21.11.2022, 20:49 ✶
Fergus miewał wrażenie, że w Hogwarcie był o wiele dojrzalszy, niż teraz. Potrafił bronić własnego zdania i trzymać się swoich ideałów, idąc prosto do wyznaczonego celu. A może właśnie porzucenie marzeń na rzecz innych było wkroczeniem w dorosłość? Jeśli tak, wolałby powrócić w szkolne mury, gdzie nikt nie bredził mu nad głową o tradycji, a jedyne zagrożenie czyhało na niego ze strony profesor McGonagall, gdy nie zdążył napisać eseju na transmutację, zbyt pochłonięty reformami na temat jawności wobec mugoli.
W tym momencie mógł ze smutkiem przyznać, że stał w miejscu. Nie rozwijał się w sposób satysfakcjonujący, ledwie wydzielając sobie czas na czytanie pomiędzy kolejnymi zleceniami i próbami zatopienia smutku w alkoholu. Bywały dni, kiedy wręcz z obrzydzeniem patrzył na wyznaczony sobie materiał, nie mając siły choćby kiwnąć palcem. Jego metody pracy zdawały się wręcz chaotycznymi wybuchami energii, które kończyły się wielkim zjazdem. Czym był teraz? Kłębkiem nerwów, który szukał chwili wytchnienia. Czym będzie, kiedy stąd będzie? Sam nie wiedział, czy bardziej gumochłonem, czy uwolnionym z klatki chochlikiem kornwalijskim.
- Chyba jeszcze w mezozoiku – zażartował, choć gdyby ktoś podzielił się z nim taką teorią, nawet by w nią nie wątpił, biorąc pod uwagę przywiązanie starego Ollivandera do przedpotopowych metod pracy i zwyczajów.
- Dzięki, że chociaż ty we mnie wierzysz – odparł znad szklanki whisky, uśmiechając się nieznacznie. W jego głowie stawiał się rodzinie tysiące razy. W rzeczywistości było o wiele trudniej, bo kiedy dochodziło do starcia, nie rozmawiali racjonalnie, a zakrzykiwali się nawzajem, aż w końcu ktoś wyszedł lub przypadkiem coś wysadził. Święta w tym domu bywały naprawdę cudowne, choć dla większości społeczeństwa Ollivanderowie zdawali się grupą znudzonych życiem erudytów. – On się chyba boi, że w końcu go przerosnę. Że pójdzie w odstawkę, bo w przeciwieństwie do niego nie boję się uczyć nowych rzeczy i robota idzie szybciej.
To tylko zwykłe spekulacje, ale wypowiedziane na głos wcale nie utraciły sensu. Być może nawet bardziej go nabrały.
- Upijemy go do takiego stopnia, że nie będzie miał innego wyboru, jak zrobić sobie dzień wolnego – wymyślił Fergus, mówiąc to dla żartu konspiracyjnym szeptem. Dzień wolny dla Ollivandera to świętokradztwo. Akurat to dwudziestosześciolatek przejął po ojcu, pojawiając się w sklepie codziennie, nawet jeśli nie miał na to szczególnej ochoty (czyli w sumie każdego dnia).
- Myślę, że większość agresorów posika się ze strachu po starciu z Salemem – uznał całkiem poważnie, wskazując na śpiącego kota. Wydawał się zupełnie niepozorny, bo nikt nie spodziewał się gadającego kota. A już zwłaszcza nie w takim miejscu. – On tu będzie bossem ochrony, jeszcze zobaczysz!
Musiał jednak przyznać, że Nora miała rację i w końcu będzie potrzebowała kogoś do ochrony. Wieczorami bywało nieciekawie, zwłaszcza w towarzystwie alkoholu, bo nie każdy potrafił po nim prowadzić kulturalną rozmowę.
- Nie wiem, czy ludziom bardziej nie odbije, jak zobaczą ochronę – przyznał po chwili zamyślenia. – Jak widzisz potencjalnego obrońcę, to mniej boisz się podskoczyć innemu debilowi, bo jak podniesie na ciebie rękę, ochroniarz wypieprzy go za drzwi, co nie.
W tym momencie mógł ze smutkiem przyznać, że stał w miejscu. Nie rozwijał się w sposób satysfakcjonujący, ledwie wydzielając sobie czas na czytanie pomiędzy kolejnymi zleceniami i próbami zatopienia smutku w alkoholu. Bywały dni, kiedy wręcz z obrzydzeniem patrzył na wyznaczony sobie materiał, nie mając siły choćby kiwnąć palcem. Jego metody pracy zdawały się wręcz chaotycznymi wybuchami energii, które kończyły się wielkim zjazdem. Czym był teraz? Kłębkiem nerwów, który szukał chwili wytchnienia. Czym będzie, kiedy stąd będzie? Sam nie wiedział, czy bardziej gumochłonem, czy uwolnionym z klatki chochlikiem kornwalijskim.
- Chyba jeszcze w mezozoiku – zażartował, choć gdyby ktoś podzielił się z nim taką teorią, nawet by w nią nie wątpił, biorąc pod uwagę przywiązanie starego Ollivandera do przedpotopowych metod pracy i zwyczajów.
- Dzięki, że chociaż ty we mnie wierzysz – odparł znad szklanki whisky, uśmiechając się nieznacznie. W jego głowie stawiał się rodzinie tysiące razy. W rzeczywistości było o wiele trudniej, bo kiedy dochodziło do starcia, nie rozmawiali racjonalnie, a zakrzykiwali się nawzajem, aż w końcu ktoś wyszedł lub przypadkiem coś wysadził. Święta w tym domu bywały naprawdę cudowne, choć dla większości społeczeństwa Ollivanderowie zdawali się grupą znudzonych życiem erudytów. – On się chyba boi, że w końcu go przerosnę. Że pójdzie w odstawkę, bo w przeciwieństwie do niego nie boję się uczyć nowych rzeczy i robota idzie szybciej.
To tylko zwykłe spekulacje, ale wypowiedziane na głos wcale nie utraciły sensu. Być może nawet bardziej go nabrały.
- Upijemy go do takiego stopnia, że nie będzie miał innego wyboru, jak zrobić sobie dzień wolnego – wymyślił Fergus, mówiąc to dla żartu konspiracyjnym szeptem. Dzień wolny dla Ollivandera to świętokradztwo. Akurat to dwudziestosześciolatek przejął po ojcu, pojawiając się w sklepie codziennie, nawet jeśli nie miał na to szczególnej ochoty (czyli w sumie każdego dnia).
- Myślę, że większość agresorów posika się ze strachu po starciu z Salemem – uznał całkiem poważnie, wskazując na śpiącego kota. Wydawał się zupełnie niepozorny, bo nikt nie spodziewał się gadającego kota. A już zwłaszcza nie w takim miejscu. – On tu będzie bossem ochrony, jeszcze zobaczysz!
Musiał jednak przyznać, że Nora miała rację i w końcu będzie potrzebowała kogoś do ochrony. Wieczorami bywało nieciekawie, zwłaszcza w towarzystwie alkoholu, bo nie każdy potrafił po nim prowadzić kulturalną rozmowę.
- Nie wiem, czy ludziom bardziej nie odbije, jak zobaczą ochronę – przyznał po chwili zamyślenia. – Jak widzisz potencjalnego obrońcę, to mniej boisz się podskoczyć innemu debilowi, bo jak podniesie na ciebie rękę, ochroniarz wypieprzy go za drzwi, co nie.