wyjściem wypiłam kawę. Pewnie zacznie działać za pół godziny - wyciągnęła się na siedzeniu, zerkając na niego z ciekawością. W ogóle nie wyglądał, jakby zerwał się o świcie. Jak to możliwe? Czy on normalnie wstawał o takiej porze? Przecież to chore i nienaturalne, żeby tak wcześnie wstawać.
(...)
Podróż zajęła im lekko godzinę. W międzyczasie słońce zdążyło wstać i zalać Londyn żółto-pomarańczową poświatą, która szybko zmieniła się na róż i znowu żółć. Jak szło się domyślić, Olivia w połowie drogi oparła głowę o ramię Tristana i po prostu zasnęła, wbrew temu, co mówiła wcześniej. Obudził ją dopiero wybój, na który najechali, zajeżdżając na przystanek końcowy. Byli jedynymi osobami w autobusie od kilkudziesięciu minut.
- Szybko jakoś - mruknęła, przecierając oczy. Dobrze, że się nie pomalowała. Nie żeby przewidziała tę sytuację, lecz po prostu jej się nie chciało. Wolała pospać te dziesięć minut dłużej.
Mogli wysiąść i rozejrzeć się po okolicy. Znaleźli się wśród lasów, z drugiej strony były pola. W oddali majaczyła wioska, zbyt daleko by pociągnąć tam autobus, ale nie na tyle daleko, by nie dość tam w kwadrans pieszo. Olivia jednak wyciągnęła mapę z plecaka.
- Musimy iść w las. Będzie tam ścieżka, potem tutaj - nie chciała mówić więcej przy kierowcy mugolu, który z zaciekawieniem na nich zerkał, paląc papierosa. Olivia pokazała Tristanowi punkt na mapie. Na jego oko to około dwa kwadranse naprawdę wolnego spaceru wśród drzew. Nie tak daleko, a jak się pospieszą, będzie jeszcze szybciej.
Roześmiała się, widząc jego minę. Głównie dlatego, że nie miała pojęcia, jakie ma obawy. Według niej nic się złego nie stanie, co zresztą mogłoby im się stać? Dobrze, może jechali daleko, może nie był to Londyn i w ogóle Anglia, ale bez przesady.
- Tristan, jestem dorosła - odpowiedziała miękko, kręcąc z rozbawieniem głową. - Ale mimo wszystko tak, powiedziałam im, gdzie jedziemy. I tak, powiedziałam im, że jadę z tobą. Właśnie, zapomniałam powiedzieć, masz pozdrowienia. Mama chyba u ciebie coś ostatnio kupowała, więc jeśli zacznie zasypywać cię gradem pytań, to po prostu się uśmiechaj i potakuj, potrafi być bardzo natarczywa.
Skrzywiła się lekko. Domyślała się, jakiego typu to będą pytania. Miała z nimi dwa dni temu naprawdę poważną rozmowę na ten temat. Kto to jest, od kiedy go znasz, czy go kochasz, czy będziecie spać w osobnych pokojach. Przecież jeśli pani Quirke dorwie Tristana w swoje ręce, to będzie po nim - tak bardzo pragnęła, żeby Olivia w końcu się ustatkowała, że to zakrawało na jakąś chorobę i obsesję. Mimo iż Olivia prosiła ją, żeby się powstrzymała, bo przecież są tylko przyjaciółmi, to kto wie, co jej strzeli do głowy.
Obaw na temat krwi też nie znała. Ba, Olivia zdawała się być gdzieś poza tymi wszystkimi konfliktami. Patrzyła na ludzi przez pryzmat tego jacy są, a nie tego, kim są ich rodzice. Czysta, brudna krew - to wszystko wykraczało poza jej rozumowanie i nie potrafiła nawet sobie wyobrazić tego, że mogłaby kogoś nienawidzić z powodu "brudnej krwi". Cokolwiek to znaczyło. Wyniosła to z domu i nawet nie wiedziała, że powinna być z tego dumna. Pan i pani Quirke nigdy nie dali nikomu kto ma mugoli w rodzinie odczuć, że są z tego powodu gorsi. Oni też zdawali się nie zauważać tego "mankamentu" jak go nazywali niektórzy.
