Morpheus zebrał karty, w kierunku odwrotnym do tego, jak je rozkładał, zaczynając od słupa. Odkładał je jednak na spód, nie na wierzch, chociaż nie miało to znaczenia. W momencie, gdy przestawał opowiadać, rozkład się kończył. Taki miał jednak nawyk. Same karty nie wyglądały jakoś imponująco, nosiły też wyraźne ślady użycia, lekkie wygięcia, kartonik nieco już rozmiękczony setkami razy, gdy kolejne karty ocierały się o siebie podczas tasowania, nieco rozwarstwione na narożnikach. Karty, które długo służyły i ktoś darzył je miłością.
— Wróżenie? — zapytał. — To połączenie symboliki kart, w tym przypadku w każdym razie, oraz wiary, że mój dary pozwala kartom ułożyć się w odpowiednich pozycjach i dopomaga odczytać z symboliki dokładnie to, co leży w przyszłości. Sam dar profetyczny zaś jest jak bicie serca. Jak księżyc wyłaniający się zza chmur. Zawsze obecne, nieświadome, ale gdy biegniesz, tętno przyspiesza, a w pełnię wilki wyją do księżyca.
Włożył talię do woreczka i ponownie za pazuchę szaty. Nagle słońce padło na niego i oczy znów zalśniły, tak jak chwilę wcześniej, w przepowiedni końca burzy, która zamoczyła go do suchej nitki. Przymknął powieki, delektując się złotym światłem, płynącym z okien witryny klubokawiarnii, spokojem mijających sekund w pięknym świetle walczącym z przesyconym czarnymi chmurami nieboskłonem, trzymającym żelazny uścisk nad Londyńskim życiem, niczym wilkołacza paszcza, która nie rozluźnia się nawet po śmierci.
— I proszę sobie nie umniejszać, pani Noro. Każdy ma swój własny talent i swoje przeznaczenie, nie każdego prowadzi do krwi, przemocy i przedwczesnej śmierci.
On i jego brat i jego siostra, ulepieni z tej samej gliny, z tej samej krwi i kości, tej samej tkanki. Już dwoje stało się częścią cyklu rozkładu i nowego życia, a każde spojrzenie w przyszłość, nosiło pytanie, czy ujrzy tam tę nicość braku przyszłości? Czy wyciągnie Diabła? Trzy miecze przebijające serce? Czuj się podobnie, jak na początku wojny, gdy obawiał się zerkać pod zasłonę. Gdy odwracał się od wizji. Paranoja zelżała z czasem, aby powrócić na nowo wraz ze śmiercią cząstki jego samego w jego bracie.
Nic nie może zwrócić tego, co stracili.
Dopił kawę, zebrał ostatnią kartę, która mu wypadła podczas tasowania na podłogę, Sąd Ostateczny. W Sądzie chodzi o odrodzenie, o zrobienie kolejnego kroku. Chodzi o działanie, odpowiadanie na wezwanie. Jest to część historii, w której Feniks wyrasta z popiołów. Uśmiechnął się do siebie.
— Nie zajmuję już pani więcej czasu, wierzę że przyszłe godziny będą dość zabiegane. — Założył fedorę i okrycie wierzchnie, wskazując głową rozjaśniające się niebo, coraz większy ruch na Pokątnej i dziecko przyklejone do słodkiej witryny.
— Bezpiecznego dnia, pani Noro.