[Yule 1971] Nobby Leach powinien gryźć piach | Perseus & Eunice

Perseus z kolei wolny był od traumatycznych doświadczeń związanych z byciem synem Fortinbrasa Malfoya, którego znał głównie z opowieści Elliotta i mimo, że obstawał po stronie przyjaciela (i pozwolił jego osądom przyćmienie jego własnych), to nie odczuwał aż tak wielkiego lęku, gdy teść zaproponował mu, że zajmą się męskimi sprawami. Może gdyby nie wypił tych kilku kieliszków na Grimmauld Place i zjawił się w Wiltshire trzeźwy, poczułby narastający niepokój, gdy mężczyzna taksował go wzrokiem. Tymczasem alkohol krążący w żyłach dodawał Perseusowi pewności siebie, wprawiał go w dobry nastrój i czynił świat przystępniejszym.
— Powiedzmy, że lata praktyki zrobiły swoje — odparł, składając pocałunek na jej czole. Zamierzał uciąć myśl w tym miejscu, nie zdradzając Eunice, skąd owa praktyka pochodziła. Miał nadzieję, że żona założy, iż pochodzi ona od kontaktu z pacjentami. Praca Perseusa polegała bowiem na słuchaniu tego, co inni mają do powiedzenia. Nawet jeżeli były to najbardziej absurdalne opowieści, należało potraktować je na poważnie.
Nie miał serca mówić jej, że nauczył się tego obcując jej z bratem. Nie miał też odwagi powiedzieć tego Elliottowi; w oczach Blacka za bardzo przywiązywał uwagę do tego, aby nie być jak ojciec, by wypominać mu podobieństwa do znienawidzonego rodzica.
— To prawda — pokiwał głową z entuzjazmem, zadowolony z tego, że w czymś zgadzają się z Eunice — Nie rozumiem, jakim cudem w ogóle go wybrali na to stanowisko. Przecież tylu czystokrwistych czarodziejów musiało oponować! Ktoś, kto dorastał w mugolskim świecie, na zawsze będzie przesiąknięty jego brudem.
Być może małżeństwo nie było szczytem ich marzeń — na pewno nie w wizji, w której mieli być swoimi partnerami — ale też nie zamierzał pogrążać się z tego powodu w rozpaczy i szukać pretekstu, by przenieść swoją frustrację na drugą stronę. A przecież Eunice sama została zaciągnięta przed ołtarz siłą (jeśli nie fizyczna, to argumentu) i w żadnym wypadku nie odpowiadała za nieszczęście Perseusa. Mogli zatem starać się uczynić tę sytuację choć mniej niekomfortową dla obu stron i nie wchodzić sobie w drogę. Przekuć ją w coś pozytywnego.
— Niby ambicja nie jest czymś złym, ale pod warunkiem, że idzie w parze z taktem, a Nobby Leach nie miał go za grosz. Dobre wychowanie nakazuje, aby nie pchać się tam, gdzie nie jest się mile widzianym — skwitował, nim wypuścił kobietę z objęć. Pokuśtykał do barku, z którego wyjął butelkę z trunkiem domowej roboty oraz dwa kieliszki z grubego szkła, a następnie zajął miejsce obok żony; nieco bliżej, niż zazwyczaj, nieco śmielej, niż zdążyła przywyknąć. Napełnił oba naczynia, lecz nie od razu przystąpił do toastu, wodząc dłonią po okrytej cienką warstwą nylonowych rajstop łydce Eunice.

421 słów, razem 1208.