19 Marca 1972 | Posiadłość Longbottomów || Brenna & Charles

Na razie powinieneś zostać tutaj.
Słysząc zdecydowany ton kobiety chciał zaprotestować, już otwierał usta, ale ugryzł się w język. Wiedział, że ma rację i pokazywanie swej buńczucznej strony nic by w tym momencie nie zmieniło, a jedynie pokazało brak szacunku wobec osoby, która przyjęła go w tak kryzysowej sytuacji. Chciał samemu złapać ludzi, którzy skrzywdzili jego brata, którym wydawało się, że bezkarnie mogą rozporządzać tym, kto żyje i jak żyje. Okropnie go to denerwowało, nie był w stanie teraz pojąć jak przez ostatnie lata wysłuchiwał gadania rodziców i karcenia za każde kontakty z osobami, których krew nie była odpowiednio czysta.
Co to w ogóle znaczy czysta? Czysta to może być wódka, do jasnej cholery.
Widać było zapewne, że walczy ze sobą, aby nie wypowiedzieć żadnej z tej myśli na głos, że musi panować nad emocjami, które pierwszy raz od wielu godzin miały możliwość do uformowania się nie tylko w wypuszczane w strachu oddechy, ale też słowa, faktyczne sentencje przedstawiajace jego zdanie na temat całej tej sytuacji, wylewające żal i smutek, rozgoryczenie i okropną bezradność.
Zacisnął dłoń na przedramieniu aż pobielały mu knykcie.
- Dobrze. - zgodził się po chwili - Dziękuję - dopowiedział, bo mimo chęci odegrania się na mordercach brata i Chirtie wciąż wiedział, że jedyne, co może im pomoc to zachowanie chłodnej logiki. Musiał przyznać, było to okropnie trudne i najchętniej rozwrzeszczałby się tutaj jak czterolatek w fazie buntu, ale Longbottom była w tym momencie jedyną osobą, która mogła mu pomóc, więc, po pierwsze, nie mógł tego zrobić, a po drugie, nie chciał, aby wyrzuciła go za drzwi. Wtedy nie musiałby pozorować swojej śmierci, a faktycznie byłby skory pomyśleć, ze jest ona jedynym rozwiązaniem.
Odrzucił ten dziwny scenariusz i postanowił skupić się na otaczającym go pomieszczeniu, na ruchach rozmówczyni, zamiast na tym, co działo się w jego własnej głowie. To wydawało się mądrzejsze - oczy i to, do czego sięgał wzrokiem pozwalało mu zostać przyczepionym do realiów i nie odpłynąć w świat wspomnień. Na to miał jeszcze czas.
- W mieszkaniu Christie, wynajmowała jakąś bardzo tanią kawalerkę w suterenie, prawie w ogóle tam światło nie dochodziło, prawie jak pokój to wyglądało. Fineas poszedł tam za mną, pokłóciliśmy się. Nie chciał, abym szedł z nią na ten bal i ... - widać, że trudno było mu to przyznać, bo uciekł wzrokiem na zegar stojący w rogu kuchni, skupił się na jego wskazówkach - Miał rację, zapłacił za swoją troskę życiem. - ściszył głos wciąż nie patrząc nawet na Brennę, bo wypowiedzenie tego wszystkiego na głos było wystarczająco trudne. Czuł się jak skończony idiota, co on sobie właściwie myślał? Że pójdzie sobie z dziewczyną mugolskiego pochodzenia na bal i pare randek i nikt z tym nic nie zrobi? Odpowiedź była prosta - nie myślał. Niestety, Charles miał bardzo dobre serce, potrafił być wiernym przyjacielem, ale nie grzeszył pomyślunkiem. No, przynajmniej przed faktem, bo jak widać po nim potrafił, nagle podejmować przemyślane decyzje.
