Od tragicznego wydarzenia w jego życiu, zaszył się w swoim nowo zakupionym mieszkaniu. Dostał odszkodowanie za utratę miejsca zamieszkania i dzięki pomocy kolegi, udało się zakupić nowe. Tristan wymagań nie miał. Ważne, żeby miał gdzie mieszkać, nocować i no właśnie. Jakoś egzystować. Już w styczniu złożył wypowiedzenie z pracy w Ministerstwie Magii. Z trudem przychodziło mu oddanie odznaki i munduru, ale wiedział, że dalej nie podoła.
Przez dwa miesiące był jakby bez pracy. Oszczędności mogły się kończyć. Chodził na terapię i leczenia, ale one nic nie zmieniały w jego życiu. Wciąż było tak samo. Wciąż miał dość takiego życia. Poczucia bycia kaleką. Ciężko było przestawić się na inny tryb funkcjonowania, choćby w komunikacji z ludźmi. Dostał także namiary na osobę, która uczyła języka migowego. Co powinno mu także lepiej opanować inną metodę komunikacji. Ułatwić funkcjonowanie w społeczeństwie. Zmuszał się do tego. Choć najchętniej by ze sobą skończył.
Dawny znajomy, kolega ze szkoły Hogwartu, chyba jeden z nielicznych z nim utrzymujący kontakt, postawił mu sprawę jasno, żeby wziął się w garść. Nawet pracę załatwił w księgarni tak, aby nie musiał za bardzo komunikować się z ludźmi, ale chociaż zajmować zapleczem, towarami, układaniem, odbieraniem i takie tam. Nic trudnego, ale prostego, aby na nowo zaczął przebywać wśród ludzi. Będzie ciężko, ale musi to przeboleć.
W pierwszych dniach swojej pracy, mógł odczuć, że właściciel sklepu jest wobec niego wyrozumiały. Pozostali pracownicy także. Nie było ich wielu, ale na dwie zmiany wystarczająco dla tego sklepu. Został poinstruowany, co ma robić, gdzie zanosić, jak układać. Same podstawy. Jak się później okazało, bez problemu dawał sobie radę i zaczynał zaznajamiać się z książkami. Nawet coś kupując dla siebie do poczytania.
Dzisiejszego dnia, pełnił dyżur z kolegą. Tak się złożyło, że Tristan przebywał przy ladzie, gdyż coś sprawdzał z zeszycie. Drugi pracownik sklepu, wyszedł na chwilę na zaplecze. Akurat jak na złość losu, musiała podejść jakaś rozgadana dziewczyna. Tristan spojrzał na nią neutralnie? Klient, jak klient. Nie da się jednak zaprzeczyć, że była ładna. Ale miał wrażenie, że też roztrzepana? Biorąc pod uwagę to, jak wparowała do księgarni.
Na jej pierwsze pytanie, Ward skinął głową, że jest tutaj nowym pracownikiem. Wysłuchał jej dalej, odbierając złożoną kartkę i rozwinął, aby spojrzeć na spis tytułów. Eliksiry, zielarstwo, jakieś romansidło. Mniej więcej, wiedział gdzie powinien szukać. Opuścił ladę sklepową i ruszył ku regałom, szukając odpowiedniego przedziału z eliksirami. Szukał po tytułach i nazwiskach. Co znalazł, że zgadzało się z podaną listą, to już miał. Biorąc pod uwagę, że było ich trochę, musiał trochę wspomóc się magią. Więc przy regałach, przywoływał je na swoją rękę. Na koniec udał się do regału z romansami ale zapisanego tytułu, nie widział. Wrócił do lady sklepowej i położył na niej zebrane książki. Jeżeli klientka czekała aż zostaną one znalezione. Przy niej, Tristan położył listę z książkami jaką mu podała i po kolei brał książkę i zaznaczył ptaszkiem obok tytułu, że jest dostępna. Tak było z każdymi, poza dwiema pozycjami. Nie było jednego egzemplarza z zielarstwa oraz romansidła. Przy nich postawił poziomą kreskę, co znaczyło, że tych pozycji nie ma. I tu spojrzał na dziewczynę, czy załapała o co chodzi.