18.12.2023, 11:47 ✶
- Osobiście mam wrażenie, że ten temat raczej niepokoi wiele osób, bo to coś absolutnie morderczego - odparła Florence, niezbyt zdziwiona, że Geraldine spotkała w lesie jej brata. Bulstrode, na całe szczęście, obdarzona była dość stoickim charakterem, a i miała lata, aby przywyknąć: do tego, że otaczają ją ludzie, którzy w ten czy inny sposób gonią za przygodą lub nawet niebezpieczeństwem. Niektórzy z nich wyruszali w świat, szukać wrażeń, inni wybierali karierę aurorów, jeszcze inni studiowali tajemną magię gdzieś w podziemiach Ministerstwa.
A ona mogła tylko czekać na ich powrót, by opatrzyć ich rany.
- Ale w Dolinie dzieją się dziwne rzeczy. Nie tak dawno temu, gdy tam byłam, natknęłam się na przedziwnego ducha, pozbawionego głowy. Nie przypominał do końca tych z Hogwartu: zdawał się przez moment prawdziwy, a kiedy przebiegł przeze mnie... zdawało mi się, że czegoś szukał - powiedziała Florence w pewnym zamyśleniu, zwracając spojrzenie ku szybie. Pociąg ruszył już i teraz za oknem migały szybko obrazy najpierw Londynu, a potem przedmieść.
Tamten duch pozostawił po sobie dziwne uczucie niepokoju.
- Biedne dziecko - mruknęła, znów spoglądając na Geraldine, z pewnym namysłem. - Nie wiesz, czy trafił do Munga? Ktoś go badał? - zapytała z zastanowieniem.
Niestety, wątpiła, by jakakolwiek magia mogła odwrócić proces starzenia, nawet nienaturalnego. Nie mogła jednak oprzeć się myśli, że może - tylko może - skoro młodość odebrały mu widma, to udałoby się ją odzyskać? Z jej ust jednak zaraz wydobyło się westchnienie. Nawet gdyby ta magia nie była zakazana - a zakazano jej nie bez powodu - pewnie nic by z tego nie wyszło.
– Hm… spokój sam w sobie by mi nie przeszkadzał. Obawiam się po prostu, że życie na wsi wywołałoby we mnie raczej irytację.
Zwłaszcza, że Florence niestety nie teleportowała się od czasów Hogwartu. Magia translokacyjna nie była nigdy jej mocną stroną i polegała na Sieci Fiuu. W efekcie każde wyjście do sklepu oznaczałoby konieczność korzystania z publicznych punktów Fiuu.
– Prawdopodobnie. Ale też naturalne jest, że rodzeństwo dorasta, zaczyna swoje życie, pewne więzi się rozluźniają. Myślę, że kiedy pierwszy z chłopców się ożeni, albo on wyprowadzi się z żoną, albo zrobię to ja. Niedobrze, gdy w rodzinnej posiadłości robi się zbyt tłoczno. Nikt nie ma prywatności i dochodzi do tarć.
Czy trochę było jej żal na myśl o takim scenariuszu? Owszem. Ale czy napawało ją to wielkim smutkiem? Nie. Taka była naturalna kolej rzeczy. Florence odkładała po trochu pieniądze i mogła pozwolić sobie na zakup niewielkiego, schludnego mieszkania, w sam raz na swoje potrzeby. Inna sprawa, że na razie nic nie wskazywało na to, by miało to nastąpić szybko. Orion był pochłonięty swoimi obowiązkami, Atreus zaś zerwał krótkie zaręczyny i wrócił do kawalerskich zwyczajów.
– Chętnie tam wpadnę – stwierdziła po prostu. Wszak jeżeli Geraldine chciała iść w jakieś konkretnie miejsce, to i tam mogły się wybrać, a ona zaopatrzy się w kilka piór i notatników. Na propozycję, owszem, pokręciła głową i podziękowała. To nie tak, że nie pijała alkoholu, bo to robiła, ale na pewno nie w podróży i w mugolskim pociągu.
A ona mogła tylko czekać na ich powrót, by opatrzyć ich rany.
- Ale w Dolinie dzieją się dziwne rzeczy. Nie tak dawno temu, gdy tam byłam, natknęłam się na przedziwnego ducha, pozbawionego głowy. Nie przypominał do końca tych z Hogwartu: zdawał się przez moment prawdziwy, a kiedy przebiegł przeze mnie... zdawało mi się, że czegoś szukał - powiedziała Florence w pewnym zamyśleniu, zwracając spojrzenie ku szybie. Pociąg ruszył już i teraz za oknem migały szybko obrazy najpierw Londynu, a potem przedmieść.
Tamten duch pozostawił po sobie dziwne uczucie niepokoju.
- Biedne dziecko - mruknęła, znów spoglądając na Geraldine, z pewnym namysłem. - Nie wiesz, czy trafił do Munga? Ktoś go badał? - zapytała z zastanowieniem.
Niestety, wątpiła, by jakakolwiek magia mogła odwrócić proces starzenia, nawet nienaturalnego. Nie mogła jednak oprzeć się myśli, że może - tylko może - skoro młodość odebrały mu widma, to udałoby się ją odzyskać? Z jej ust jednak zaraz wydobyło się westchnienie. Nawet gdyby ta magia nie była zakazana - a zakazano jej nie bez powodu - pewnie nic by z tego nie wyszło.
– Hm… spokój sam w sobie by mi nie przeszkadzał. Obawiam się po prostu, że życie na wsi wywołałoby we mnie raczej irytację.
Zwłaszcza, że Florence niestety nie teleportowała się od czasów Hogwartu. Magia translokacyjna nie była nigdy jej mocną stroną i polegała na Sieci Fiuu. W efekcie każde wyjście do sklepu oznaczałoby konieczność korzystania z publicznych punktów Fiuu.
– Prawdopodobnie. Ale też naturalne jest, że rodzeństwo dorasta, zaczyna swoje życie, pewne więzi się rozluźniają. Myślę, że kiedy pierwszy z chłopców się ożeni, albo on wyprowadzi się z żoną, albo zrobię to ja. Niedobrze, gdy w rodzinnej posiadłości robi się zbyt tłoczno. Nikt nie ma prywatności i dochodzi do tarć.
Czy trochę było jej żal na myśl o takim scenariuszu? Owszem. Ale czy napawało ją to wielkim smutkiem? Nie. Taka była naturalna kolej rzeczy. Florence odkładała po trochu pieniądze i mogła pozwolić sobie na zakup niewielkiego, schludnego mieszkania, w sam raz na swoje potrzeby. Inna sprawa, że na razie nic nie wskazywało na to, by miało to nastąpić szybko. Orion był pochłonięty swoimi obowiązkami, Atreus zaś zerwał krótkie zaręczyny i wrócił do kawalerskich zwyczajów.
– Chętnie tam wpadnę – stwierdziła po prostu. Wszak jeżeli Geraldine chciała iść w jakieś konkretnie miejsce, to i tam mogły się wybrać, a ona zaopatrzy się w kilka piór i notatników. Na propozycję, owszem, pokręciła głową i podziękowała. To nie tak, że nie pijała alkoholu, bo to robiła, ale na pewno nie w podróży i w mugolskim pociągu.