24.12.2023, 13:24 ✶
Nie chciała, żeby tak to się skończyło, ale jak zwykle wyszło inaczej niż miało. Widziała, że Ward zaczyna się denerwować, że szuka notesu, kreśli coś w panice na kartkach. Z początku nie zrozumiała, o co mu chodzi. Patrzyła to na notes, to na Warda - widać było po jej minie, że nie rozumie, w ogóle nie łączy wątków i potrzebuje więcej czasu, by ogarnąć po co mu notes i czemu akurat pisze, zamiast mówić. Na szczęście dla otoczenia Olivia miała wiele innych zalet, była z reguły wyrozumiała, no i miała dobre serce, więc zwykle to przytłoczenie jej nadmierną ekspresją nie było aż tak uciążliwe.
Oświecenie jednak przyszło nagle jak z nieba, jak promyczek wśród burzowych chmur, który rozświetlił zaćmienie mózgu rudej. Olivia otworzyła usta, przeniosła wzrok kilkukrotnie z notesu na Tristana i aż westchnęła. Wyglądała, jakby coś ją trafiło - szok, niedowierzanie... I chyba wstyd?
- Aaaa - to musiało mu wystarczyć. Załapała - w końcu! Brawo, Olivio, jeszcze była dla ciebie nadzieja. - Przepraszam! Nie wiedziałam, nie chciałam.
On się poddał, a ona zaczęła się wycofywać, nawet unosząc dłonie w poddańczym geście. Wiedziała, że potrafiła być napastliwa, a w momencie kiedy "przeciwnik" nie mógł się obronić słowem, to zapewne był na straconej pozycji. Naprawdę nie chciała, żeby tak to wyszło i już miała zamiar zacząć się tłumaczyć, gdy zza pleców wyskoczył jej UlubionySprzedawcaNumer1. Olivia odetchnęła z ulgą.
- Um, tak. Po pierwsze - nie wiedziałam, że... no wiesz. Przepraszam, czasem - zawsze? - za dużo mówię - "nie wiedziałam że no wiesz"? Quirke zamknęła oczy, a po plecach przeszły ją ciary żenady. Raz, dwa, trzy... Jeszcze raz, tym razem z czerwonymi od wstydu policzkami. Byleby tylko się nie pogrążyć mocniej, bo i tak zrobiła z siebie naczelnego pajaca tego cyrku. - Po prostu nie myślę, wybacz, nie przejmuj się mną.
No nic innego jej do głowy nie przyszło, więc tylko posłała Tristanowi nerwowy uśmiech. Jego kolega wybawił go z opresji, ale chyba niechcący sam wpadł w kłopoty, bo Olivia naprawdę była zdesperowana.
- Potrzebuję tych książek dla mamy, miałam je kupić tydzień temu, ale zapomniałam. I tych dwóch pozycji brakuje. Chciałam tylko się dowiedzieć, czy macie jakiś sposób, żeby je zdobyć lub dowiedzieć się, gdzie są. Ewentualnie żeby dać mi jakiś papierek, zapewniający moją matkę, że "są w drodze" - wyjaśniła, tym razem spokojniej i bez przesadnej gestykulacji. Ręce splotła za sobą. przenosiła ciężar ciała z pięt na palce i z powrotem. Ewidentnie nie potrafiła ustać spokojnie w jednym miejscu. - Inaczej będziecie podziwiać moją głowę nabitą na pal, z podpisem "mówiłam, że kiedyś własnej głowy zapomnisz".
Oświecenie jednak przyszło nagle jak z nieba, jak promyczek wśród burzowych chmur, który rozświetlił zaćmienie mózgu rudej. Olivia otworzyła usta, przeniosła wzrok kilkukrotnie z notesu na Tristana i aż westchnęła. Wyglądała, jakby coś ją trafiło - szok, niedowierzanie... I chyba wstyd?
- Aaaa - to musiało mu wystarczyć. Załapała - w końcu! Brawo, Olivio, jeszcze była dla ciebie nadzieja. - Przepraszam! Nie wiedziałam, nie chciałam.
On się poddał, a ona zaczęła się wycofywać, nawet unosząc dłonie w poddańczym geście. Wiedziała, że potrafiła być napastliwa, a w momencie kiedy "przeciwnik" nie mógł się obronić słowem, to zapewne był na straconej pozycji. Naprawdę nie chciała, żeby tak to wyszło i już miała zamiar zacząć się tłumaczyć, gdy zza pleców wyskoczył jej UlubionySprzedawcaNumer1. Olivia odetchnęła z ulgą.
- Um, tak. Po pierwsze - nie wiedziałam, że... no wiesz. Przepraszam, czasem - zawsze? - za dużo mówię - "nie wiedziałam że no wiesz"? Quirke zamknęła oczy, a po plecach przeszły ją ciary żenady. Raz, dwa, trzy... Jeszcze raz, tym razem z czerwonymi od wstydu policzkami. Byleby tylko się nie pogrążyć mocniej, bo i tak zrobiła z siebie naczelnego pajaca tego cyrku. - Po prostu nie myślę, wybacz, nie przejmuj się mną.
No nic innego jej do głowy nie przyszło, więc tylko posłała Tristanowi nerwowy uśmiech. Jego kolega wybawił go z opresji, ale chyba niechcący sam wpadł w kłopoty, bo Olivia naprawdę była zdesperowana.
- Potrzebuję tych książek dla mamy, miałam je kupić tydzień temu, ale zapomniałam. I tych dwóch pozycji brakuje. Chciałam tylko się dowiedzieć, czy macie jakiś sposób, żeby je zdobyć lub dowiedzieć się, gdzie są. Ewentualnie żeby dać mi jakiś papierek, zapewniający moją matkę, że "są w drodze" - wyjaśniła, tym razem spokojniej i bez przesadnej gestykulacji. Ręce splotła za sobą. przenosiła ciężar ciała z pięt na palce i z powrotem. Ewidentnie nie potrafiła ustać spokojnie w jednym miejscu. - Inaczej będziecie podziwiać moją głowę nabitą na pal, z podpisem "mówiłam, że kiedyś własnej głowy zapomnisz".