07.01.2024, 11:35 ✶
Gdy się uśmiechał, robiło jej się ciepło na sercu. Nie chciała jednak, by robił to na siłę, chociaż w tej chwili miała wrażenie, że uśmiech, którym ją obdarzył, był szczery. Nie wymuszony, a prawdziwy. Czy to było aż tak proste? Wystarczyło mówić to, co leży na sercu, być szczerym i tyle? Czy może to zadziałało tylko w tym jednym przypadku? Nie znała na to pytanie odpowiedzi, a nie była pewna, czy chce próbować ją poznać w tej jednej sekundzie. Na razie było dobrze tak, jak było.
- W moim przypadku to najlepiej by było, jakbyś zatkał mi usta czymś do jedzenia, może nie jest to subtelne, ale skuteczne - roześmiała się, bo doskonale wiedziała, że czasem, gdy ją poniesie, to nawet kopniaki pod stołem nie zadziałają. Kiedyś siostra ją tak kopnęła, bo kłóciła się z rodzicami - zamiast się zamknąć, to zapytała jej czemu ją kopie, a potem kontynuowała temat jakby nic się nie stało. Ale może, jeżeli będzie się pilnować, to się uda? Nie mogła całe życie być tą osobą, której trzeba było wiecznie pilnować, bo coś powie, bo krzyknie czy na kogoś wpadnie. Wypadałoby w końcu wydorośleć, trochę panować nad swoimi odruchami. Pracowała nad tym, ale ta praca szła jej niezwykle opornie, mozolnie wręcz. Czasem robiła krok do przodu ale tylko po to, by zrobić dwa kroki w tył. Jak w tej kawiarni, ze szklanką wody.
Olivia usiadła na kanapie, wcześniej odkładając ostrożnie kubek na stolik. Nie miała za bardzo co robić, a i nie chciała Tristanowi przeszkadzać, więc sięgnęła do plecaka i wyciągnęła książkę. Była gdzieś w połowie, wzięła ją z myślą o tym, że być może uda jej się przeczytać kilkanaście stron podczas podróży. Wtedy zasnęła, ale teraz, skoro on zaoferował się, że będzie robił obiad, okazja była idealna. A przynajmniej tak jej się wydawało. Złapała się jednak na tym, że nie potrafiła się skupić na literach, które miała przed oczami. Odczytywała je, składała litery w słowa, ale słowa nie chciały ułożyć się w zdania. Jej wzrok co chwilę wędrował do góry, na Tristana. Obserwowała co robi i jak robi, w zasadzie patrząc na niego bezrefleksyjnie. O tyle dobrze, że miała lekko opuszczoną głowę, przez co nie wyglądało to tak, jakby był pod ostrzałem jej spojrzeń. Z boku wyglądało na to, że po prostu czyta, a z takiej odległości i przy skupieniu by się nie pociąć nożem nie mógł zobaczyć, że Olivia wciąż tkwi na stronie numer 125. Odłożyła książkę w chwili, gdy przyniósł talerze. Przesunęła ją na bok, wcześniej przekładając strony zakładką. Chyba dodawali ją gratis do zakupu, bo była zwykła, kartonowa, z jakimiś napisami. Niektórzy przywiązywali do takich szczegółów uwagę - potrafili mieć ręcznie zdobione zakładki, nierzadko metalowe, z ozdobami które spływały po grzbiecie. Olivia też kiedyś taką miała, ale zgubiła gdzieś w domu. A może w parku? Nie była pewna w zasadzie, czy wtedy nie zgubiła całej książki.
Nie była pewna, jak sobie wyobrażała życie Tristana. Chyba po prostu o tym nie myślała, bo przecież musiał coś jeść, prawda? Może tylko odrobinę myślała, że żywił się nie do końca odpowiednio, ale wynikało to z nałożenia na to wyobrażenie swoich własnych doświadczeń. Ona w swoim najgorszym okresie życia praktycznie nie jadła, a jak jadła, to śmieci i półprodukty. To jej wystarczało na tamten moment, chociaż ciało protestowało. U niego jednak było inaczej. Nie tylko zapach jedzenia był kuszący, ale gdy nawinęła makaron na widelec i spróbowała obiadu, to okazało się, że i smak jest lepszy, niż się spodziewała.
- Czemu wysłałeś mnie na kurs gotowania? Równie dobrze mogłeś mnie nauczyć jak ty to robisz, przecież to jest pyszne! - starała się, żeby zdziwienie nie przejęło całkowicie tonu jej głosu, ale z marnym skutkiem. Naprawdę była zaskoczona, chociaż nie chciała żeby to zabrzmiało tak, jakby wątpiła w jego umiejętności. Ale no trochę tak to zabrzmiało. - Jakie jeszcze tajemnice skrywasz? Haftujesz po kątach? Albo robisz czapki na drutach?
