03.01.2024, 00:30 ✶
Oczywiście, że wiedziała, że może na niego liczyć. Problem w tym, że sam mierzył się ze swoimi demonami i nie uważała, by obarczanie go kolejnymi, tym razem jej własnymi, było konieczne. Zresztą podjęła już pewne kroki, by rozwiązać tę sprawę raz na zawsze, poradzić sobie tak, jak kilka lat temu radzili jej rodzice. Czy to będzie skuteczne? Czas pokaże. Na razie jednak musiała zadowolić się rozmyślaniem (albo i unikaniem myślenia) nad tym i układaniem sobie tego w głowie. Średnio jej szło, tak po prawdzie, ale to nie była rzecz, którą łatwo było przepracować, przynajmniej dla niej samej. Na to potrzeba było czasu.
- Przed chwilą powiedziałam, że go nie potrzebuję. Najwyżej postawię gdzieś na półce, sam w sobie jest ładny, podoba mi się jego kolor - wzruszyła ramionami, ściągając jednocześnie brwi. - Co to miało znaczyć, że mi się bardziej przyda?
Prychnęła z oburzeniem. Czy rejestrował cokolwiek, co mówiła? Może nie, w końcu Olivia potrafiła wydobyć z siebie potężny wodospad słów - już nie potok, a właśnie wodospad. Własna matka nie słuchała co miała jej do powiedzenia, więc w sumie. Wzruszyła więc ramionami, dając tym samym do zrozumienia, że jej ostatnia wypowiedź nie była pretensją a zwykłą zaczepką, żeby zaznaczyć teren. Wstała jednak zaraz po nim, przeszła z drugiej strony i podeszła do szafek w czymś w rodzaju kuchni. Aneksik był otwarty, wciśnięty we wnękę i był bardzo niewielki, ale miał wszystko to, czego potrzebowali do tego, by zrobić coś do jedzenia. W lodówce i szafkach znajdowały się podstawowe produkty spożywcze, co było miłym gestem, ale z drugiej strony - również oczekiwanym, jeśli ktoś miał tu spać, prawda? Bo to, że domek był przygotowany do noclegu, widać było gdy tylko się rozejrzeli. Pokój z łóżkami był jeden: były trzy łóżka, z czego dwa były złączone w podwójne. To pojedyncze znajdowało się trochę pod oknem, teraz odsłoniętym. Zasłony były ciemne, chyba zaciemniające? Stare, ale funkcjonalne, a przynajmniej na takie wyglądały. Drzwi do łazienki znajdowały się przy wejściu. Łazienka była mała, z prysznicem, toaletą, umywalką i lustrem zawieszonym na takiej wysokości, że chyba ktoś, kto urządzał ten domek, musiał być najwyżej wzrostu Olivii. I... W zasadzie to było tyle. Był jeszcze kominek w salonie, obok którego ułożono pocięte drewno. Zapewne gdzieś z tyłu było go więcej, może jakaś szopa albo co. W salonie był też stolik przy którym przed chwilą siedzieli oraz kanapa, nierozkładana i dość mała. Całość była urządzona w drewnie, oprócz łazienki która miała płytki, i była utrzymana raczej w ciepłych barwach. Było tu sporo obrazków na ścianach, głównie krajobrazów, trochę kwiatów na parapecie i w sumie tyle. Przyjemnie, ale bezosobowo. Pewnie wykorzystywali ten domek właśnie do tego typu zabaw terenowych, może też sami korzystali z niego, żeby odpocząć od zgiełku miasta? W każdym razie nie wyglądało na to, by ktokolwiek miał tutaj jeszcze przybyć, bo zwyczajnie było na to za mało miejsca.
- Mają czarną w torebkach, kawę, cukier... Jest mięta, melisa i nie wiem co to - powiedziała, otwierając jedno z pudełek. Z ciekawością wsadziła w nie nos, a potem kichnęła głośno. - Rumianek, ale chyba się rozsypał i zwietrzał.
Wszystko to było suszone, w torebkach, co Olivia przyjęła z głośnym i ostentacyjnym westchnięciem. Odłożyła pudełko do szafki i zgarnęła rozsypany, skruszony rumianek z blatu do zlewu. Wytarła też nos, do którego dostał się susz.
