23.12.2023, 09:54 ✶
Olivia lekko przekrzywiła głowę. Nie miała pojęcia, że Tristan nie potrafi mówić, dlatego jego skinięcie głową i odejście odczytała jako... No właśnie. Coś nieuprzejmego. Uraziła go czymś? Może nie powinna tak tu wparowywać, może powinna poczekać, aż chociaż trochę odetchnie, zanim nie zacznie go zasypywać kolejnymi prośbami? Co zrobiła, że go zdenerwowała? Quirke przez chwilę patrzyła na jego oddalające się plecy i westchnęła. Zamknęła oczy i dotknęła skroni. Nacisnęła ją lekko, próbując pozbyć się nieprzyjemnego uczucia, że coś zrobiła nie tak. Od myślenia głowa boli, czy jak to tam leciało. Nie poszła za nim, oparła się za to biodrem o ladę i zaczęła przeglądać to, co się na niej znajdowało. Nic ciekawego, przynajmniej dla niej, ale nie miała co zrobić z rękami, więc czymś musiała się zająć. Nie potrafiła zbyt długo stać w miejscu bez robienia niczego.
Wrócił dość szybko, odhaczał kolejne pozycje, ale przy dwóch postawił kreskę. Olivia chwilę wpatrywała się w listę, a potem przeniosła wzrok na Tristana.
- Nie da się czegoś zrobić? Nie wiem, nie macie kontaktu do innej księgarni, żeby sprawdzić czy to mają? Nie musi być w Londynie, przetransportuję się gdziekolwiek. Proszę - nie, błagam! Jestem w kryzysowej sytuacji, jak nie znajdę tej książki zielarskiej nigdzie, to matka urwie mi głowę. Miałam po nią przyjść już tydzień temu, ale zapomniałam - spojrzała na niego błagalnie. Musieli mieć jakieś sposoby, szybsze niż sowy, prawda? Bo przecież zanim te polecą i dostarczą list, a potem przyniosą go z powrotem, to Olivia już będzie martwa. Planowała co prawda pochodzić po księgarniach w tej części miasta, ale och, jak by to ułatwiło, gdyby mieli gdzieś jakiś spis albo co. Nie wiedziała w zasadzie jak to funkcjonuje, nigdy nie pracowała w takim miejscu. - Albo czy możecie ją sprowadzić? I trochę może... Nagiąć prawdę? Wiesz, jakaś adnotacja, że sprowadzenie książek zajmie dwa tygodnie, i data sprzed tygodnia?
Złożyła dłonie jak do modlitwy. Wyglądała na naprawdę zdesperowaną - i chyba taka była, patrząc na to jakie rozwiązanie sugerowała.
- Błagam, zrobię wszystko. Posprzątam ci dom. Kwiaty ci kupię. Wiem, postawię ci obiad. Cokolwiek, naprawdę! - nie była nigdy dobra w osiąganiu tego, co chciała. Niektóre kobiety posuwały się do flirtu czy kokieterii, lecz Olivia po pierwsze tego nie umiała, a po drugie jej serce było zajęte, chociaż od kilku tygodni miała nieprzyjemne wrażenie, że jej związek pędził w stronę urwiska i zaraz z niego zleci. Ale wciąż w nim tkwiła i postrzegała go nieco inaczej, niż osoba, z którą się "związała", więc nawet nie przyszło jej do głowy, by na Tristanie wykorzystywać jakieś brudne sztuczki. Pozostawało więc błaganie. - Nie każ mi padać na kolana, bo tylko sobie i tobie wstydu narobię.
Wyglądała na taką, która skłonna byłaby to zrobić - paść na kolana i błagać, robiąc zamieszanie. Dobrze, że ostrzegała, chociaż tyle.
Wrócił dość szybko, odhaczał kolejne pozycje, ale przy dwóch postawił kreskę. Olivia chwilę wpatrywała się w listę, a potem przeniosła wzrok na Tristana.
- Nie da się czegoś zrobić? Nie wiem, nie macie kontaktu do innej księgarni, żeby sprawdzić czy to mają? Nie musi być w Londynie, przetransportuję się gdziekolwiek. Proszę - nie, błagam! Jestem w kryzysowej sytuacji, jak nie znajdę tej książki zielarskiej nigdzie, to matka urwie mi głowę. Miałam po nią przyjść już tydzień temu, ale zapomniałam - spojrzała na niego błagalnie. Musieli mieć jakieś sposoby, szybsze niż sowy, prawda? Bo przecież zanim te polecą i dostarczą list, a potem przyniosą go z powrotem, to Olivia już będzie martwa. Planowała co prawda pochodzić po księgarniach w tej części miasta, ale och, jak by to ułatwiło, gdyby mieli gdzieś jakiś spis albo co. Nie wiedziała w zasadzie jak to funkcjonuje, nigdy nie pracowała w takim miejscu. - Albo czy możecie ją sprowadzić? I trochę może... Nagiąć prawdę? Wiesz, jakaś adnotacja, że sprowadzenie książek zajmie dwa tygodnie, i data sprzed tygodnia?
Złożyła dłonie jak do modlitwy. Wyglądała na naprawdę zdesperowaną - i chyba taka była, patrząc na to jakie rozwiązanie sugerowała.
- Błagam, zrobię wszystko. Posprzątam ci dom. Kwiaty ci kupię. Wiem, postawię ci obiad. Cokolwiek, naprawdę! - nie była nigdy dobra w osiąganiu tego, co chciała. Niektóre kobiety posuwały się do flirtu czy kokieterii, lecz Olivia po pierwsze tego nie umiała, a po drugie jej serce było zajęte, chociaż od kilku tygodni miała nieprzyjemne wrażenie, że jej związek pędził w stronę urwiska i zaraz z niego zleci. Ale wciąż w nim tkwiła i postrzegała go nieco inaczej, niż osoba, z którą się "związała", więc nawet nie przyszło jej do głowy, by na Tristanie wykorzystywać jakieś brudne sztuczki. Pozostawało więc błaganie. - Nie każ mi padać na kolana, bo tylko sobie i tobie wstydu narobię.
Wyglądała na taką, która skłonna byłaby to zrobić - paść na kolana i błagać, robiąc zamieszanie. Dobrze, że ostrzegała, chociaż tyle.