– Jeśli Fiona była jakimś dziedzicem, a wszystko wskazuje, że zginęła młodo, to… cóż – może było tak, że to było ostatnie dziecko i wszystko przepadło? Może miała rodzeństwo, które też nie dożyło dorosłości? Może to był jakiś zmasowany atak? A może jeszcze coś innego…? Choroba, klątwa… Uuuu. Tyle opcji. Chociaż McGonagall miała nadzieję, że to jednak nie było nic związanego z czarną magią.
– Mmmh… – mruknęła. – Magia ma swoje powody i swoje sposoby. Mugolacy też gdzieś w rodowodzie mają jakiegoś tam czarodzieja. Może i nie mają takich zdolności jak czarodzieje z linii na linię, ale szczerze? Z medycznego punktu widzenia nie jest to dobre, bo bardzo zawęża to możliwości rozmnażania się, by nadal zapewnić różnorodność genetyczną. Wręcz bardzo to wszystko ogranicza i w ostateczności powoduje szereg chorób genetycznych, w tym psychicznych, członków rodzin i znacznie zwiększa ryzyko przedwczesnej śmierci. W Egipcie już odrobili swoją lekcję, faraonowie uznawani za bogów mogli wchodzić w związki jedynie z własną rodziną… Efekt, jaki był, każdy widzi. Może w Europie powinni się dokształcić na temat inbredu – nie dość, że w większości byli sztywni jak kij od szczoty, ci czystokrwiści czarodzieje, to najwyraźniej byli też zacofani, usprawiedliwiając swoją chęć zachowania czystości krwi rodziny za wszelką cenę. Jeden czy dwa takie przypadki nie powodowały jeszcze tragedii, ale krzyżowanie się takich genów z pokolenia na pokolenie powodowało nie siłę, a karlenie.
Szaleństwo zdecydowanie było słabością. Zresztą Ginevra nie mówiła tego złośliwie, a całkowicie neutralnie i rzeczywiście w tej chwili mocno pod wpływem własnego wykształcenia i wiedzy, jaką dysponowała. Chów wsobny nie był dobry, jakkolwiek niektórzy ludzie chcieliby w to wierzyć.
– Nigdy nie… – kobieta zatrzymała się i spojrzała na Cathala. Co miał na myśli, mówiąc, że nie był pewien, czy Jęcząca Marta nigdy nie opuściła szkoły? Znaczy Ginny miała na to pomysł, oczywiście, nie była przecież głupia, ale miała wrażenie, ze to musiał być jakiś żart. Mężczyzna jednak po chwili kontynuował opowieść, nie pozwalając, by Egipcjanka musiała czekać w napięciu i niepewności. – Umarła w Hogwarcie? Na Matkę… Biedna dziewczyna, chorowała na coś? Nikt nie wiedział, nikt jej nie pomógł? – nie mieściło jej się to w głowie. A już na pewno nawet nie brała pod uwagę faktycznego powodu – że została tam zabita – no bo jak to było w ogóle możliwe? – Ale skazać się na wieczne zawieszenie, żeby kogoś dręczyć, to… Brzmi jakby była za życia bardzo małostkową dziewuchą – i okropną. Nic dziwnego, że wcale nie chciała być bliżej znajomych – może wcale ich nie miała?
Ginevra ruszyła za Cathalem, pozwalając mu iść jako pierwszemu. Nie dlatego, by to jemu coś się zwaliło na głowę, a nie jej… Chociaż może trochę właśnie dlatego. Ostrożnie przyjrzała się zawalonej ścianie, próbując ocenić, jaka jest szansa, że coś poleci na nich akurat teraz i dzisiaj, skoro tyle czasu sobie tutaj stało i najwyraźniej wcale się bardziej nie zawalało.