Wiadomości w tym wątku

Olivia Quirke · 04.01.2024, 23:47 ✶

- Ci dam, do kolekcji - burknęła, ale jej twarz również rozjaśnił uśmiech. Lubiła, gdy Tristan się uśmiechał - miała wtedy wrażenie, że cały świat na chwilę zwalnia i przestaje się liczyć wszystko wokół. Żałowała tylko, że nie potrafiła sprawić, by uśmiechał się częściej. Starała się, lecz więcej niż połowa jej prób kończyła się westchnięciem lub wzruszeniem ramion. Ale ta mniejsza część dawała efekty. Czuła wtedy, że jej serce rośnie, a po ciele rozlewa się przyjemne ciepło. W ogóle lubiła przebywać w jego towarzystwie. Miała wrażenie, że Tristan wyciąga z niej te lepsze cechy, sprawia że ona sama się stabilizuje. Wciąż miała problem z tym, by pokazywać się światu taką, jaka była. Przed nim też udawała, choć w dużo mniejszym stopniu. Miała swoje tajemnice, ale wiedziała że może pozwolić sobie na gorszy dzień czy chwilę słabości. I szczerość.

Tym razem to rudowłosa westchnęła, gdy pokazał jej, co napisał. Zarówno na pierwszą część, jak i na drugą. Wstała, mimo tego że pisał, by odpoczęła. Może nie do końca potrafiła odpoczywać - a może przeczuła, że zaraz czajnik zacznie gwizdać przeraźliwie, sygnalizując zagotowanie się wody. Chciała zalać herbatę i zastanowić się przez moment nad odpowiedzią.
- Przepraszam, czasem najpierw robię, potem myślę - powiedziała, ściągając czajnik z gazu. Przekręciła gałkę i ostrożnie zalała kubki do 3/4 wodą. Tak, by się nie oparzyć. Miała już jedną bliznę po bardzo rozległym oparzeniu, chociaż nie powstało ono od wody. Kiedyś nie uważała należycie podczas tworzenia eliksiru: kociołek się przewrócił, a wrząca ciecz wylała się na stół i ochlapała rękę Olivii, pozostawiając dość sporą i brzydką, ale na szczęście płaską bliznę. Gdy było zimno, plama przybierała kolor fioletowy. Zostawiła ją, bo nie miała wtedy pieniędzy na to, by ją usunąć. Teraz przypominała jej o tym, że faktycznie pośpiech nie zawsze był dobrym doradcą. Po prostu czasem zapominała na nią spojrzeć, by sobie przypomnieć. - Będę pytać następnym razem. Po prostu chciałam spędzić z tobą czas, z dala od tego wszystkiego. Wiesz, Londynu, wspomnień, ludzi wokół.
Oparła się biodrem o blat. W kuchni nie było za dużo miejsca, ale mogli zachować dystans czy mogli się minąć tak, żeby nie musieć się przepychać. Tyle dobrze. Olivia z zamyśleniem nawinęła sznureczek od torebki na palec i mimowolnie poruszyła nim w górę i w dół, by przyspieszyć parzenie.
- Zauważyłam, że byłeś spięty, ale nie wymagam od ciebie, byś zachowywał się jak ja. Wiem, że jestem dziecinna, ale staram się chwytać z życia to, co najlepsze, nawet jeśli inni mogą to odebrać jako głupie czy infantylne. Najlepiej pełnymi garściami. Nie zawsze miałam takie podejście, ale tak jest po prostu lepiej dla głowy - puknęła się delikatnie palcem w skroń, posyłając mu ciepłe spojrzenie. - Po prostu chciałabym, żebyś się częściej uśmiechał. Nie zawsze mi to wychodzi, ale kiedyś mi się uda.
