10.01.2024, 09:37 ✶
- Mam Ci jakąś opowiedzieć? - spytał, przenosząc spojrzenie jasnych oczu z niej na fale. Milczała przez chwilę, zamyślony, jakby zastanawiał się, jakie sekrety morza jej zdradzić. - Daleko pomiędzy Anglią i Europą zatonął kiedyś statek. Podobno muzyka grała na jego pokładzie jeszcze wtedy, gdy się rozpadał i zalewała go woda. Na dnie wciąż spoczywają ciała i skarby, które czekają na odnalezienie. Nawet po latach ściany sali balowej wciąż są kolorowe, a w pokojach można znaleźć złoto i srebro. Nawet morski ludek nie może tam zejść bez magii, bo wszystkie te skarby spoczywają zbyt głęboko, na samym dnie oceanu. Może ludzie kiedyś go znajdą, ale na razie Titanic jest sekretem morza.
I – choć nie wiedział tego ani chłopak, ani Heather – miał takim pozostać jeszcze przez trzynaście lat.
– To szczera odpowiedź – powiedział, znów zwracając na nią wzrok i teraz uśmiechały się nie tylko jego usta, ale zdawało się, że wesołość gości także w zielononiebieskich oczach. – Powietrze, tak dalekie morzu, bo powietrze i ogień są sobie bliskie, a wodzie bliżej do ziemi. Ty tutaj przyleciałaś, ja tu przypłynąłem – odwdzięczył się jej, zdradzając w zamian, co takiego sam robił na tym niezbyt dostępnym kawałku plaży. A potem wyszczerzył się do niej w uśmiechu, kiedy stwierdziła, że to dziwne, że odziedziczył skórę po babce. Zęby miał zdrowe, bardzo mocne, może nawet zdawały się odrobinę ostrzejsze, niż były u przeciętnego człowieka – chociaż nie, nie przywodziły skojarzenia z wampirem.
– Dla mnie dziwne jest latanie w przestworzach, płomiennowłosa. Przekazywanie swojej skóry zaś tak naturalne, jak oddychanie albo jak pływanie. W moich klanie kobiety często to robią, jeżeli zmieszają krew z kimś z lądu i nadchodzi ich czas – wyjaśnił. Może nie był w pełni świadom, że te wyjaśnienia niekoniecznie Heather wszystko wytłumaczą. Zdawał się całkiem szczery, odpowiadał na każde pytanie, ale wychowany nie tylko w innej kulturze, ale wręcz w innym świecie, sam nie do końca znajdował właściwe słowa, aby opisać wszystko w pełni zrozumiały sposób?
– Jestem Caomhan, jeśli pytasz o moje imię. A jeżeli o coś innego… Chcesz zobaczyć? – uśmiechnął się, trochę filuternie, sięgając po tę przedziwną skórę, a potem podniósł się i pomiędzy fale. Wszedł do wody i kiedy zanurkował, znikł Heather zupełnie z oczu.
Minęła minuta, jedna, druga – i mogłoby wydać się, że chłopak po prostu na jej oczach popełnił samobójstwo. Ale wtedy gdzieś w wodzie mignęła jej foka. O szarej, nakrapianej skórze, dokładnie takiej samej, jaką okrywał się chwilę temu siedzący przy niej chłopak…
I – choć nie wiedział tego ani chłopak, ani Heather – miał takim pozostać jeszcze przez trzynaście lat.
– To szczera odpowiedź – powiedział, znów zwracając na nią wzrok i teraz uśmiechały się nie tylko jego usta, ale zdawało się, że wesołość gości także w zielononiebieskich oczach. – Powietrze, tak dalekie morzu, bo powietrze i ogień są sobie bliskie, a wodzie bliżej do ziemi. Ty tutaj przyleciałaś, ja tu przypłynąłem – odwdzięczył się jej, zdradzając w zamian, co takiego sam robił na tym niezbyt dostępnym kawałku plaży. A potem wyszczerzył się do niej w uśmiechu, kiedy stwierdziła, że to dziwne, że odziedziczył skórę po babce. Zęby miał zdrowe, bardzo mocne, może nawet zdawały się odrobinę ostrzejsze, niż były u przeciętnego człowieka – chociaż nie, nie przywodziły skojarzenia z wampirem.
– Dla mnie dziwne jest latanie w przestworzach, płomiennowłosa. Przekazywanie swojej skóry zaś tak naturalne, jak oddychanie albo jak pływanie. W moich klanie kobiety często to robią, jeżeli zmieszają krew z kimś z lądu i nadchodzi ich czas – wyjaśnił. Może nie był w pełni świadom, że te wyjaśnienia niekoniecznie Heather wszystko wytłumaczą. Zdawał się całkiem szczery, odpowiadał na każde pytanie, ale wychowany nie tylko w innej kulturze, ale wręcz w innym świecie, sam nie do końca znajdował właściwe słowa, aby opisać wszystko w pełni zrozumiały sposób?
– Jestem Caomhan, jeśli pytasz o moje imię. A jeżeli o coś innego… Chcesz zobaczyć? – uśmiechnął się, trochę filuternie, sięgając po tę przedziwną skórę, a potem podniósł się i pomiędzy fale. Wszedł do wody i kiedy zanurkował, znikł Heather zupełnie z oczu.
Minęła minuta, jedna, druga – i mogłoby wydać się, że chłopak po prostu na jej oczach popełnił samobójstwo. Ale wtedy gdzieś w wodzie mignęła jej foka. O szarej, nakrapianej skórze, dokładnie takiej samej, jaką okrywał się chwilę temu siedzący przy niej chłopak…