Łypnęła z ciekawością na niego, ale tylko na krótką chwilę. Jeśli chodziło o jedzenie to nie tak, że się spieszyła, ale nagle poczuła silny głód. Przyzwyczaiła swój organizm do tego, żeby dostarczać mu regularnie jedzenia i gdy pojawiało się opóźnienie, jej żołądek protestował. Zwłaszcza że jednak po tych podróżach świstoklikami był pusty. Nie oznaczało to jednak, że jadła jak zwierzę - po prostu makaron z warzywami znikał stosunkowo szybko z jej talerza, szybciej niż uznano by to za kulturalne w wyższych kręgach. Ale byli tylko we dwójkę, więc nie było potrzeby, by udawać że kobiety nie jedzą, dziobią w tym talerzu i skubią jak ptaszki. Swoją drogą to było chyba jedno z największych kłamstw: że jedzą jak wróbelki tylko po to, by po spotkaniu rzucić się na lodówkę, gdy tylko zostaną same. I po co takie zasłony dymne? Czy te wszystkie piękne kobiety miały zamiar udawać tak przez całe życie? Absurd.
Nie musiał pytać, czy jej smakuje - talerz był pusty po kilku minutach. Nic praktycznie nie zostało, poza resztkami sosu, którego nie dało się zebrać. I co z tego, że był ze słoika: w gotowaniu chyba o to chodziło, żeby wykorzystywać to, co się miało i tworzyć coś, co zjedzone osobno nie dałoby takiego efektu. Była też zdziwiona że Tristan idealnie dobrał porcję makaronu. Miał na to jakiś sposób? Jej do teraz się to nie udawało. Albo gotowała dużo za mało, albo jak dla wojska. Nie było nigdy nic pomiędzy.
- Ale teraz, jak odkryłeś przede mną tę kartę, to wpadłeś. Nie myśl, że ci odpuszczę i nagle przestawię się z powrotem na jedzenie w jakichś knajpach - powiedziała z błogim uśmiechem, odsuwając pusty talerz na bok. Potem pozmywa, teraz chciała się oprzeć, wygodnie ułożyć i na chwilę przymknąć oczy. Przyjemne ciepło rozlało się po jej ciele, ogarnęła ją też lekka senność ale nie zamierzała spać. Po prostu chwilę odpocząć. Była szczęśliwa: żaden zakichany eliksir by tego nigdy tego nie sprawił.
- W moim przypadku to najlepiej by było, jakbyś zatkał mi usta czymś do jedzenia, może nie jest to subtelne, ale skuteczne - roześmiała się, bo doskonale wiedziała, że czasem, gdy ją poniesie, to nawet kopniaki pod stołem nie zadziałają. Kiedyś siostra ją tak kopnęła, bo kłóciła się z rodzicami - zamiast się zamknąć, to zapytała jej czemu ją kopie, a potem kontynuowała temat jakby nic się nie stało. Ale może, jeżeli będzie się pilnować, to się uda? Nie mogła całe życie być tą osobą, której trzeba było wiecznie pilnować, bo coś powie, bo krzyknie czy na kogoś wpadnie. Wypadałoby w końcu wydorośleć, trochę panować nad swoimi odruchami. Pracowała nad tym, ale ta praca szła jej niezwykle opornie, mozolnie wręcz. Czasem robiła krok do przodu ale tylko po to, by zrobić dwa kroki w tył. Jak w tej kawiarni, ze szklanką wody.
Olivia usiadła na kanapie, wcześniej odkładając ostrożnie kubek na stolik. Nie miała za bardzo co robić, a i nie chciała Tristanowi przeszkadzać, więc sięgnęła do plecaka i wyciągnęła książkę. Była gdzieś w połowie, wzięła ją z myślą o tym, że być może uda jej się przeczytać kilkanaście stron podczas podróży. Wtedy zasnęła, ale teraz, skoro on zaoferował się, że będzie robił obiad, okazja była idealna. A przynajmniej tak jej się wydawało. Złapała się jednak na tym, że nie potrafiła się skupić na literach, które miała przed oczami. Odczytywała je, składała litery w słowa, ale słowa nie chciały ułożyć się w zdania. Jej wzrok co chwilę wędrował do góry, na Tristana. Obserwowała co robi i jak robi, w zasadzie patrząc na niego bezrefleksyjnie. O tyle dobrze, że miała lekko opuszczoną głowę, przez co nie wyglądało to tak, jakby był pod ostrzałem jej spojrzeń. Z boku wyglądało na to, że po prostu czyta, a z takiej odległości i przy skupieniu by się nie pociąć nożem nie mógł zobaczyć, że Olivia wciąż tkwi na stronie numer 125. Odłożyła książkę w chwili, gdy przyniósł talerze. Przesunęła ją na bok, wcześniej przekładając strony zakładką. Chyba dodawali ją gratis do zakupu, bo była zwykła, kartonowa, z jakimiś napisami. Niektórzy przywiązywali do takich szczegółów uwagę - potrafili mieć ręcznie zdobione zakładki, nierzadko metalowe, z ozdobami które spływały po grzbiecie. Olivia też kiedyś taką miała, ale zgubiła gdzieś w domu. A może w parku? Nie była pewna w zasadzie, czy wtedy nie zgubiła całej książki.
