31.12.2023, 16:36 ✶
Stałem i wpatrywałem się ten przeklęty wieniec na środku drzwi. Został zawieszony krzywo, tak krzywo, że nie potrzebowałem narzędzi by to stwierdzić, więc tym bardziej było to bolesne. Byłem perfekcjonistą i wszelkie takie oznaki zaniedbania wprawiały mnie w niemały dyskomfort, a jak znałem swoje rodzeństwo, tak obstawiałem, że im również pojawiała się gęsia skórka na widok tych wszystkich kolorowych, niechlujnie zawieszonych ozdób.
Nie spieszyło mi się. Najchętniej odwlekałbym w czasie przekroczenie progu domu Amy Magpie i, cóż, wykonanie tego, co nam zostało przykazane. Może nawet mój dyskomfort wcale nie brał się jedynie z tych tandetnych ozdób, tylko... wizji, którą natrętnie odganiałem ze swojego umysłu? Nie potrafiłem sobie nawet tego wyobrazić, jak gdyby ktoś nałożył na mnie magiczną blokadę, jak gdyby nie pozwalał mi widzieć aż tak czarnych, morderczych scenariuszy. A jednak. Stałem tu, rozkaz był jasny, a ja wrosłem w pluchę pod swoimi stopami. Nawet słowa Ulyssesa w żaden sposób mnie nie przebudziły do życia, do działania. Potrafiłem jedynie stać, wpatrywać się w dom Magpie i krzyczeć w myślach, że to ja, to właśnie ja zostanę na zewnątrz.
W przeciwieństwie do rodzeństwa, nie miałem żadnego nakrycia głowy by nie niszczyło mojej nienagannej fryzury. Nawet drobne płatki śniegu nie były w stanie przekonać mnie do noszenia czegokolwiek na głowie, za wyjątkiem Śmierciożerczej szaty, ale tę wkładałem możliwie jak najrzadziej, więc...
Więc tylko kiwnąłem głową na słowa Vespery. Tak, zostaję. Tak, zrobię wszystko by was chronić. Tak, skryję się i poczekam aż to wy wykonacie brudną robotę.
- Będę na zewnątrz. W razie czego zajdę go od tyłu - stwierdziłem jedynie przyciszonym tonem, a kiedy Vespera dziarsko ruszyła w kierunku mugolskiego domu, ja ruszyłem w kierunku drzewa nieopodal, jakichś ozdobnych krzewów. Będąc bliżej nich, pokusiłem się na wyciągnięcie maski z wewnętrznej kieszeni płaszcza i skrycia pod nią swojej twarzy. Byliśmy tu, cóż, służbowo, a też nie chciałem się chwalić, że tu pan Rookwood bawił się w podglądacza albo co. Właściwie, to już lepiej było zostać ogłoszonym podglądaczem, aniżeli mordercą, ale... Powinienem się skupić.
Nie wyciągałem różdżki. Jeszcze. Spoczywała wygodnie w specjalnej dla niej kieszeni. Z reguły nie chwaliłem się magią bezróżdżkową, nawet w klubie pojedynkowym, ale rodzeństwo akurat należało do powierników tej tajemnicy.
Skryłem się w cieniu i czekałem, obserwując okolicę, ale również spoglądając w okna domu panny Magpie.
Nie spieszyło mi się. Najchętniej odwlekałbym w czasie przekroczenie progu domu Amy Magpie i, cóż, wykonanie tego, co nam zostało przykazane. Może nawet mój dyskomfort wcale nie brał się jedynie z tych tandetnych ozdób, tylko... wizji, którą natrętnie odganiałem ze swojego umysłu? Nie potrafiłem sobie nawet tego wyobrazić, jak gdyby ktoś nałożył na mnie magiczną blokadę, jak gdyby nie pozwalał mi widzieć aż tak czarnych, morderczych scenariuszy. A jednak. Stałem tu, rozkaz był jasny, a ja wrosłem w pluchę pod swoimi stopami. Nawet słowa Ulyssesa w żaden sposób mnie nie przebudziły do życia, do działania. Potrafiłem jedynie stać, wpatrywać się w dom Magpie i krzyczeć w myślach, że to ja, to właśnie ja zostanę na zewnątrz.
W przeciwieństwie do rodzeństwa, nie miałem żadnego nakrycia głowy by nie niszczyło mojej nienagannej fryzury. Nawet drobne płatki śniegu nie były w stanie przekonać mnie do noszenia czegokolwiek na głowie, za wyjątkiem Śmierciożerczej szaty, ale tę wkładałem możliwie jak najrzadziej, więc...
Więc tylko kiwnąłem głową na słowa Vespery. Tak, zostaję. Tak, zrobię wszystko by was chronić. Tak, skryję się i poczekam aż to wy wykonacie brudną robotę.
- Będę na zewnątrz. W razie czego zajdę go od tyłu - stwierdziłem jedynie przyciszonym tonem, a kiedy Vespera dziarsko ruszyła w kierunku mugolskiego domu, ja ruszyłem w kierunku drzewa nieopodal, jakichś ozdobnych krzewów. Będąc bliżej nich, pokusiłem się na wyciągnięcie maski z wewnętrznej kieszeni płaszcza i skrycia pod nią swojej twarzy. Byliśmy tu, cóż, służbowo, a też nie chciałem się chwalić, że tu pan Rookwood bawił się w podglądacza albo co. Właściwie, to już lepiej było zostać ogłoszonym podglądaczem, aniżeli mordercą, ale... Powinienem się skupić.
Nie wyciągałem różdżki. Jeszcze. Spoczywała wygodnie w specjalnej dla niej kieszeni. Z reguły nie chwaliłem się magią bezróżdżkową, nawet w klubie pojedynkowym, ale rodzeństwo akurat należało do powierników tej tajemnicy.
Skryłem się w cieniu i czekałem, obserwując okolicę, ale również spoglądając w okna domu panny Magpie.