Pożegnał się z wszystkimi podczas Lithy, ale nie miał zamiaru wracać. Jedynie opuszczał ich, by spocząć gdzieś na boku i w spokoju zaczekać na rytuał, w którym to miał uczestniczyć. Wciąż nie rozumiał dlaczego akurat on w nim miał uczestniczyć. Jasne, była to jego własna decyzja, aczkolwiek sam uważał, że był... z innej bajki. Z jednej strony - był wierzący. Na swój sposób. Jakkolwiek dziwnie i chłodnie to nie brzmiało, tak religia była dla niego narzędziem. Nie, sposobem. Nie musiał wierzyć w bogów i ich moce, bo nie było to dla niego szczególnie istotne. Istotna za to była wspólnota. Namiastka rodzinnego ciepła. Ta drobna iskierka światła, do której lgnął. Tak, ćma do niego pasowała.
Jednak sam Esmé wielu rzeczy na swój temat nie był świadomy. A kilku nie chciał być świadomym. Według niego cały ten rytuał był po prostu czymś ciekawym, prawdziwie magicznym, bo chociaż był czarodziejem, tak w jego życiu magii nie było wcale tak wiele. Nie w nim, nie w tym co robił. Materiały mogły być magiczne, ale on nie robił nic magicznego. Po prostu uprawiał rzemiosło. Potrafił wyczuć atmosferę, chociaż niekoniecznie sam ją czuł. Podniosłość, a szczególnie, gdy wszyscy zbliżyli się do kamienia stanowiącego ołtarz. On odczuwał jedynie zaintrygowanie. W końcu istniała szansa, że wplącze się w coś poważniejszego, coś co nada jego życiu więcej emocji.
Nie rozumiał czym była "dawna świetność" tego miejsca, ale to nie miało znaczenia. Czymkolwiek była, wprowadzała element chaosu do życia Esmé, a on... lubił chaos. Podobno sam nim był. Podobno niektórzy po prostu nazywali to dziwactwem czy szaleństwem. Pochylił głowę, by przyjąć na nią wianek. Swój pierwszy w końcu oddał Effie, nim zdążył poczuć jego moc. Ten... zdawał się działać natychmiastowo. Rowle z delikatnym zaniepokojeniem przyjął ulgę, jaka na niego spłynęła, gdy tylko jego głowa została ozdobiona rozmarynem, werbeną i szałwią. Czy na pewno chodziło tylko o to, by poczuli lepiej magię drzemiącą w tym miejscu? Pytań i wątpliwości było więcej, ale szybko przeminęły, niczym suche liście podczas jesiennej zawieruchy. Pozostał jedynie spokój, zaciekawienie i... całkiem dobry humor. Zaskakująco dobry, jak na Esmé.
Jak zazwyczaj, gdy nie był bezpośrednio atakowany czyjąś obecnością, pogodny nastrój Rowle był wyrażany w niczym, gdy się na niego patrzyło. Beznamiętny wyraz twarzy i równie beznamiętne spojrzenie, które teraz, przez chwilę, utkwione było w owieczce. Pewnie był w mniejszości, ale jemu śmierć niewinnego stworzenia nie przeszkadzała. Byłby hipokrytą, gdyby zaczęła. Sam składał u Geraldine zamówienia na konkretne materiały, a nie był wystarczająco odrealniony, by uważać, że ona je, tak po prostu, wyczarowuje. Ginęły niewinne magiczne zwierzęta. Ale nie na darmo. I tutaj ta śmierć miała nie być na darmo. W imię rytuału, który... no przecież, miał "przywrócić dawną świetność". A zatem naprawdę wzniosły cel. Czy było warto? Zależało od osoby. Tak samo jak dało się usprawiedliwić śmierć Tycigryfka, gdy bardzo ceniło się popielniczkę z jego drobnej czaszki. A tak się składało, że Esmé bardzo ją lubił i sobie cenił.