22.11.2022, 21:32 ✶
Lata praktyki. Takie tłumaczenie nie wzbudzało w zasadzie podejrzeń, w przeciwieństwie do innego - ale tę kwestię już bała się jakoś poruszać. Może po prostu nie chciała znać prawdy, może nie była jeszcze na nią gotowa. Może w imię układania dobrych stosunków omijała ją z bardzo, bardzo daleka, czekając, aż Perseus sam zdecyduje się do niej przyjść i podzielić sekretem.
Bo że sekret istniał, to nie ulegało wątpliwości - w świecie, w którym złamanie można było wyleczyć zaklęciem, a kość zregenerować jednej nocy za sprawą wypitego eliksiru, wciąż niewyleczone kolano było podejrzane, zwłaszcza jeśli wymówkę stanowiła kontuzja.
Kontuzja!
Niemniej, jak na razie, pozwalała mężowi żyć własnym życiem, co polegało właśnie na niewsadzaniu nosa w nie swoje sprawy (nawet jeśli to była jak najbardziej jej sprawa) i nie dopytywała. Zaś praktyka... tak, ta wywodząca się z pracy, polegająca w dużej mierze na słuchaniu, brzmiała jak doskonałe uzasadnienie. Och, słodka i błoga nieświadomości prawdziwej jej natury...
- Brzmi jak sfałszowane wybory - stwierdziła, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Takie fałszerstwo oznaczało zamach na czarodziejską demokrację, tu było potrzebne odpowiednie śledztwo i tak dalej; aż dziw, że nikt się tym nie zajął. Chyba że zajął, ale śledztwo to nigdy nie ujrzało światła dziennego – Tak samo jak te całe mugolskie Mistrzostwa Świata w ichniejszej piłce nożnej – prychnęła dość pogardliwie. Mugole, też coś, nie mieli co robić, tylko uganiać się za piłką w dwudziestu dwóch chłopa, a nawet i więcej, jeśli doliczyć sędziów. Chociaż ci akurat nie ganiali za piłką, ale to już szczegół.
- To nawet nie jest takt. On po prostu nie znał swojego miejsca i tyle. Tak że całkiem nie dziwię się tym wszystkim czarodziejom, którzy odeszli z Ministerstwa Magii, no bo kto to widział, pracować z mugolakiem jako zwierzchnikiem? – spytała ściśle retorycznie, oczywiście. W końcu to jasne jak słońce, że w takich warunkach najzwyczajniej w świecie nie dało się pracować. I nawet gdyby był wypłacany jakiś dodatek za pracę w szkodliwych warunkach (tak, świadomość, iż szef jest mugolakiem z pewnością należała do kategorii szkodliwych), to nie zatrzymałoby to rozsądnych czarodziejów czystej krwi, którzy dobrze wiedzieli, jaki powinien być porządek tego świata – I z tego co pamiętam to jeszcze miał jakieś dziwne pomysły? – mruknęła, nawet nie próbując kryć niechęci do Ministra, którego rządy… cóż, przypadały na czasy, kiedy mało co rozumiała z wielkiej polityki. Głównie tyle, że ojciec tym się zajmuje i jest to Bardzo Ważna Praca. Najważniejsza.
Za kieliszek podziękowała uśmiechem, po czym zerknęła na dłoń męża, wędrującą… och, cóż. Nie wyrzekła ani słowa, tylko odsunęła się, zmieniając pozycję – nie, nie uciekła. Podsunęła stopy, w milczącej sugestii, że może zacząć – o ile faktycznie zaczynanie czegokolwiek chodziło mu po głowie – od ich masażu. Tak, zdecydowanie to było coś, co by się przydało.
Bo że sekret istniał, to nie ulegało wątpliwości - w świecie, w którym złamanie można było wyleczyć zaklęciem, a kość zregenerować jednej nocy za sprawą wypitego eliksiru, wciąż niewyleczone kolano było podejrzane, zwłaszcza jeśli wymówkę stanowiła kontuzja.
Kontuzja!
Niemniej, jak na razie, pozwalała mężowi żyć własnym życiem, co polegało właśnie na niewsadzaniu nosa w nie swoje sprawy (nawet jeśli to była jak najbardziej jej sprawa) i nie dopytywała. Zaś praktyka... tak, ta wywodząca się z pracy, polegająca w dużej mierze na słuchaniu, brzmiała jak doskonałe uzasadnienie. Och, słodka i błoga nieświadomości prawdziwej jej natury...
- Brzmi jak sfałszowane wybory - stwierdziła, krzywiąc się przy tym nieznacznie. Takie fałszerstwo oznaczało zamach na czarodziejską demokrację, tu było potrzebne odpowiednie śledztwo i tak dalej; aż dziw, że nikt się tym nie zajął. Chyba że zajął, ale śledztwo to nigdy nie ujrzało światła dziennego – Tak samo jak te całe mugolskie Mistrzostwa Świata w ichniejszej piłce nożnej – prychnęła dość pogardliwie. Mugole, też coś, nie mieli co robić, tylko uganiać się za piłką w dwudziestu dwóch chłopa, a nawet i więcej, jeśli doliczyć sędziów. Chociaż ci akurat nie ganiali za piłką, ale to już szczegół.
- To nawet nie jest takt. On po prostu nie znał swojego miejsca i tyle. Tak że całkiem nie dziwię się tym wszystkim czarodziejom, którzy odeszli z Ministerstwa Magii, no bo kto to widział, pracować z mugolakiem jako zwierzchnikiem? – spytała ściśle retorycznie, oczywiście. W końcu to jasne jak słońce, że w takich warunkach najzwyczajniej w świecie nie dało się pracować. I nawet gdyby był wypłacany jakiś dodatek za pracę w szkodliwych warunkach (tak, świadomość, iż szef jest mugolakiem z pewnością należała do kategorii szkodliwych), to nie zatrzymałoby to rozsądnych czarodziejów czystej krwi, którzy dobrze wiedzieli, jaki powinien być porządek tego świata – I z tego co pamiętam to jeszcze miał jakieś dziwne pomysły? – mruknęła, nawet nie próbując kryć niechęci do Ministra, którego rządy… cóż, przypadały na czasy, kiedy mało co rozumiała z wielkiej polityki. Głównie tyle, że ojciec tym się zajmuje i jest to Bardzo Ważna Praca. Najważniejsza.
Za kieliszek podziękowała uśmiechem, po czym zerknęła na dłoń męża, wędrującą… och, cóż. Nie wyrzekła ani słowa, tylko odsunęła się, zmieniając pozycję – nie, nie uciekła. Podsunęła stopy, w milczącej sugestii, że może zacząć – o ile faktycznie zaczynanie czegokolwiek chodziło mu po głowie – od ich masażu. Tak, zdecydowanie to było coś, co by się przydało.
450/1131