O tyle dobrze, że panowie tę sprawę omówili na spokojnie i przy szklance alkoholu. Wyjaśnili sobie co nieco, przez co można rzec, że do niczego więcej nieodpowiedniego nie doszło. Szczególnie ze strony Stanleya, że jakoś nie miał pretensji do swojego ojca. Często młodzież, nawet dorosła, ma potrzebę zarzucania winy rodzicielowi. Jakby nie spojrzeć, to sprawa była nadal świeża, pomimo upływu dwóch, do trzech miesięcy.
- Dobrze to słyszeć.Pochwalił, że potrafili normalnie ze sobą porozmawiać i parę rzeczy wyjaśnić. Poznać się jakoś bliżej? Lepiej? Tyle, ile potrzebowali o sobie wiedzieć.
Upił łyk alkoholu, kiedy Stanley postanowił kontynuować, tym razem najpewniej wątek swojej matki. Anne. Więc z tą panną Borgin jednak Robert poszedł dalej. Spostrzeżenia kobiety były w sumie jak u każdej innej, która oczekiwała księcia na koniu. A jak przyszło dziecko, nie spróbowała nawet Robertowi powiedzieć, że jest ojcem. Nie sprawdziła, jak zareaguje. Czy go zaakceptuje. Robert miał swoje zasady. Czyżby się bała? Czy mieli ze sobą jakiś układ? Czy może wiedział, ale sam zataił tę wiedzę, odkrywając na jaw dopiero teraz? Nie powiedziała nawet Richardowi, jego bratu. Można długo nad tym się zastanawiać, jak Stanley wspomniał, nie uzyskają już odpowiedzi. Pozostanie wersja taka, jaką oboje przyjęli. Stanley i Robert.
- Kobiety często tak mają, że jak upatrzą sobie ”księcia”, liczą na coś więcej. Czy wspomniana przez Ciebie Anne, to Twoja matka?O ile Stanley mówił o tej kobiecie jako dawnej miłości Roberta, Richard połączył fakty, że ta kobieta musi być jego matką. Co więcej, zauważył, że młody Borgin mówi o rodzicach imiennie, nie posługując się słowami „ojciec”, „matka”, czy temu prostymi wersjami. O ile zrozumiałby to w przypadku Roberta, gdyż mogą nadal być dla siebie obcy, to jaka była relacja między Anne a Stanleyem? Używany czas przeszły sugerował o tym, że już pewnie nie żyła.
Młody czarodziej chwilowo się zamyślił, to Richard wypalił do końca swojego papierosa. Gasząc go w popielniczce. Rzucił okiem raz jeszcze na pomieszczenie, odnajdując na ścianie obraz. Ładny. Naoglądał się ich wiele w swoim domu rodzinnym.
Stanley chciał coś wyjaśnić, więc kiedy przeprosił, Richard skierował spojrzenie w jego kierunku. Problem jaki poruszył, był w sumie dość istotny. Jak się ma do niego zwracać?
- Zależy od tego, co ustaliłeś ze swoim ojcem. Prywatnie czy nawet w obecności Roberta, możesz zwracać się do mnie jak sam to czujesz. Jeżeli chcesz utrzymywać relacje rodzinne, możesz zwracać się do mnie Stryj, Wuj. Jeżeli nie czujesz się jeszcze gotowy na to, możesz pozostać przy oficjalnej formie per Pan lub po imieniu. Decyzję zostawiam Tobie. Nie będę za to beształ.Dopiero się poznawali. Richard nie miał powodu do narzucania jednej formy grzeczności na bratanka, gdzie dla ich obu sytuacja była dość niecodzienna, świeża, zapoznawcza. Dał mu wybór.
Pozwolił sobie trochę przejść się i zająć wolne krzesło, czy kanapę, gdzie można było na siedząco kontynuować rozmowę. Wtedy spojrzał ponownie na Stanleya i dopowiedział.
- Z kolei publicznie. Przy osobach trzecich, nie wszyscy mogą znać prawdę. I jeżeli tego nie rozpowiadałeś, niech zostanie oficjalnie per Pan. Jak to zrobiliśmy w Ministerstwie. Chyba, że powinienem o czymś wiedzieć?Zasugerował, gdyż sam nie wiedział jak daleko taką sprawę Stanley miał omówioną z Robertem. Tym samym zapytał, czy było w tym temacie coś, o czym powinien wiedzieć.