- Mam sygnet brata - odpowiedział jej po dłuższej chwili - No, ewentualnie krawat, bo miałem go ciągle na sobie - dodał po chwili, bo nie był pewien, czy biżuteria była wystarczająco wiarygodna. Pare trybików przekręciło mu się w głowie i zorientował się, że przecież fakt, czy mówi prawdę Longbottom mogła łatwo sprawdzić z pomocą tych przedmiotów. Poczuł się jak głupiec po raz kolejny tego wieczora i trochę się zmieszał, ale wyciągnął z kieszeni wspomniany, mosiężny złoty pierścionek, na którego środku wygrawerowana była litera 'F'. Charles miał swój, na którym było 'C', ale raczej go nie nosił. Nie był typem, który celował w tego typu biżuterię, kojarzyła mu się z rodziną, od której ideologii chciał się odciąć. Położył sygnet na stole i przysunął go w stronę Brenny. Dało się zauważyć, ze przedmiot można było otworzyć, więc coś mogło być w jego środku.
- Nie wiem co jest w środku. - wyjaśnił jeszcze - Próbowałem go otworzyć, ale Fin był obsesyjny z tym, aby nikt nie zaglądał mu do najprywatniejszych rzeczy. To trochę taka rodzinna cecha żeby trzymać swoje sekrety pod kluczem, jak teraz o tym myślę - trochę pożałował wypowiedzenia tych słów, bo rzucały na niego cień podejrzenia, ale z drugiej strony, jeżeli faktycznie miałby coś do ukrycia to czy faktycznie tak chętnie by o tym mówił? - Może niemądrze z mojej strony, ze go wziąłem, trzeba go sprawdzić pod kątem jakichś zaklęć śledzących, ale... skoro nie znaleźli mnie przez całą noc to chyba jest w porządku. - naprawdę starał się myśleć klarownie, ale zmęczenie, nieprzyjemne emocje i wspomnienie martwych twarzy najbliższych bardzo mu w tym przeszkadzało. Spojrzał na zioła, których parzeniem zajęła się Brenna i żołądek ścisnął mu się, nagle, z głodu. Przełknął ślinę, bo psychicznie, ostatnią rzeczą, której w tym momencie chciał było jedzenie.
- Myślałem o tym, że... no wiesz, że jakby to w czymś pomogło to mógłbym nawet złożyć zeznania. Skoro miałbym oficjalnie nie żyć. Popełnić samobójstwo, cokolwiek. Też większość pieniędzy mam w skrytce w banku, więc i tam przydałoby się pójść, ale to idiotyczne i strasznie niebezpieczne. Tak czy siak - machnął ręką, jakby odganiając ilość myśli, która kłębiła mu się w głowie - W Ministerstwie też nie można wszystkim ufać, ale może, jeżeli chciałabyś faktycznie prowadzić dochodzenie, a z twoich pytań wnioskuję, że tak. Mogę być trochę przymulony i okropnie emocjonalny, mogę też nie być najmądrzejsza osobą na świecie, ale nie jestem aż tak durny, aby się nie zorientować, że bardzo intensywnie o tym myślisz - przedłożył swoje myśli, bo też nie lubił, gdy ktoś inny w pełni decydował o jego losie. Przyszedł po pomoc, po radę, to fakt, ale miał zamiar do tego wszystkiego dodać szczyptę swojej wolnej woli.
- I nie, nie przeszkadza mi zmiana tożsamości. Niespecjalnie byłem przywiązany do wcześniejszego życia, w Ministerstwie pracowałem dla świętego spokoju, aby ojciec nie gadał mi nad uchem, że nie dość, że się prowadzam z - widać, że szukał synonimu do 'mugolaka' albo 'szlamy', bo zapewne tym drugim nazywał niektórych znajomych Charlesa starszy Rookwood - nie-wiadomo-kim to jeszcze kariery nie zrobię. Po prostu chciałbym, aby Cameron i Heather o wszystkim wiedzieli. Nie chcę, aby musieli przechodzić przez żałobę. To by był okropny ruch z mojej strony, a wytłumaczenie 'chciałem was chronić' jakoś do mnie nie przemawia. Są dla mnie bliżsi niż ktokolwiek z rodziny był. Nawet Fineas.