Od samego rana, kiedy Richard zarejestrował nieobecność brata, chodził wściekły. Szukając Robeta sprawdzał pokój brata, bibliotekę, gabinet. Nigdzie go nie było. Nawet w jadalni. Jedynie pozostawiona w gabinecie wiadomość, do którego tylko oni najczęściej wchodzili, była jasną informacją, gdzie mógł być obecnie. Richard nie mógł nic zrobić, jak tylko przeklinać w duchu, czekać na powrót brata, jeżeli wróci. Bądź na jakąkolwiek informację, co dalej. W resztę dnia przemieszczał się jedynie między pomieszczeniami, jakie były dla niego kluczowe na dany dzień.
Przed bratanicą musiał jednak sprawiać pozory opanowanego, trzymającego swoje nerwy na wodzy, dobrego wujka. Najpewniej jego obecność, mogła ją zaskoczyć. Wizyta Richarda w tej posiadłości, w tych dniach, była niezapowiedziana. Nawet skrzaty nie wiedziały, że zostanie on tutaj na dłużej. Pod nieobecność Roberta, ktoś Henriettą musiał się zająć i nie mogła to być Margaret.
Richard przesiedział większość dnia w gabinecie, zagłębiając się w lekturze materiałów pieczętowania i run, jakie sporządził Robert. Aby się nie nudził. Czytanie dla zbicia czasu. Bo i tak wiedział, że nie będzie zagłębiał tajnik pieczętowania w praktyce.
Im dłużej nad tym siedział, tym bardziej tyłek go bolał. Musiał wstać i rozprostować kości. Ten fotel ojca nie był wygodny. Najchętniej to by go wypierdolił. Wyszedłby też z kamienicy, ale nie mógł. Zbyt duże ryzyko, gdyby ktoś pomylił go z Robertem. Sam musiał zachowywać ostrożność.
Nie zarejestrował, jak późno się zrobiło. Podszedł do okna, aby spojrzeć na okolicę słabo oświetloną latarnią uliczną. Wyjął swoją papierośnicę, popatrzył na nią przez chwilę. Otworzył w końcu i wyjął z niej papierosa. Zamknął i schował do kieszeni. Wyciągnął zapalniczkę i zapalił sobie. Zapach tytoniu koił jego nerwy. Przeciągnął się i opuścił gabinet. Korytarzem przeszedł się do salonu. Początkowo nie dostrzegł obecności Margaret, która siedziała na fotelu i przymknęła oczy. Wróżbici. Nie przejmował się tym, że mógł dymem tytoniowym zakłócić jej spokój. Najwyżej pomyśli, że kadzidło ma wadliwe. A może to ten sam zapach? Nie chciał jej przeszkadzać, jeżeli ćwiczyła swoje matczyne zdolności, albo próbowała czego innego. Medytacji? Relaksu? Z drugiej strony mogła to samo robić w swoim pokoju.
Ubrany był w niebieską koszulę i ciemne spodnie. Na jego twarzy był lekki zarost. Nie golił się od dwóch dni i jakoś mu to nie przeszkadzało. Przyszedł do salonu, aby dokończyć czytanie dzisiejszego proroka codziennego, którego nie skończył czytać z rana. Gazeta leżała zwinięta na stoliku kawowym.