- To miło z ich strony, ale w sumie to nie musimy zostawać, jeśli nie chcesz. Pisali coś o kominkach w miasteczku niedaleko, możemy też wrócić... jakoś, jak dowiemy się gdzie w sumie jesteśmy. Pewnie jest tam pociąg. Chociaż szkoda byłoby nie skorzystać z jedzenia, które zostawili - błysnęła zębami w uśmiechu. Ona jadła śniadanie, ale była już pora na obiad. I to nie taki wczesny obiad, a na normalny obiad o normalnej porze. Olivia zerknęła na zegarek. Była 4 po południu. No, z tymi kolejnymi stacjami mogliby mieć poważny problem, żeby zmieścić się w czasie. - Chociaż powiem ci szczerze, że pogoda nie zachęca do spacerów do miasta, burza chyba idzie też tutaj.
Wlała wodę do czajnika i dość sprawnie odpaliła kuchenkę przy pomocy mugolskiej zapalniczki, jakby robiła to od zawsze. Może w końcu poszła na ten kurs i tam się tego nauczyła? A może wiedziała z innego źródła. W każdym razie nie zachowywała się jak ktoś, kto używał magii do wszystkiego, co było raczej dość... Niespotykane. Chociaż z drugiej strony Tristan wiedział, że Olivia mieszka z rodzicami nad sklepem, w niewielkim mieszkaniu, więc kto wie co tam mieli. Na pewno nie skrzaty domowe, jak bogatsi od nich. Quirke wyciągnęła jeszcze dwa kubki, mocno wysłużone ale nieposzczerbione, i wrzuciła do nich czarną herbatę dla siebie i to, co wybrał Ward.
Czekając aż woda się zagotuje, Olivia podeszła do okna przy kanapie i odsłoniła firankę, spraną i nieco żółtawą od słońca. Tutaj też zbierało się na deszcz.
- Co za paskudna pogoda, przecież mamy lato - mruknęła ni to do niego, ni to do siebie. - Jestem ciekawa, jak poradzą sobie z tą całą imprezą i zagonieniem ludzi na nią, chyba że znowu użyją świstoklików. Chyba bardzo lubią tę metodę transportu. Nie wiem, jak można to lubić, człowiek ma miękkie nogi, niedobrze mu, no i nie tylko ja upadam praktycznie raz za razem, gdy z nich korzystam. Okropne to i niepotrzebne, jakby nie można było korzystać z miotły jak cywilizowany człowiek.
Ona chyba w ogóle zakładała, że na nią nie pójdą. W zasadzie to nawet skłaniała się ku myśli, że Tristan będzie chciał wrócić do Londynu jeszcze dzisiaj, chociaż pogoda krzyżowała im prawie każdy plan, który Olivia wymyślała na poczekaniu.
- Mam nadzieję, że przejdzie bokiem, nie lubię burzy - po raz kolejny opadła na kanapę i oparła się wygodnie. Dopiero teraz zaczęła odczuwać, że adrenalina z niej spływa, a zamiast niej pojawia się lekkie zmęczenie. Dawno nie narażała swojego ciała na tyle skoków, dodatkowo trochę pochodzili, szczególnie na początku, więc nic dziwnego, że teraz czuła, że bolą ją nogi. Burzą na razie nie zaprzątała sobie głowy, chociaż podejrzewała, że jeśli tutaj dotrze, to po prostu schowa się pod kołdrę w nadziei, że konstrukcja domku wytrzyma. Nie to, że się bała burzy, po prostu bardzo jej nie lubiła. - Mogę coś zrobić do jedzenia, tylko musisz dać mi chwilę. bo dopiero poczułam, że mam stopy.
