31.12.2023, 18:40 ✶
Tak było najlepiej, kiedy czułem za sobą Flynna przylegającego do mnie szczelnie, kiedy czułem i widziałem jego dłonie na swojej piersi. Przytuliłem je bardziej do siebie i nieco się wypiąłem, kiedy Flynn postanowił mnie pozaczepiać. Tak odruchowo, za wiele nie myślałem co robię, a przecież mieliśmy przed sobą długą opowieść, a nie wizję gorących pocałunków. Niegrzeczny ja. Koniec końców przymknąłem nieco oczy, rozluźniłem ciało, wciąż do Flynna szczelnie przylegając, i postanowiłem oddać się wsłuchiwaniu w głos Flynna.
Był neutralny, ani nie zestresowany, ani nie podniecony. Po prostu mówił. Niezależnie jednak od tonu i pełności słów przez niego wypowiadanych, uwielbiałem ton jego głosu. Powiedziałbym, że nawet mnie usypiał, sprawiał, że czułem się bezpiecznie, traciłem gardę. Z drugiej strony, nieźle podniecał i pewnie by kusił mnie do swego, ale jednak mieliśmy przed sobą powrót do przeszłości mojego... chłopaka?
I przysłuchiwałem się słowom Flynna - przebywaniu głęboko pod ziemią, tak głęboko, że ziemia waliła mu się na głowę. Zdawałem sobie sprawę z tego, że zapewne wielokrotnie unikał śmierci, aczkolwiek słuchanie o tym było kompletnie inną świadomością, bardziej realną i prawdziwą. Nawet może mrożącą krew w żyłach, bo równie dobrze mogło już go nie być, mógł do mnie nie wrócić, a teraz nie leżeć tak blisko. Na dodatek wyobrażałem go sobie w tych ciemnych korytarzach, Podziemnych Ścieżkach, dokładnie jako takiego szczura, którym tak usilnie nie chciał być. Samotnego, z dala od domu.
- Masz to już za sobą - szepnąłem, gładząc swoją dłonią jego dłoń, a później również jego rękę. Dla otuchy. - Już nie jesteś Crowem, a tym bardziej... szczurem - zauważyłem z ulgą dla siebie i dla niego, dla nas. Wziąłem głęboki wdech i powoli wypuściłem powietrze. Zamierzałem być tu i słuchać, choć wcale nie było mi łatwo. Bałem się o niego, o nas, bo może Flynn wcale się nie mylił ze swoim osądem i Ona faktycznie mogła wypełznąć z tych podziemi i zaburzyć nasz względny spokój?
- I udało ci się rozbudować te piętra? Co jeszcze kazała ci robić Fontaine? Jak cię traktowała...? - dopytałem, chcąc mu pomóc w tej opowieści, być z nim w tej wędrówce. Nie zwykłem nienawidzić innych osób, jednakże Fontaine - mimo że kobiety osobiście nie znałem i nawet nie miałem okazji chociażby przelotnie poznać - nienawidziłem czystą nienawiścią. Nawet nie miałem pojęcia, jak wyglądała, ale miałem nadzieję, że nie miałem okazji nieświadomie jej mijać gdziekolwiek. Oj, wtedy nie ręczyłbym za siebie. Pragnąłem dla Flynna wszystkiego co najlepsze i zamierzałem uczynić wszystko, co w mojej mocy, by mógł czuć się bezpieczny. Może byłem w tym naiwny, bo jednak muchy bym nie skrzywdził, ale... wolałem trzymać się tej myśli, że się nie zawaham, kiedy ta szmata przede mną stanie. Dla Flynna. I dla naszej miłości.
@The Edge
Był neutralny, ani nie zestresowany, ani nie podniecony. Po prostu mówił. Niezależnie jednak od tonu i pełności słów przez niego wypowiadanych, uwielbiałem ton jego głosu. Powiedziałbym, że nawet mnie usypiał, sprawiał, że czułem się bezpiecznie, traciłem gardę. Z drugiej strony, nieźle podniecał i pewnie by kusił mnie do swego, ale jednak mieliśmy przed sobą powrót do przeszłości mojego... chłopaka?
I przysłuchiwałem się słowom Flynna - przebywaniu głęboko pod ziemią, tak głęboko, że ziemia waliła mu się na głowę. Zdawałem sobie sprawę z tego, że zapewne wielokrotnie unikał śmierci, aczkolwiek słuchanie o tym było kompletnie inną świadomością, bardziej realną i prawdziwą. Nawet może mrożącą krew w żyłach, bo równie dobrze mogło już go nie być, mógł do mnie nie wrócić, a teraz nie leżeć tak blisko. Na dodatek wyobrażałem go sobie w tych ciemnych korytarzach, Podziemnych Ścieżkach, dokładnie jako takiego szczura, którym tak usilnie nie chciał być. Samotnego, z dala od domu.
- Masz to już za sobą - szepnąłem, gładząc swoją dłonią jego dłoń, a później również jego rękę. Dla otuchy. - Już nie jesteś Crowem, a tym bardziej... szczurem - zauważyłem z ulgą dla siebie i dla niego, dla nas. Wziąłem głęboki wdech i powoli wypuściłem powietrze. Zamierzałem być tu i słuchać, choć wcale nie było mi łatwo. Bałem się o niego, o nas, bo może Flynn wcale się nie mylił ze swoim osądem i Ona faktycznie mogła wypełznąć z tych podziemi i zaburzyć nasz względny spokój?
- I udało ci się rozbudować te piętra? Co jeszcze kazała ci robić Fontaine? Jak cię traktowała...? - dopytałem, chcąc mu pomóc w tej opowieści, być z nim w tej wędrówce. Nie zwykłem nienawidzić innych osób, jednakże Fontaine - mimo że kobiety osobiście nie znałem i nawet nie miałem okazji chociażby przelotnie poznać - nienawidziłem czystą nienawiścią. Nawet nie miałem pojęcia, jak wyglądała, ale miałem nadzieję, że nie miałem okazji nieświadomie jej mijać gdziekolwiek. Oj, wtedy nie ręczyłbym za siebie. Pragnąłem dla Flynna wszystkiego co najlepsze i zamierzałem uczynić wszystko, co w mojej mocy, by mógł czuć się bezpieczny. Może byłem w tym naiwny, bo jednak muchy bym nie skrzywdził, ale... wolałem trzymać się tej myśli, że się nie zawaham, kiedy ta szmata przede mną stanie. Dla Flynna. I dla naszej miłości.
@The Edge