Avelina złapała mocno powietrze do płuc, gdy wylądowały ponownie w zaułku przed dziewczynką z zapałkami. Czuła jak jej serce wali zbyt szybko, aby mogła zebrać myśli. Żałowała, że Olivia zobaczyła akurat te wspomnienia, gdzie Augustus był nie miły lub po prostu musiał taki być, bo takiego grał przed znajomymi. Dlaczego nie pokazało tych wszystkich rozmów, które razem prowadzili pod osłoną nocy?
– To tylko pozory – westchnęła – On taki nie jest. Jego życie to jeden wielki teatr. Prawdziwego siebie pokazywał, gdy byliśmy później sami w… nie ważne. Chodźmy już stąd – niestety nie było im dane zrobienia nawet kilku kroków, bo duch dziewczynki ponownie odpalił zapałkę, a one dwie przeniosły się na ciemną, ulicę Pokątną pod osłoną nocy.
Wiało mocno, mógł to być maj? Ave nie potrafiła określić. Na pierwszy rzut oka miała wrażenie, że to nie jest nic związanego z nią, ale wtedy obie dostrzegły parę, która stała blisko siebie przy jednej z ciemniejszych uliczek. Światło jeszcze na nich padało, więc z łatwością mogły dostrzec twarz Aveliny, która wyrażała obawę. Mężczyzna miał rude włosy, a jego twarz nie była jakoś szczególnie wyraźna. Jakby wspomnienie miało ogromne luki. Widziały jak Avelina coś mówi, ale słowa nie docierały do ich uszu, a potem chłopak odezwał się, a to w Ave uderzyło jak grom z jasnego nieba:
– Gdybyś wiedziała co teraz czuję... – trzymał ją za przedramiona i powoli dał krok w stronę ciemnego zaułka. Pochylił się do jej twarzy, położył dłoń na jej policzku, druga nadal mocno zaciskała się na jej przedramieniu jakby bał się, że mu ucieknie. – Cały czas mi ufasz? – zapytał całkiem pogodnym tonem kiedy przeprowadził ją za pierwszą linię cieni, coraz bliżej ściany czyjejś kamienicy.
– Co czujesz? – zapytała cicho przez zaciśnięte gardło, gdy zbliżał się do jej twarzy. Nie potrafiła oderwać od niego wzroku jakby ją hipnotyzował. – Jesteś odrobinkę za blisko… – dodała, gdy ruszył automatycznie dała krok w tył zbliżając się do cienia ciemnej uliczki. – Chciałabym… – odpowiedziała znowu krótko. Powiedziała coś jeszcze, ale dziewczyny nie były w stanie zrozumieć tego słowa, chyba padło jego imię, ale to mogły być tylko ich domysły. – Zanim się… – głos odmawiał jej posłuszeństwa drżał z zimna i strachu, który w niej wywołał, gdy przyparł ją do ściany kamienicy. – naprawdę jesteś za blisko… – szeptała i mimowolnie oblizała usta, które jej spierzchły. Z nerwów nawet je przygryzła nie wiedząc, że ryzykuje jeszcze bardziej, ponieważ jeśli je skaleczy może się źle to dla niej skończyć. – Może… później… się... – nie była w stanie dokończyć. Oddech stał się nerwowy i szybszy.
– Przepraszam. Nie mogę… – położył dłoń na jej policzku – … tego przerwać. – pochylił się do jej twarzy gdy dotknęła plecami zimnej ściany. – Nie umiem… – szepnął niemal płaczliwie. Pocałował jej usta łapczywie, raniąc jej wargi, czego dziewczyny nie były w stanie dostrzec. Avelina złapała Olivie za rękę czując jak jej serce zamiera. Nie pamiętała tego, ale zaczynało do niej wracać tamto wydarzenie. Czuła w środku, że wiedziała, co się zaraz wydarzy. Po chwili oderwał się od jej ust i wbił ostre kły w szyję Paxton, rozrywając jej skórę i spijając krew. Wspomnienie skończyło się, gdy zaatakowana Avelina zamknęła oczy tracąc przytomność.
Dziewczyna zatoczyła się w tył wpadając na ścianę. Serce waliło jej tak jakby na nowo to przeżyła, jak na nowo spotkałaby tego wampira. Przypomniała jej się rozmowa z Augustusem. Czyli to było wtedy… Czemu była taka głupia? Spojrzała na Olivie z przerażeniem w oczach.