adnotacja moderatora
Rozliczono - Morpheus Longbottom - osiągnięcie Piszę, więc jestem
Słowo perfumy oznacza dym, odniesienie do świętego kadzidła, żywicy i drewna, które definiują duchową praktykę w każdej kulturze. Nasi przodkowie używali perfumowanych materiałów do balsamowania, do ceremonii, do maskowania zapachu śmierci i choroby. Poza luksusem czy aspiracjami perfumy są sygnałem dymnym noszonym na ciele, sposobem na przekazanie tego, kim jesteśmy, jednocześnie wyznaczając ochronną granicę między nami a światem. Podczas gdy ciało nie może uciec od okoliczności... perfumy pozwalają nam to zrobić, choćby na chwilę. W jednym oddechu doświadczyłem choroby, ulgi, miłości i historii. Pojedynczy moment zapachowy destyluje niezliczone emocje i doświadczenia, tak jak jedna linia może oświetlić całą historię. Nasz zmysł węchu ma ograniczone słownictwo. We wszystkich znanych językach antropolodzy znaleźli mniej słów określających nasze doznania węchowe niż jakiekolwiek inne doznania. Mówimy więc o naszych doznaniach węchowych za pomocą porównań i metafor. Sięgamy po język, aby opisać zapachy w odniesieniu do innych zmysłów. Jasny, zielony, metaliczny, dymny, kwiatowy, kałowy, głośny, okrągły, ostry lub cytrusowy to słowa, których mógłbym użyć, ale te nuty można odnieść do przedmiotów, a nie samych zapachów.
Morpehus rzadko chodził w czarnym kolorze. Przez ostatnie pół roku, gdy był w Grecji na wyjeździe służbowym, nosił głównie jasne kolory, dużo białego, odpowiednio do łagodnego klimatu śródziemnomorskiego. Teraz jednak zjawił się w kirze żałobnym na Pokątnej, czarna szata niczym jezioro smoły, oddająca nieco archaiczne już teraz przywiązanie do rytuału pogrzebu. Chociaż nie zdążył być na uroczystości, nadal nosił w sobie tę ciemność rozpaczy po utraceniu części siebie. To był jego brat. Pomimo czerni w magicznych szatach i smagłej skóry od greckiego słońca, odmiennej od zwykłej bladości, używał tej samej wody po goleniu. Nazywała się West, ale on bardziej nazwałby ją Cassandrą. Dla niego ostatnio pachniała dymem, niczym Troja w wizjach księżniczki. Może jednak to jego własne przekleństwo.
Z małą papierową torebeczką w grecki wzór za pazuchą, wszedł do lokalu jego dobrego znajomego, Gerricka Olivandera, różdżkarza. On sam miał różdżkę z tego sklepu i przynosił ją co pół roku na kontrolę. W teorii nie miał manii natręctw, ale tego rytuału się trzymał, co zaowocowało znajomością z właścicielem oraz jego córką w późniejszych latach. Miał wybrać się już wcześniej, ale w dniu, w którym zaplanował wizytę, burza całkowicie przemoczyła go, więc ograniczył swoją obecność na Pokątnej do minimum. Teraz pogoda dopisywała, wiosna chyliła się znacząco ku końcowi i ciepło witało coraz częściej nawet ponury Londyn.
— Dzień dobry — zawołał nośnym, przyjemnym głosem.
@ Septima Ollivander