Była inna. Nadal zirytowana. Jej duma została urażona. Nie potrafiła o tym zapomnieć. Z tyłu głowie miała ciągle myśl, co jeśli przydarzy się to znowu. Nie chciała, żeby kwestionował jej zachowanie. Nie powinien komentować tego przy tych wszystkich ludziach. Chciała dać mu nauczkę, tak po prostu. Wkurzyć go, aby się na nią zezłościł tak, jak ona na niego. Czy było to rozsądne? Nie, ale kiedy te wszystkie negatywne emocje ją pochłaniały, nie było szansy na to, że będzie myśleć chłodno. To nie był ten typ człowieka.
Lawirowanie między spełnianiem planu Czarnego Pana, a tym swoim na życie wcale nie było dla niej takie proste. Nie umiała wyznaczać granic, dawno zatraciła się w służbie Lordowi Voldemortowi, to on stał na piedestale od kilku lat. Próbowała spełnić oczekiwania każdej ze stron, rodziny, Mistrza, narzeczonego, jak widać różnie jej to szło. Nie zawsze układało się idealnie, tak jak tego chciała. Nie znosiła czuć uczucia przegranej. Miała wrażenie, że traci grunt pod nogami, a jedna z części jej życia zaczęła się rozsypywać. Czy w ogóle ktokolwiek mógł to pogodzić?
Ona w przeciwieństwie do niego spoglądała w jego stronę cały czas. Widziała, że patrzy w ścianę, że unika jej spojrzenia. Nie chciał na nią patrzeć, czyżby ponownie zareagowała zbyt emocjonalnie? Robiła to specjalnie, oczywiście, żeby doprowadzić go do granicy. Tak już miała.
W przeciwieństwie do Rolpha, Bellatrix nie zjadła jeszcze nic. Udało jej się jednak dopić do końca zawartość kieliszka z winem. Czuła, że go potrzebuje, zdecydowanie to był ten dzień, kiedy miała ochotę utopić swoje rozżalenie. Jeszcze chwilę temu bardzo chciała się tu znaleźć, wyjaśnić wszystko, jakby nigdy nic. Tyle, że sama specjalnie go podjudzała i nie umiała nad tym zapanować. Irytowało ją to okropnie, bo nie chciała wszystkiego popsuć, a jednak czuła, że jest inaczej.
Wreszcie spojrzał na nią. Dostrzegła jednak zmianę w jego spojrzeniu. Najwyraźniej dotknęły go jej słowa. Może i dobrze, może też chciała, żeby zobaczył jak to jest przyjemnie, kiedy jedna z najbliższych osób cię rani.
- Przecież podjęłam decyzję, przyszłam tutaj, aby się z tobą zjednoczyć. Mamy razem palić świat, a nie siebie nawzajem. - Wydawało jej się to zdecydowanie rozsądniejsze. Zostali sobie przeznaczeni, lepiej aby znaleźli wspólną drogę, bo może się to skończyć źle. Mimo wszystko nie zamierzała przepraszać, nie potrafiła się kajać.
- Pamiętam najdroższy. - Głos jej zadrżał, gdy wypowiadała te słowa. Gdyby tylko wiedział, jak trudne musiała podejmować decyzje, jak się starać, żeby wszystko trwało, a żadne z nich nie ucierpiało. Nie zamierzała jednak teraz o tym opowiadać, nie był to odpowiedni moment. - Wiesz, że ja dla ciebie też, mam nadzieję. - Poszłaby nawet donieść do Voldemorta po to, aby nie stała mu się krzywda, gdyby uważała to za słuszne.