17.12.2023, 19:51 ✶
Wizja urwania kontaktu była bezduszna i nie do akceptacji, ale byłem pewien, że uwolniłaby nas od wielu trosk, nieprzespanych nocy, bólu i poczucia porażki. Bynajmniej byłoby to znacznie mniejsze w swoim ogromie niż ciągłe przeciąganie liny losu, na siłę, pod tym bezwzględnym, bolesnym uporem, gdzie ona nawet nie drgnęła. Nie przesunęła się nawet o milimetr. Wciąż byliśmy na tym samym etapie, wciąż daleko od siebie, wciąż niedostępni.
Mimo że byliśmy tak blisko siebie. Nadal ujmowałem stopę Aveliny w swoich dłoniach, delikatnie, jak gdyby mogła się rozsypać, rozpłynąć pod mocniejszym naciskiem. Jeszcze nie tak dawno dotykałem bezwstydnie jej ud, obejmowałem za pośladki, całowałem tak głęboko i prawdziwie, by teraz... cierpieć. Uwielbiałem to, że czułem się przy niej najlepiej, najbardziej doskonale w swoim życiu, ale zapominałem, nie brałem pod uwagę tego, że też to były najbardziej podłe i wstrętne chwile w nim, w których miałem ochotę się zabić, nie potrafiąc sobie wyobrazić życia bez jej uśmiechu, dotyku, bez realizacji tych wizji, snów, marzeń. Albo teraz...
Najchętniej ująłbym ją w ramiona i przytulił, i może nawet zasnął w tym miejscu u jej boku, odpoczął w końcu od walk, od niepewności, od wyzwisk, ale zamiast tego klęczałem z jej stopą w swoich rękach i czułem cały ten ciężar na swoich ramionach. Ba!, ona w dodatku uważała, że kłamałem, że ją łudziłem, że manipulowałem jej uczuciami. Fakt faktem, bo niby czemu miałaby mi wierzyć? Byłem dla niej zadufanym w sobie Ślizgonem ze szkolnych korytarzy, zakradającym się bezgłośnie Rookwoodem. Kimś złym i podłym do szpiku kości. Nie wiem, co mógłbym zrobić aby to zmienić, aby mi uwierzyła, aby mnie zrozumiała - moje położenie i moje uczucia. Nie byłem zły... A może po prostu sam siebie okłamywałem? Gdybym nie był zły i zepsuty, nie miałaby mnie za takiego, nie wykluczałaby mnie, wierzyłaby mi.
- Rozumiem, że pierwsza się odezwiesz? - zapytałem ją, chcąc ustalić warunki umowy. Nie chciała nicości pomimo tego, co mówiła, co o mnie sądziła. Jakiś kamień spadł mi z serca, coś we mnie pękało, pragnęło się rozsypać, ale pozostawałem w rzeczywistości. Musiałem być silny. Zdecydowany. Stonowany.
Odstawiłem jej stopę. Stwierdziłem, że sama ją ubierze. To byłby szczyt... spoufalania się? Możliwe. Poza tym sam wolałem samemu się ubierać. Wtedy wszystko było perfekcyjne, nienaganne. Nie przepadałem za tym, kiedy Imogen poprawiała moje idealnie zawiązane muszki albo przygładzała krawat, przesuwając go o te istotne milimetry. Imogen...
- Odprowadzę cię... do domu. Tak dla pewności, bo dziwne mieliśmy dziś przygody. W tym pociągu... - przypomniałem sobie, a przy okazji to poczucie porażki i wstydu, bolącej twarzy. To wszystko zeszło dzięki eliksirom Aveliny. I dobrze, bo mogłyby pojawić się pytania, których wolałem uniknąć.
