Może było za proste. Aby przełamał się i zaczął częściej uśmiechać. Albo zrobił to dlatego, że go prosiła. Niezależnie od tego, jego uśmiech był szczery. Bo ją kochał. Skrywał to uczucie, ale nie miał powodu udawać. Byli sami. Nikt im nie przeszkadzał. Być może Tristan sam w sobie chciał spróbować przełamać ból i traumę trzymającą go we wnętrzu, z którymi się zmagał. Może uśmiech będzie dla niego lekarstwem? Rzadko się uśmiechał, ale robił to. Czy uda mu się przy niej ten stan częstszego uśmiechu utrzymać? Podczas tej całej zabawy nie potrafił. Do teraz, aż są sami i mają od tego spokój. Ale tak. Rozmowa i bycie między sobą szczerym, potrafi czynić cuda. Wzmacniać relację, budować związek.
”Nie widzę takiej potrzeby. Sam nie mogę mówić. To chcę chociaż Ciebie słuchać.”Napisał na nowej kartce w notesie i jej pokazał. Z uśmiechem. Znał sposoby, jak ją uciszać. Nie potrzebował do tego jedzenia. Poznał się wystarczająco na jej charakterze i zachowaniu, aby znaleźć na to skuteczne metody, żeby w pewnym momencie przestała mówić głupoty. Albo czymś się przejmować. Albo nie robić tego, czego on nie chce aby robiła. Ostatni pobyt w kawiarni był tego przykładem.
W czasie, kiedy Ward zajął się przygotowywaniem posiłku, Quirke postanowiła sobie odpocząć. Miała czas dla siebie, na wypicie herbaty i przeczytania książki. Jak sobie założyła. Coś jednak podkusiło ją, aby podpatrywać jego czynności wykonywane z przygotowaniem obiadu. Poczuł wzrok na sobie, kiedy kroił warzywa i wrzucał na patelnię. Spojrzał w jej kierunku, co pewnie zauważyła i schowała wzrok w kartkach swojej powieści. Uśmiechnął się i wrócił do dalszego przygotowywania posiłku. Zagotowany makaron odcedził, ułożył na talerzach. Zagotował sos z warzywami. Przejrzał szafki, szuflady i półki w poszukiwaniu interesujących go przypraw. Użył tego, co mieli do dyspozycji. Wąchał i sprawdzał jakoś smaku. Gdyby miał stracić zmysł smaku, nie mógłby dla nikogo gotować. Gdyż nie mógłby dobrać odpowiednich porcji. Oświeciło go, kiedy trzymał przyprawy i o tym pomyślał. Potrząsnął lekko głową i wrócił do skupienia się na posiłku, nie zarejestrowawszy, że Olivia go już na dobre obserwowała, odkładając książkę na bok.
Odkąd Ward musiał mieszkać sam, samodzielnie przygotowywał podstawowe posiłki na każdą porę dnia i brał też kanapki do pracy. Musiał sam nauczyć się sobie radzić.
Kiedy obiad był gotowy i usiedli przy stole, Tristan zanim sam zaczął próbować, obserwował przyjaciółkę, czy jej smakuje i czy dobrze doprawił. Słysząc pochwałę, uśmiechnął się nieco zakłopotany. Nie chwalił się tym, że umie gotować. Nie wspomniał jej o tym, bo to ona chciała być tą co go karmi. Dawał jej szansę się wykazać, aż ostatecznie stwierdził, żeby poszła na kurs gotowania. Była tym podekscytowana przecież. Na to pytanie musiał odpowiedzieć, więc mając przy sobie notes, napisał: ”Chciałaś sama się nauczyć. Stwierdziłem, że lepsze będzie wysłanie Cię na kurs, niż sam Cię nauczę. Nie jestem mistrzem. Znam tylko podstawowe dania. Na kursach można nauczyć się znacznie więcej.”
Wyjaśnił i pokazał jej. Zaraz później zapytała o kolejne ukryte talenty. Tutaj dla zabawy, z uśmiechem przyłożył swój palec wskazujący do ust, jakby chciał tym zaznaczyć ”to tajemnica”. Ale kiedy pytała o haftowanie, czy robienie czapek na drutach. Kręcił głową, że nie umie w takie rzeczy. Nie miał na to czasu. Szkolenia, misje w terenie. Zawód Aurora wymagał ciągłej aktywności i działań, nie tylko siedzenia za biurkiem. Podobnie jak był Brygadzistą, na początku swojej kariery.Posiłek mogli zjeść w spokoju. Nie umknęło Tristanowi uwadze, że Olivia była bardzo głodna, skoro pierwsza skończyła swoją porcję. On jeszcze trochę miał. Nie spieszył się, gdyż zbyt szybko napełniony żołądek, szybko trawił i głód szybko też wracał. Wiedział przynajmniej, że dziewczynie smakowało.
Swoim komentarzem, rozbawiła go. Postanowił przerwać dokończenie obiadu i napisać jej odpowiedź.”Jedząc w knajpach, przepłacasz. Tyle ile wydasz na gotowy posiłek, za tyle samo możesz kupić składniki i zrobić obiad dla dwóch osób, albo na dwa dni.”
Podsunął jej aby pokazać. Prosty przelicznik finansowy. Jako że całość utrzymania siebie i mieszkania spadła dosłownie na niego, musiał nauczyć się także oszczędzać. Dlatego podejmował się pracy w dwóch miejscach. Myśląc także, czy byłby sens, otwierać coś swojego. Własnego.
Dokończył swoją porcję i wstał, zabierając dwa talerze, kierując się z nimi do zlewu, aby umyć. Olivii pozwolił sobie odpocząć. Sprzątaniem po obiedzie postanowił sam się zająć, oraz wyczyszczeniem pieca i blatów.