Powiedziała, wyciągając się na meblu jak kot na słońcu. Kanapa była mała, ale wygodna, aż chciałoby się zwinąć w kłębek i zasnąć. Ale było jeszcze wcześnie - podejrzewała zresztą, że i tak by nie zasnęła, skoro miała drzemkę w autobusie. Żeby zapaść w normalny, regenerujący sen, i tak potrzebowałaby eliksiru. Miała go ze sobą, ale bez przesady, żeby o czwartej szła spać. Nie po to wyciągała Tristana poza Londyn, by powiedzieć mu po obiedzie dobranoc i iść spać: wyspać się może w domu, w weekend. Poza tym miała prawie 30 lat, nie 70, żeby o tej porze chodzić spać.
- Przed chwilą powiedziałam, że go nie potrzebuję. Najwyżej postawię gdzieś na półce, sam w sobie jest ładny, podoba mi się jego kolor - wzruszyła ramionami, ściągając jednocześnie brwi. - Co to miało znaczyć, że mi się bardziej przyda?
Prychnęła z oburzeniem. Czy rejestrował cokolwiek, co mówiła? Może nie, w końcu Olivia potrafiła wydobyć z siebie potężny wodospad słów - już nie potok, a właśnie wodospad. Własna matka nie słuchała co miała jej do powiedzenia, więc w sumie. Wzruszyła więc ramionami, dając tym samym do zrozumienia, że jej ostatnia wypowiedź nie była pretensją a zwykłą zaczepką, żeby zaznaczyć teren. Wstała jednak zaraz po nim, przeszła z drugiej strony i podeszła do szafek w czymś w rodzaju kuchni. Aneksik był otwarty, wciśnięty we wnękę i był bardzo niewielki, ale miał wszystko to, czego potrzebowali do tego, by zrobić coś do jedzenia. W lodówce i szafkach znajdowały się podstawowe produkty spożywcze, co było miłym gestem, ale z drugiej strony - również oczekiwanym, jeśli ktoś miał tu spać, prawda? Bo to, że domek był przygotowany do noclegu, widać było gdy tylko się rozejrzeli. Pokój z łóżkami był jeden: były trzy łóżka, z czego dwa były złączone w podwójne. To pojedyncze znajdowało się trochę pod oknem, teraz odsłoniętym. Zasłony były ciemne, chyba zaciemniające? Stare, ale funkcjonalne, a przynajmniej na takie wyglądały. Drzwi do łazienki znajdowały się przy wejściu. Łazienka była mała, z prysznicem, toaletą, umywalką i lustrem zawieszonym na takiej wysokości, że chyba ktoś, kto urządzał ten domek, musiał być najwyżej wzrostu Olivii. I... W zasadzie to było tyle. Był jeszcze kominek w salonie, obok którego ułożono pocięte drewno. Zapewne gdzieś z tyłu było go więcej, może jakaś szopa albo co. W salonie był też stolik przy którym przed chwilą siedzieli oraz kanapa, nierozkładana i dość mała. Całość była urządzona w drewnie, oprócz łazienki która miała płytki, i była utrzymana raczej w ciepłych barwach. Było tu sporo obrazków na ścianach, głównie krajobrazów, trochę kwiatów na parapecie i w sumie tyle. Przyjemnie, ale bezosobowo. Pewnie wykorzystywali ten domek właśnie do tego typu zabaw terenowych, może też sami korzystali z niego, żeby odpocząć od zgiełku miasta? W każdym razie nie wyglądało na to, by ktokolwiek miał tutaj jeszcze przybyć, bo zwyczajnie było na to za mało miejsca.
- Mają czarną w torebkach, kawę, cukier... Jest mięta, melisa i nie wiem co to - powiedziała, otwierając jedno z pudełek. Z ciekawością wsadziła w nie nos, a potem kichnęła głośno. - Rumianek, ale chyba się rozsypał i zwietrzał.
Wszystko to było suszone, w torebkach, co Olivia przyjęła z głośnym i ostentacyjnym westchnięciem. Odłożyła pudełko do szafki i zgarnęła rozsypany, skruszony rumianek z blatu do zlewu. Wytarła też nos, do którego dostał się susz.
