Żywe kalejdoskopy zamykane w jego spojrzeniu, mieniące się setkami barw i tą przeklętą niepokornością, każdorazowo sprowadzały jej lotny umysł na manowce; wbijając spojrzenie w jego nieprzejednane tęczówki, tonęła bez krzty ratunku; stal błyszczące w szkle oczu, wzburzała miękkie, pieniste fale pożądania, kotłującego się gdzieś na samym dnie duszy. Bo przecież nigdy nie przyznała, jak głęboko pragnie jego bliskości, gorących dłoni sunących po ciele i ciepłych warg dociskanych gorączkowo do zagłębienia w szyi. On jednak musiał to wiedzieć, rozczytując wachlarz emocji kreślonych na łagodnym obliczu wyrazistą linią. Bo była przecież jak ta otwarta księga, a każdy grymas ujawniał się lustrzanie na drżących wargach; każda spośród niebagatelnych uczuć odbijała się w szkle sarnach ocząt wyraziście. On zaś – o posągowej obliczu i niemniej pozornym stoickim spokoju – stanowił dla niej swoistą przeciwwagę; opozycję, która często wzburzała salwę wzburzenia pieniącego się jak tonik. Złość, którą niejednokroć w niej wzbudzał, równoważyło jedynie gorliwe pragnienie, aby pozostał tylko jej. Prawdopodobnie dlatego, widok tej przeklętej papierośnicy sprowadzał ją na granice furii.
Prawdopodobnie dlatego jeszcze ułamki sekund temu toczyła się po żwirze.
Ułożyła drobne dłonie na jego policzkach, sunąć kciukami wzdłuż linii kości jarzmowych, pragnąc powiedzieć mu wszystko – każdą spośród dyktowanych niepokornością duszy nieistotności, które w kruchych murach umysłu urastały do gargantuicznej rangi.
Zrób mi jakąś krzywdę, proszę – przetoczyło się przez meandry myśli i choć kołtuniło się słowami w krtani, nie odważyła się ich wypowiedzieć. Jej wzrok jednak wyrażał absolutnie wszystko.
Zadrżała pod jego dotykiem.
Wsunęła dłonie pod poły jego marynarki, palce zaciskając mocno na materiale koszuli, paznokcie wbijając w skórę jego pleców. Ciepło bijące od jego ciała było uporczywe i ściągało jej umysł każdorazowo na manowce; jak to się stało, że za każdym razem potrzebowała go bardziej, bliżej i gorliwiej?; zupełnie jakby bariera skóry dociśniętej uporczywie do jej stanowiła zbyt wiele; zupełnie jakby czynił w jej umyśle nieprzytomnie i niepoukładanie.
Jego propozycja jednak sprawiła, że różane wargi rozwarły się niepewnie, a przez myśl przebiegł tabun potencjalnych odpowiedzi na tak gorliwe wyznanie.
– Już? – zabrzmiała miękko pytaniem, uginając brwi w niewinnym geście. Zawahała się solidne momenty, nim na wargi spłynęła właściwa odpowiedź. – Masz rację. Nie pozwolę, aby ktokolwiek mi ciebie odebrał – rzekła stanowczo – bo choć jego pragnienie wyprzedziło o parę dobrych miesięcy jej dojrzałość, aby powiedzieć wieczyste „tak”, równie mocno zazębiało się z jej pragnieniem, aby posiadać go na własność.
– Kocham cię – powtórzyła kłamstwem po raz kolejny dzisiejszego dnia, delikatnością krótkiego pocałunku znacząc jego wargi.