Wiadomości w tym wątku

Perseus Black · 02.01.2024, 22:28 ✶

Niekiedy myślał o sobie jak o groteskowym potworze z obrazów Beksińskiego, błąkającym się pośród friedrichowskich pustkowi. Tylko ktoś taki jak Laurent mógł dostrzec piękno w Perseusie; w jego żałosnej, rachitycznej sylwetce, w sposobie, w jaki utykał na prawą nogę, w krzywym uśmiechu, wpełzającym na jego wargi w czasie tych gorszych dni, gdy choroba dawała o sobie mocniej znać; koślawym grymasie maskującym to, że każdy krok przypominał spacer po rozbitym szkle. Tylko ktoś taki jak on byłby na tyle wrażliwy - ale też i naiwny - by podjąć się próby przedarcia się przez surowość jego fasady, na tyle uparty, by przeć naprzód przez zgniliznę jego duszy i na tyle delikatny, by dotknąć jego roztrzaskanej duszy. Dość już, zatrzymaj się, błagał go w myślach. Nie chcę, abyś się zranił o jej ostre krawędzie.
Ale Perseus jednocześnie pragnął, by właśnie tak się stało; mógłby wówczas opatrzeć każdą z jego ran, ucałować rozciętą skórę od opuszków palców przez knykcie i szczupłe nadgarstki, wokół których zamknąłby swoje dłonie i przyciągnął go do siebie, objął w talii i musnął wargami linię jego żuchwy, przekonałby się o miękkości jego ust, a potem zszedł niżej, obsypał pocałunkami jego grdykę i obojczyki, zsunął koszulę z tych smukłych ramion i całował jego skórę, coraz mocniej i zapalczywiej, zostawiając ślady swoich zębów i krwiste korale siniaków, krzyczące "spójrzcie tylko, on jest mój!". Wstydził się tych fantazji, tak bezpruderyjnych w swej niemoralności. Czuł się jak bezradne dziecko pozostawione bez opieki na ruchliwym targowisku; wokół wirowały obce twarze, dźwięki zlewały się w kakofonię, a wszystkie bodźce były zbyt intensywne, więc krzyczał, głośno i z całej siły, aż bolało gardło i metaliczny smak wypełniał usta i znikąd pomocy, tylko pełne dezaprobaty kręcenie głową przechodniów.
Gdyby czytał w jego myślach, na pewno dałby mu rozgrzeszenie. I przy okazji prosiłby o to samo.
Tak, proszę. Jestem zmęczony, przerażony i zagubiony i tak samo samotny, jak wtedy w Dolinie Godryka. Czuję się pozostawiony sam sobie, choć otaczają mnie ludzie, a za niespełna dwa tygodnie znów stanę przed ołtarzem. Ona jest taka piękna i mądra i pod każdym względem wspaniała, a ja jestem zwykłym durniem, który na nią nie zasługuję i nie rozumiem, dlaczego wybrała właśnie mnie i boję się, że ją stracę, tak jak traciłem wszystkich ważnych dla mnie ludzi. Kiedy nie mogę zasnąć, myślę o tym, że powinienem umrzeć i nie marnować jej życia, ale nie mogę zostawić jej i dziecka, które urodzi się zimą. Daj mi swoje światło, choć jedną maleńką iskierkę, która pozwoli mi przetrwać do następnej wiosny.
Uśmiechnął się do niego osjanicznie i zapisał coś w swoim notesie.
— Być może ulepiono nas z tej samej gliny — rzucił z cichym westchnieniem, chyba bardziej w eter, niż do Laurenta — Szczerze doceniam pańską troskę i uważam, że jej wyrażanie świadczy o tym, że jest pan dobrym człowiekiem, ale powinniśmy nakreślić pewne granice — Dla kogo? Dla niego, czy dla samego siebie, Perseusie?, zapytał złośliwy głos w jego głowie — To ja jestem tutaj, by przynieść panu ukojenie. Jeśli mam panu pomóc, nie mogę być pańskim kolejnym zmartwieniem.
Wciąż był łagodny, wciąż uśmiechnięty, a jednak nie mógł wyzbyć się lęku, że tymi słowami dogłębnie zrani tego i tak wrażliwego młodzieńca, że uszkodzi jakąś delikatną strunę w jego duszy oraz coś bezpowrotnie zniszczy. Z drugiej strony, patrząc na jego drobne ciało, na tę delikatną skórę i wątłe barki, nie miał sumienia dokładać mu kolejnego ciężaru. W momencie, w którym Laurent przekroczył próg tego gabinetu, stał się tonącym, a Perseus ratownikiem. Nawet jeśli niekoniecznie umiał pływać na tych wodach.
— Przyszło nam dorastać w bardzo nieprzystępnym i okrutnym środowisku — pokiwał głową ze zrozumieniem. Kiedy się urodzili, byli niczym młode drzewa; z wiekiem ich gałęzie przycinano, pozbawiano liści, zmuszano do wpasowywania się w ramy cudzych oczekiwań. Pozornie mieli więcej wolności i przywilejów od chwastów rosnących w dziurach w chodniku; w rzeczywistości byli bardziej zniewoleni. Na to nie ma remedium, pomyślał przygnębiony. Albo się do nich dopasujemy, albo wytyczamy własną ścieżkę; najczęściej w przeciwnym kierunku niż ta, którą nam wybrano.
Nazwany aniołem znów pochylił się nad swoim notesem, lecz nic w nim nie zapisał. Nie chciał, aby Laurent zobaczył protest błyszczący w jego oczach; gdyby Perseus miał przyrównać się do jakiejś istoty, z pewnością wskazałby demona, wypełzającego z czeluści rozwartej ziemi. Pokracznego, karykaturalnego, godnego pożałowania. Częścią tej siły, która wiecznie dobra pragnąc, wiecznie czyni zło, parafrazując Goethego.
— Żadne problemy nie są bzdurne i mało znaczące w obliczu innych tragedii. Nie może pan ocalić świata, ale może pan ocalić siebie.
Zapragnął nauczyć go płakać nad różą, bez względu na to, czy płoną lasy.