Dobrze, że tę sowę posłał, bo Ginny wcale nie siedziała u dziadków cały czas – sporo go jednak spędzała na wykopaliskach w Walii i wracała co kilka dni, by zajrzeć do dziadków, albo dlatego, że była umówiona na wróżenie. To były główne powody powrotów. Laurent mógłby się zdziwić, gdyby jednak sowy nie posłał wcześniej, chociaż akurat w tym wypadku Ginevra sama mu napisała, że gdyby potrzebował odetchnąć, to niech wpada. Czytała artykuł w gazecie i widziała jakie zostały tam użyte słowa, celowo czy nie, łatwo było przewidzieć skutek oraz to, że odezwą się do niego ludzie, z którymi dawno nie miał kontaktu. By mu pogratulować, oczywiście… choć efekt mógł być różny. Ale można go było do pewnego rodzaju przewidzieć.
Nie była dyplomowanym psychologiem czy kimś takim, miała za to wykształcenie medyczne. Posiadała dyplomy, certyfikaty, miała też doświadczenie zawodowe. I miała całe morze empatii i cierpliwość do obserwacji. Potrzebowała tego, by odpowiednio zinterpretować wróżby, które stawiała, przed danymi osobami. Nawet jeśli miała korzenie jasnowidza, nawet jeśli i u niej objawiło się Oko Horusa, to nie miała czystych wizji na zawołanie, mówiących o tym, co daną osobę czeka. Musiała więc korzystać z tego, co miała – zrozumienie i obserwacja drugiej osoby były więc kluczem. Postawienie wróżby otwierało przed drugą osobą możliwości, zmuszało do zastanowienia się nad sobą, a jej ręka była drogowskazem, zaś czasami przewodnikiem. Za pomocą magii człowiek zerkał w głąb siebie, w obszary, których być może wcale nie chciał ruszać. Trudno było tego nie porównywać do pracy psychologa – nawet jeśli nim wcale nie była z zawodu. Ileż to krzywdy można było wyrządzić źle postawioną interpretacją wróżby, zwłaszcza jeśli trafiło się na podatny grunt? Dlatego rozmawiała i starała się w jakiś sposób poznać osoby, dla których wróżyła. Częściowo można było zgadnąć jakie mieli problemy przy stawianych pytaniach, ale to nadal były tylko przypuszczenia.
Było jeszcze dość wcześnie, ale nie przeszkadzało jej to w żadnym stopniu. W tym wielkim domu już dawno nikt nie spał, dziadkowie kręcili się po obejściu, doglądając swoich zwierzęcych podopiecznych, jacy mieli okazję zamieszkiwać Ostoję – a było ich niemało. Ginevra trochę im pomogła, ale spojrzawszy na zegar, po prostu zaczęła przygotowywać wodę na kawę lub herbatę – obojętnie, a gdy Laurent zjawił się pod domem – otworzyła mu.
- Dziękuję – przyjęła komplement i pozwoliła złapać się za dłoń, nawet się do Prewetta uśmiechnęła. - Dzień dobry. Akurat byłam u dziadków, więc trafiłeś idealnie. Kawy? Herbaty? – zaprosiła go do środka lecz zamiast prowadzić go na piętro, do pokoju, w którym ostatnio mu wróżyła, poprowadziła go do przestronnej, jasnej kuchni, z której można było wyjść łukowatym przejściem do salonu, na środku której stał sporych rozmiarów, okrągły stół przykryty wyszywanym obrusem. Tutaj ciągle coś się działo – naczynia myły się same w zlewie, wielką drewnianą łyżką mieszała w misce, materiałowe ściereczki latały po blatach, chociaż nikogo tu nie było. Pięknie pachniało chlebem, który się właśnie piekł. - Tak, czytałam – odwróciła się, by przyjrzeć się uważnie Laurentowi. Wyglądał… źle. I musiało się coś dziać, bo przecież do niego pisała, a najwyraźniej o tym… zapomniał? To już była ogromna wskazówka co do tego, jak ten wywiad w gazecie musiał na niego wpływać, tym bardziej, że to od tego zaczął. Wskazała mu miejsce przy stole i sama zresztą usiadła obok. - Tak? To szybciutko. Chcesz o tym porozmawiać? – to niekoniecznie były dobre wróżby. Ale nie były też przesadnie źle, może prócz jednej, że powinien się mieć na baczności, bo jest obserwowany. - Albo czy mogę ci jakoś pomóc? – najwyraźniej mogła, bo był tutaj, taki rozkojarzony. Szukał kolejnych odpowiedzi? Rozmowy? Rozproszenia? Jeszcze czegoś innego? Mogła mu to wszystko dać, miała już nawet kilka pomysłów w głowie. Potrafiła dużo gadać, ale nie była jeszcze pewna, czego dokładnie Laurent potrzebował. A czegokolwiek chciał – aach… miała problem by odmówić, jeśli mogła pomóc.