[23.07.72, zmierzch] Zabieram cię na spacer

– Oddycham, jasne? A to znaczy, że wszystko jest w porządku – wymamrotała Brenna, starając się usiąść. Zakręciło się jej w głowie na tyle, że z prób wstawania już zrezygnowała. Sięgnęła ręką ku kieszeni, by wydobyć z niej kajdanki i wręczyć je Prewettowi. – Skuj ich, czary zaraz stracą moc – powiedziała, przyjmując jednak materiał i przyciskając go do krwawiącego boku. Bolał jak jasny skurwysyn, w dodatku miała niejasne wrażenie, że obrażenia głowy były poważniejsze, ale chyba nic nie połamała. Krew zalewała jej oczy, to jednak był rezultat rozciętego łuku brwiowego – trochę gorzej z uderzeniem.
Przez moment była na siebie bardzo wkurwiona, że jedno zaklęcie doprowadziło ją do takiego stanu.
A chwilę później przez głowę przeszła jej niedorzeczna myśl, że może dobrze. Jeżeli Atreus nie poczuł tego, to mają stu procentową pewność, że więź została zerwana, nawet jeżeli nie czuła się ani trochę inaczej.
– Są tutaj pułapki – dodała, unosząc wolną rękę, w próbie otarcia rękawem krwi, spływającej ku oku. – Jeżeli ich tak zostawimy przy samym legowisku i rzucę wiadomość, powinni móc sprawdzić obozowisko. Ja chyba nie dam rady, a sam nie powinieneś tam iść.
O to też była zirytowana. Plan był trochę inny. Chciała sprawdzić ten cholerny obóz i upewnić się, że mają wystarczająco dużo dowodów, żeby ich przyskrzynić. Niestety, nawet Brenna nie była na tyle idiotką, aby próbować biegać po lesie z rozwaloną głową.