- To miło z ich strony, ale w sumie to nie musimy zostawać, jeśli nie chcesz. Pisali coś o kominkach w miasteczku niedaleko, możemy też wrócić... jakoś, jak dowiemy się gdzie w sumie jesteśmy. Pewnie jest tam pociąg. Chociaż szkoda byłoby nie skorzystać z jedzenia, które zostawili - błysnęła zębami w uśmiechu. Ona jadła śniadanie, ale była już pora na obiad. I to nie taki wczesny obiad, a na normalny obiad o normalnej porze. Olivia zerknęła na zegarek. Była 4 po południu. No, z tymi kolejnymi stacjami mogliby mieć poważny problem, żeby zmieścić się w czasie. - Chociaż powiem ci szczerze, że pogoda nie zachęca do spacerów do miasta, burza chyba idzie też tutaj.
Wlała wodę do czajnika i dość sprawnie odpaliła kuchenkę przy pomocy mugolskiej zapalniczki, jakby robiła to od zawsze. Może w końcu poszła na ten kurs i tam się tego nauczyła? A może wiedziała z innego źródła. W każdym razie nie zachowywała się jak ktoś, kto używał magii do wszystkiego, co było raczej dość... Niespotykane. Chociaż z drugiej strony Tristan wiedział, że Olivia mieszka z rodzicami nad sklepem, w niewielkim mieszkaniu, więc kto wie co tam mieli. Na pewno nie skrzaty domowe, jak bogatsi od nich. Quirke wyciągnęła jeszcze dwa kubki, mocno wysłużone ale nieposzczerbione, i wrzuciła do nich czarną herbatę dla siebie i to, co wybrał Ward.
Czekając aż woda się zagotuje, Olivia podeszła do okna przy kanapie i odsłoniła firankę, spraną i nieco żółtawą od słońca. Tutaj też zbierało się na deszcz.
- Co za paskudna pogoda, przecież mamy lato - mruknęła ni to do niego, ni to do siebie. - Jestem ciekawa, jak poradzą sobie z tą całą imprezą i zagonieniem ludzi na nią, chyba że znowu użyją świstoklików. Chyba bardzo lubią tę metodę transportu. Nie wiem, jak można to lubić, człowiek ma miękkie nogi, niedobrze mu, no i nie tylko ja upadam praktycznie raz za razem, gdy z nich korzystam. Okropne to i niepotrzebne, jakby nie można było korzystać z miotły jak cywilizowany człowiek.
Ona chyba w ogóle zakładała, że na nią nie pójdą. W zasadzie to nawet skłaniała się ku myśli, że Tristan będzie chciał wrócić do Londynu jeszcze dzisiaj, chociaż pogoda krzyżowała im prawie każdy plan, który Olivia wymyślała na poczekaniu.
- Mam nadzieję, że przejdzie bokiem, nie lubię burzy - po raz kolejny opadła na kanapę i oparła się wygodnie. Dopiero teraz zaczęła odczuwać, że adrenalina z niej spływa, a zamiast niej pojawia się lekkie zmęczenie. Dawno nie narażała swojego ciała na tyle skoków, dodatkowo trochę pochodzili, szczególnie na początku, więc nic dziwnego, że teraz czuła, że bolą ją nogi. Burzą na razie nie zaprzątała sobie głowy, chociaż podejrzewała, że jeśli tutaj dotrze, to po prostu schowa się pod kołdrę w nadziei, że konstrukcja domku wytrzyma. Nie to, że się bała burzy, po prostu bardzo jej nie lubiła. - Mogę coś zrobić do jedzenia, tylko musisz dać mi chwilę. bo dopiero poczułam, że mam stopy.
Powiedziała, wyciągając się na meblu jak kot na słońcu. Kanapa była mała, ale wygodna, aż chciałoby się zwinąć w kłębek i zasnąć. Ale było jeszcze wcześnie - podejrzewała zresztą, że i tak by nie zasnęła, skoro miała drzemkę w autobusie. Żeby zapaść w normalny, regenerujący sen, i tak potrzebowałaby eliksiru. Miała go ze sobą, ale bez przesady, żeby o czwartej szła spać. Nie po to wyciągała Tristana poza Londyn, by powiedzieć mu po obiedzie dobranoc i iść spać: wyspać się może w domu, w weekend. Poza tym miała prawie 30 lat, nie 70, żeby o tej porze chodzić spać.