Nestor rodu, Godryk Longbottom, ojciec Morpheusa i dziadek Erika, miał w sobie to coś, że nawet dość wątły na tle swojej rodziny profeta stawał prosto, aż strzykały kości. Nikt nie chciał go zawieść i przynieść mu wstydu. Nawet ekscentryczny Morpheus, który kontemplował różowe płatki pachnących kwiatów w ogrodzie i pracował w Departamencie Tajemnic, zdawał się robić wszystko, aby utrzymać pewne pozory. Wszyscy nosili maski, ale wieszcz głównie zakładał opaski na oczy, aby skryć pierwsze ślady szaleństwa. On stracił brata, jednak Godryk stracił dziecko. Drugie. Nikt nie powinien grzebać swojego potomstwa.
Zaciągnął się mocno dymem papierosowym, wypuścił go przez nos, niczym smok, gotowy do otworzenia paszczy, aby ziać ogniem i ponownie. Już od dawna jego przepalone gardło nie wydawało z siebie protestu kaszlem przeciwko atakowi gęstych kłębów tytoniowych. Ostatnio nawet próbował doszukiwać się różnych smaków w mieszankach z różnych źródeł, starość, kurwa, starość, ale nie umiał jeszcze, a nie miał do tego cierpliwości. Za dużo stresu związanego z podejrzewaniem wyimaginowanych efektów smakowych, a palenie go głównie odstresowywało. Wiedział, co robić z rękoma, gdy nie miał w nich przedmiotów do dywinacji.
— Już biegnę, założyć moje szorty i buty sportowe i śmigam po miotłę. Bogini wie, że szybciej pozamiatam, niż polecę. — Mówiło to zaś wiele, bo Erik mógł sobie dać rękę uciąć, że nigdy nie widział Morpheusa, jak ten robił coś z gatunku domowych obowiązków, tym bardziej zamiatał. Na pewno zaś wiedział, że jego wuj panicznie boi się wysokości. Znów się zaciągnął kotłującą się śmiercią w bibułce. — Nie widzę przyszłości dla tego planu.
Taki typowy żart ze strony czarodzieja o jego zdolnościach, które przewijały się zawsze gdzieś, kiedy nie chciał brać w czymś udziału. Zwłaszcza w sportowych zajęciach rekreacyjnych Longbottomów. Przecież nikt mu nie mógł powiedzieć, że łże, gdy czasami jego oczy stawały się ogromne, jak dwie studnie i spoglądał szklanym wzrokiem, jakby widział wieczność i stratę i świat, który płonnie. Podobna mina mignęła na jego twarzy. Zupełnie jakby stał się na chwilę przyszłością samą w sobie, wydawał się nieco niematerialny również, całość jego osoby przestawała istnieć tu i teraz, bo czas przestawał istnieć sam w sobie. Jego linearność pryskała, niczym fontanna z różdżki, rozpierzchając się na miriady nowych form odczuwania obecności i miejsca. Morpheus nigdy nie odczuwał upływu tak jak inni, najpierw obdarowany spojrzeniem w to, co nadejdzie, następnie ukochany przez przeszłość zmieniaczem czasu od matki.
— Kolejny słodki chłopiec, wydany na zarżnięcie — szepnął dziwnie pustym głosem, jakby pobrzmiewało w nim echo i zaraz znów był trzeźwy, obecny. — Zdecydowanie masz przyszłość. Bardziej interesującą, niż malowanie płotu, gwarantuję. Nie każ mnie pokutowaniem za nieobecność na jednym pogrzebie drugim, dobrze? Nie rób tego Brennie. Bądź dzielny, bądź silny, nie pozwól Sparcie spłonąć.