Ostatnie zdanie wypowiedziała już lekkim, wesołym tonem. Wiedziała, że to nie jest łatwe zadanie, patrząc na to co przeszedł. Nie wymagała od niego, by nagle zaczął się szczerzyć czy skakać tak, jak ona. Po prostu parła do przodu, robiła raz mniejsze a raz większe kroki i sprawdzała, co na niego działa. Jak reaguje na poszczególne gesty czy słowa. Tak, by móc ich używać, by jego twarz też się rozjaśniała, a ramiona przestały być tak spięte. Ona sama uśmiechnęła się lekko i puściła w końcu ten nieszczęsny sznureczek. Powinna się parzyć kilka minut. Dwie, trzy. Za krótko, by mogła wrócić na kanapę i się wyciągnąć, więc postanowiła zostać, przesuwając się tak, by nie blokować Tristanowi dostępu do kuchenki czy szafek. Odruchowo spojrzała za okno, na las przy którym stał domek. Milczała przez chwilę, tym razem zastanawiając się co mu powiedzieć w sprawie tego przyjęcia.
- To nie tak, że ich nie lubię. Lubię się ładnie ubrać i umalować, lubię poznawać nowe osoby. Kiedyś kochałam przebywać wśród ludzi i nadal to kocham, chodzę do klubów, bywam w Dziurawym Kotle, ale muszę mieć... Nie wiem. Nastrój? Humor? Niedawno byłam na Lithe z przyjacielem i wystarczająco wyssało to ze mnie całą energię, zwłaszcza że podszedł do nas jego krewny i musiałam wymieniać formułki grzecznościowe z kimś, kogo nie znam a kto był dziwny - a mówię to ja, więc możesz sobie wyobrazić, jaki był tamten kuzyn. Przebywanie w tłumie na dłuższą metę męczy nawet mnie. Po prostu tak jak ty nie byłam na to przygotowana, no i myślałam, że nie będę musiała się tobą dzielić z innymi uczestnikami czy organizatorami. Ale chyba masz rację, niepokazanie się mogłoby być niegrzeczne, a to ostatnia rzecz, której bym chciała - wcześniej o tym nie pomyślała. Miała problem z konwenansami - większość rzeczy brała na logikę i intuicję, ale to, co wypadało a czego nie, było dla niej zagadką. Między innymi dlatego kiedyś powiedziała pewnej osobie, że nie mogłaby żyć w jego świecie. Świecie pełnym niezapisanych zasad o tym, co wypada a czego nie. Którym widelcem jeść, a w której misce z wodą należy moczyć ręce. Który ręcznik służy do twarzy, a który do włosów, bo ten największy to najpewniej do reszty ciała. To nie był jej świat, urodziła się i wychowała w małym mieszkaniu, nie miała obowiązkowej historii z tego kto z kim sypia i dlaczego rody czystej krwi parzą się między sobą, nierzadko będąc ze sobą spokrewnieni. Do nastoletniego wieku myślała, że etykieta to taka zupa z Azji. - Może faktycznie powinniśmy się pokazać, chociaż na chwilę. Po prostu boję się, że palnę coś głupiego, bo jakoś wyjątkowo dzisiaj mi nie idzie trzymanie języka za zębami.
Dodała na końcu, decydując się w końcu wyjąć torebki z kubków. Wycisnęła je o łyżkę i wrzuciła do kosza. Ostrożnie podniosła swój kubek i dmuchnęła na taflę napoju. Nie słodziła nawet czarnej herbaty, cukier według niej zabijał cały smak, nawet jeżeli mowa była o naparze z torebki.
- Jeśli przejdzie bokiem, chętnie poszłabym na spacer. Teraz wolałabym nie wychodzić. Jak mówiłam nie lubię burzy, a ponoć nie wolno być pod drzewami, gdy są pioruny - umoczyła usta w herbacie. Ostrożnie, tak by się nie oparzyć. Wciąż była gorąca więc tylko oblizała wargi i ruszyła ostrożnie w stronę kanapy. Wzrok miała utkwiony w kubku, by przypadkiem czegoś nie rozlać, bo jak jeszcze będzie musiała sprzątać dzisiaj, to się chyba załamie.