- Będzie dobrze, nie martw się. To tylko zabawa, a ja obiecuję trzymać się blisko. Czy kiedykolwiek złamałam daną ci obietnicę? - uśmiechnęła się szeroko, stając na przystanku. Przysunęła się i chwyciła go za rękę. - Przykro mi, ale chyba będziesz musiał mi zaufać. Zapomnij na chwilę o wszystkim i po prostu daj się ponieść zabawie, przecież nie idziemy walczyć z trollami, tylko rozwiązywać zagadki.
Nic im nie groziło, tego była pewna. Mimo iż na Wyspach było niebezpiecznie, to przecież nie było tak, że na każdym kroku czaiła się śmierć. Nie miała jednak pojęcia, że Tristan znalazł się wcześniej na celowniku śmierciożerców. Ona sama była ich ofiarą, acz przypadkową i przecież nic wielkiego się nie stało, prawda? Ot, złamane żebra i tyle. Wiedział o tym, bo mu mówiła, że psychole próbowali zaatakować hipogryfy mężczyzny imieniem Abby. Że po prostu weszła między wódkę a zakąskę. I w sumie dobrze, bo gdyby nie ona, to nie wezwano by Laurenta, który szybko połączył kropki - szybciej niż ona sama. I kto wie, jak to by się skończyło. Oczywiście związek z Prewettem przemilczała - nie dlatego, że się go wstydziła, ale dlatego, że sam o to prosił. A ona naprawdę dotrzymywała danego słowa.
W czasie tych rozważań autobus przyjechał, mogli wejść, opłacić bilety i usiąść obok siebie. Olivia ziewnęła, odwracając głowę i zasłaniając usta ręką.
- Ty nie jesteś zmęczony? Jak chcesz możesz się zdrzemnąć, ja nie zasnę. Ostatnio mam problemy ze snem, poza tym przed wyjściem wypiłam kawę. Pewnie zacznie działać za pół godziny - wyciągnęła się na siedzeniu, zerkając na niego z ciekawością. W ogóle nie wyglądał, jakby zerwał się o świcie. Jak to możliwe? Czy on normalnie wstawał o takiej porze? Przecież to chore i nienaturalne, żeby tak wcześnie wstawać.
(...)
Podróż zajęła im lekko godzinę. W międzyczasie słońce zdążyło wstać i zalać Londyn żółto-pomarańczową poświatą, która szybko zmieniła się na róż i znowu żółć. Jak szło się domyślić, Olivia w połowie drogi oparła głowę o ramię Tristana i po prostu zasnęła, wbrew temu, co mówiła wcześniej. Obudził ją dopiero wybój, na który najechali, zajeżdżając na przystanek końcowy. Byli jedynymi osobami w autobusie od kilkudziesięciu minut.
- Szybko jakoś - mruknęła, przecierając oczy. Dobrze, że się nie pomalowała. Nie żeby przewidziała tę sytuację, lecz po prostu jej się nie chciało. Wolała pospać te dziesięć minut dłużej.
Mogli wysiąść i rozejrzeć się po okolicy. Znaleźli się wśród lasów, z drugiej strony były pola. W oddali majaczyła wioska, zbyt daleko by pociągnąć tam autobus, ale nie na tyle daleko, by nie dość tam w kwadrans pieszo. Olivia jednak wyciągnęła mapę z plecaka.
- Musimy iść w las. Będzie tam ścieżka, potem tutaj - nie chciała mówić więcej przy kierowcy mugolu, który z zaciekawieniem na nich zerkał, paląc papierosa. Olivia pokazała Tristanowi punkt na mapie. Na jego oko to około dwa kwadranse naprawdę wolnego spaceru wśród drzew. Nie tak daleko, a jak się pospieszą, będzie jeszcze szybciej.