Rzucało się w oczy, że młodszy chłopak wydawał się być urażony zachowaniem Marthy, co było dla niego trudne do pojęcia. Większość uczniów, w tym on, wolało nie doświadczać obecności Marthy podczas brania prysznica. Leon zamknął na moment powieki, nadaremno licząc że po ich otwarciu otaczająca go rzeczywistość będzie wyglądać inaczej. Po uniesieniu powiek chłopak wciąż był tak samo nieubrany, jak w chwili przekroczenia przez niego łazienki.
— Rozumiem, że przed każdym wzięciem prysznica obnażasz się przed wszystkimi uczniami i jak cię na tym przyłapią to odmawiasz narzucenia na siebie nawet szlafroka? Dla każdego ładne jest co innego. Nie mam czego zazdrościć. — Zapytał z wyraźną przyganą w głosie i spojrzeniu. Słowa, które padły z jego ust, mogły nie wydawać się w pełni szczere. Nie chodził do łazienki aby podglądać innych chłopców. Jedynie czego mógłby mu zazdrościć to sprawności fizycznej, nieograniczonej na pierwszy rzut oka chorobą genetyczną. Najbardziej mógł zazdrościć zawodnikom szkolnych drużyn Quidditcha, którzy na ogół cieszyli się doskonałym zdrowiem i kondycją fizyczną oraz powodzeniem u dziewczyn. W mniemaniu Leona one do szkolnych sportowców robiły maślane oczy. Śledził spojrzeniem uniesiony podbródek blondyna, czując na sobie jego spojrzenie.
— To...? — Dopytał, nie wiedząc co ten blondyn miał na myśli. Nie znalazł się w tej sytuacji z własnej woli. Cała sytuacja była dziwna. Niestosowne było obnażanie się w miejscu publicznym, natomiast za niekulturalne postrzegał odmowę okrycia się szlafrokiem. Po chwili wahania zdecydował się uścisnąć wyciągniętą ku niemu drobną, bladą dłoń (wielkością odstawała od jego własnej, jednak nie kolorem skóry, miękkością była zbliżona, jedyną wyraźną różnicą mogła być temperatura - jego skóra nie była ciepła, tylko zimna).— Laurent. Kojarzę nazwisko. — Powtórzył imię tego blondyna, któremu powinien powiedzieć, że było miło mu go poznać. Nie było to odpowiednie słowa w sytuacji, w której się znaleźli. O Prewettach wiedział to, że byli obrzydliwie bogatą rodziną czarodziejów czystej krwi, która dorobiła się swojej fortuny przez prowadzenie rozmaitych interesów, oscylujących wokół hodowli i wyścigów konnych.
— Tak. Duch-rezydent Hufflepuffu nie umarł wcale z przejedzenia, jak mogło się utrzeć. To jednak prawda, że bardzo lubił jeść, jak większość Puchonów. Do grobu wpędziło go leczenie ospy za pomocą magii i wyciągnie królików z kielicha. To ostatnie chciałbym zobaczyć. — Jakby na poparcie swoich słów przedstawił mu ułamek historii tego ducha. — Jest też Edmund Grubb - zmarł w drzwiach Wielkiej Sali tego zamku po spożyciu trujących jagód. Jest złośliwy i zatrzymuje uczniów w wejściu do Wielkiej Sali. Mógłbym tak wymieniać i wymieniać. — Podzielił się z nim kolejnymi informacjami. Duchy naprawdę go interesowały. Rozmowa o tym, co go interesuje, odwracała jego uwagę od wielu niekomfortowych aspektów tego spotkania. Nie odbierało tego skrępowania.
— Nigdy nie zapytałem jej o to, jak dokładnie umarła. To mam na myśli. Szkoła to bezpieczne miejsce, nauczyciele naprawdę dbają o bezpieczeństwo uczniów i śmierć uczennicy nie powinna się zdarzyć w tym zamku. — Rozważanie tego dla osoby nieznającej go mogło wydawać się nietaktownym zachowaniem z jego strony, jednak Martha była jedynym widywanym przez niego duchem uczennicy w tym zamku i to sprawiało, że siłą rzeczy się nad tym zastanawiał. Ta myśl burzyła jego poczucie bezpieczeństwa. Instynktownie zrobił krok do tyłu. Istniała szansa, że jego słowa nie ściągną do nich Marthy.
— Nie obgaduję ich! Nie! — Żachnął się w pierwszym odruchu, czując, że i tym razem pieką go policzki. Po części ze wstydu, ale też z powodu lekkiego wzburzenia.