Morpheus doceniał pewien rodzaj anonimowości, jaki zapewniał mu status najmłodszego z dzieci Godryka Longbottoma. Tragedie dotyczyły rodziny, jakiegoś ogółu, nikt nie pochylał się nad prywatną relacją Morpheusa i Derwina. Kim byli dla siebie. Jemu to odpowiadało. Nikt nie musiał oglądać jego żałoby, jak wyrywany jest z niego samego fragment duszy, jak zamiera rytm rozmowy pomiędzy rodzeństwem, gdy jednego z nich braknie, jak wydłuża się dźwięk ciszy tam, gdzie powinny paść słowa, wypowiedziane znanym głosem. Nagle wracają wszystkie wspomnienia, wszystkie bezsensowne kłótnie i docinki, przychodzą też wszystkie żarty, które miały siedemdziesiąt poziomów wtajemniczenia, rozumiane tylko przez rodzeństwo. Żałoba dla każdego znaczyła coś innego, a Morpheus ukrywał swoją pod kirem wiktoriańskich zasad.
Schował kryształ w kieszeni swojej magicznej szaty, ciepło znajomej energii dodawało mu otuchy. Nie był Gryfonem, ale prawie, przede wszystkim był jednak Longbottomem, a jako szczypta przyprawy, jego matka uparła się, żeby jednym z jego imion był Godryk. Szedł więc dziarsko, sprężystym krokiem swojego ojca, krokiem szermierza, zdecydowanie niepasującym do jego fizjonomii i słabowitego zdrowia, płuc zadymionych dymem tytoniowym i małej wydolności organizmu. Chociaż wieszcz był synem swojej matki, to nadal pewne rzeczy należały do jego ojca. Odziedziczył po nim nos, posturę i właśnie sposób chodzenia. Każdy koniec końców jest portretem swoich przodków. Nachylając się nad stawem, patrzy się nie na swoją twarz, lecz tych, którzy żyli setki lat wcześniej.
Pierwsze, co zauważył Longbottom, żyjący w gloryfikowanych koszarach, otoczony pracownikami zbrojnego ramienia Ministerstwa, to jak mało osób było w ogóle na ulicach, nawet jeśli obrali okrężną drogę, na co nie narzekał, przynajmniej werbalnie. W głowie wyklinał czarodzieja, bo jeśli nie musiał, zwyczajnie nie używał swoich nóg do przechodzenia dłuższych dystansów, po prostu nie. Im bardziej w górę szli, tym bardziej czuł ból w łydkach. Chociaż oddech mu przyspieszył podczas marszu, nie zwalniał.
— To tutaj — powiedział czarodziej, wskazując chatkę papierosem, trzymanym w dłoniach, który chwilę później wylądował między jego wargami. Odpalił go od różdżki, zaciągnął się, udając, że lekka mżawka wcale śmiertelnie go nie irytuje, żeby nie powiedzieć innymi słowami, które nie przechodzą przez redakcję do druku. — Jest zła pogoda. W wizji nie padało. Jesteśmy albo za wcześnie, albo za późno. I niech pan zobaczy, pali się światło. Ktoś jest w środku i nie dba o to, że inni to wiedzą.
Zaproponował Lestrenge'owi papierosa ze srebrnej papierośnicy.