[Litha 1972] Krąg ognisk

Najpierw parsknął śmiechem na oburzenie dziewczyny, ale potem zamilkł i się zastanowił. Jakie było prawdopodobieństwo że osoby, które miały te stoiska z grami, naprawdę były uczciwe? Przecież ludzie mieli szczęście, mogli też oszukiwać przy pomocy magii, więc nagrody szybko by się skończyły. Elaine mogła mieć rację - to było oszukane. Poza tym Felix również miał tę... przypadłość, że musiał wygrać. Spróbował uczciwie raz, nie wyszło. Lisica spróbowała dwa razy i dali jej jakiegoś wypierdka, a nie prawdziwego misia.
- Czekaj, chodź na bok - powiedział, chwytając Elaine tuż po tym, jak rzuciła po raz drugi. - Mam pomysł. To faktycznie jakieś oszukane. Spójrz na pozostałych, praktycznie nikt nie wygrywa. Więc zrobimy tak: rzucisz jeszcze raz, a ja skorzystam z magii, żeby trochę wspomóc lot piłeczek do wieży z puszek. Co ty na to?
On również nie lubił przegrywać. Może dlatego, że rzadko przegrywał - bo przecież oszukiwał, kiedy się dało. Znaczonymi kartami, obciążonymi kośćmi czy po prostu magią lub wrodzonym urokiem.
- Nie wyjdziemy stąd bez tego największego pluszaka - zapewnił przyjaciółkę, a w jego oczach błysnęła ekscytacja. Pewnie w ogóle by mu do głowy nie przyszło proponować oszustwa, gdyby wiedział że niedaleko znajduje się Chester z dziećmi, którego dwie chwilę temu próbowała okraść The Beast i wpadł na niego Flynn. Ale nie wiedział, więc...