Kto by pomyślał, że tego dnia zmierzaliśmy w innym kierunku, na początku dla nas zagadkowym, a ostatecznie wylądowaliśmy... tu. Mimo wszystko chyba chciałem zapamiętać to miejsce, jeszcze tu wrócić któregoś dnia, w któryś z gorszych dni... A może lepszych? Jakby nie patrzeć, Avelina nie podjęła decyzji. Może wcale nie byłem przekreślony grubą czerwoną linią? Może jeszcze miałem szansę? Nie byłem pewien na co, ale to i wystarczało.
Mimo że byliśmy tak blisko siebie. Nadal ujmowałem stopę Aveliny w swoich dłoniach, delikatnie, jak gdyby mogła się rozsypać, rozpłynąć pod mocniejszym naciskiem. Jeszcze nie tak dawno dotykałem bezwstydnie jej ud, obejmowałem za pośladki, całowałem tak głęboko i prawdziwie, by teraz... cierpieć. Uwielbiałem to, że czułem się przy niej najlepiej, najbardziej doskonale w swoim życiu, ale zapominałem, nie brałem pod uwagę tego, że też to były najbardziej podłe i wstrętne chwile w nim, w których miałem ochotę się zabić, nie potrafiąc sobie wyobrazić życia bez jej uśmiechu, dotyku, bez realizacji tych wizji, snów, marzeń. Albo teraz...
Najchętniej ująłbym ją w ramiona i przytulił, i może nawet zasnął w tym miejscu u jej boku, odpoczął w końcu od walk, od niepewności, od wyzwisk, ale zamiast tego klęczałem z jej stopą w swoich rękach i czułem cały ten ciężar na swoich ramionach. Ba!, ona w dodatku uważała, że kłamałem, że ją łudziłem, że manipulowałem jej uczuciami. Fakt faktem, bo niby czemu miałaby mi wierzyć? Byłem dla niej zadufanym w sobie Ślizgonem ze szkolnych korytarzy, zakradającym się bezgłośnie Rookwoodem. Kimś złym i podłym do szpiku kości. Nie wiem, co mógłbym zrobić aby to zmienić, aby mi uwierzyła, aby mnie zrozumiała - moje położenie i moje uczucia. Nie byłem zły... A może po prostu sam siebie okłamywałem? Gdybym nie był zły i zepsuty, nie miałaby mnie za takiego, nie wykluczałaby mnie, wierzyłaby mi.
- Rozumiem, że pierwsza się odezwiesz? - zapytałem ją, chcąc ustalić warunki umowy. Nie chciała nicości pomimo tego, co mówiła, co o mnie sądziła. Jakiś kamień spadł mi z serca, coś we mnie pękało, pragnęło się rozsypać, ale pozostawałem w rzeczywistości. Musiałem być silny. Zdecydowany. Stonowany.
Odstawiłem jej stopę. Stwierdziłem, że sama ją ubierze. To byłby szczyt... spoufalania się? Możliwe. Poza tym sam wolałem samemu się ubierać. Wtedy wszystko było perfekcyjne, nienaganne. Nie przepadałem za tym, kiedy Imogen poprawiała moje idealnie zawiązane muszki albo przygładzała krawat, przesuwając go o te istotne milimetry. Imogen...
- Odprowadzę cię... do domu. Tak dla pewności, bo dziwne mieliśmy dziś przygody. W tym pociągu... - przypomniałem sobie, a przy okazji to poczucie porażki i wstydu, bolącej twarzy. To wszystko zeszło dzięki eliksirom Aveliny. I dobrze, bo mogłyby pojawić się pytania, których wolałem uniknąć.
Kto by pomyślał, że tego dnia zmierzaliśmy w innym kierunku, na początku dla nas zagadkowym, a ostatecznie wylądowaliśmy... tu. Mimo wszystko chyba chciałem zapamiętać to miejsce, jeszcze tu wrócić któregoś dnia, w któryś z gorszych dni... A może lepszych? Jakby nie patrzeć, Avelina nie podjęła decyzji. Może wcale nie byłem przekreślony grubą czerwoną linią? Może jeszcze miałem szansę? Nie byłem pewien na co, ale to i wystarczało.