Nie była pewna, jak sobie wyobrażała życie Tristana. Chyba po prostu o tym nie myślała, bo przecież musiał coś jeść, prawda? Może tylko odrobinę myślała, że żywił się nie do końca odpowiednio, ale wynikało to z nałożenia na to wyobrażenie swoich własnych doświadczeń. Ona w swoim najgorszym okresie życia praktycznie nie jadła, a jak jadła, to śmieci i półprodukty. To jej wystarczało na tamten moment, chociaż ciało protestowało. U niego jednak było inaczej. Nie tylko zapach jedzenia był kuszący, ale gdy nawinęła makaron na widelec i spróbowała obiadu, to okazało się, że i smak jest lepszy, niż się spodziewała.
- Czemu wysłałeś mnie na kurs gotowania? Równie dobrze mogłeś mnie nauczyć jak ty to robisz, przecież to jest pyszne! - starała się, żeby zdziwienie nie przejęło całkowicie tonu jej głosu, ale z marnym skutkiem. Naprawdę była zaskoczona, chociaż nie chciała żeby to zabrzmiało tak, jakby wątpiła w jego umiejętności. Ale no trochę tak to zabrzmiało. - Jakie jeszcze tajemnice skrywasz? Haftujesz po kątach? Albo robisz czapki na drutach?
Łypnęła z ciekawością na niego, ale tylko na krótką chwilę. Jeśli chodziło o jedzenie to nie tak, że się spieszyła, ale nagle poczuła silny głód. Przyzwyczaiła swój organizm do tego, żeby dostarczać mu regularnie jedzenia i gdy pojawiało się opóźnienie, jej żołądek protestował. Zwłaszcza że jednak po tych podróżach świstoklikami był pusty. Nie oznaczało to jednak, że jadła jak zwierzę - po prostu makaron z warzywami znikał stosunkowo szybko z jej talerza, szybciej niż uznano by to za kulturalne w wyższych kręgach. Ale byli tylko we dwójkę, więc nie było potrzeby, by udawać że kobiety nie jedzą, dziobią w tym talerzu i skubią jak ptaszki. Swoją drogą to było chyba jedno z największych kłamstw: że jedzą jak wróbelki tylko po to, by po spotkaniu rzucić się na lodówkę, gdy tylko zostaną same. I po co takie zasłony dymne? Czy te wszystkie piękne kobiety miały zamiar udawać tak przez całe życie? Absurd.
Nie musiał pytać, czy jej smakuje - talerz był pusty po kilku minutach. Nic praktycznie nie zostało, poza resztkami sosu, którego nie dało się zebrać. I co z tego, że był ze słoika: w gotowaniu chyba o to chodziło, żeby wykorzystywać to, co się miało i tworzyć coś, co zjedzone osobno nie dałoby takiego efektu. Była też zdziwiona że Tristan idealnie dobrał porcję makaronu. Miał na to jakiś sposób? Jej do teraz się to nie udawało. Albo gotowała dużo za mało, albo jak dla wojska. Nie było nigdy nic pomiędzy.
- Ale teraz, jak odkryłeś przede mną tę kartę, to wpadłeś. Nie myśl, że ci odpuszczę i nagle przestawię się z powrotem na jedzenie w jakichś knajpach - powiedziała z błogim uśmiechem, odsuwając pusty talerz na bok. Potem pozmywa, teraz chciała się oprzeć, wygodnie ułożyć i na chwilę przymknąć oczy. Przyjemne ciepło rozlało się po jej ciele, ogarnęła ją też lekka senność ale nie zamierzała spać. Po prostu chwilę odpocząć. Była szczęśliwa: żaden zakichany eliksir by tego nigdy tego nie sprawił.