To był pierwszy raz, gdy młody czarodziej wyglądał na swój wiek. Przy słojach z okrutną zawartością, Morpheus w końcu dostrzegł młodego chłopaka, który ma przed sobą całe życie i świat u swoich stóp. Niemal go to rozczuliło, pomimo dość niepokojącego tła, jakie stanowiły pływające w słoikach organy. Przez chwilę myślał o sobie, w jakim miejscu znajdował się w wieku Rodolphusa. Zachwyt na twarzy, gdy coś znajdującego się w zakresie zainteresowań, tak bardzo odmłodził ciągle poważną twarz Lestrenge'a, że niemal nie mógł uwierzyć, że zawsze brał młodzieńca aż tak bardzo na poważnie. Chłopakowi zdecydowanie brakowało znajomch, życia, które mogłoby gorącą krwią ożywić czerwień w policzkach. Marnował swoje najlepsze lata na siedzenie w księgach i mózgach. Wieszcz nie był pewien czy kiedykolwiek widział go na jakimś wyjściu z jego narzeczoną. Rozrywkowo. Powinien pisać kiepskie wiersze i biec, aż zapomni, kim jest. Powinien włamywać się do sadów i kraść jabłka oraz pocałunki. Być młodym.
— Nie. Nic nie zniknęło, a to nie są nasze przepowiednie. Są niedoskonałe. Mają kilka skaz, jakby były robione bez odpowiednich narzędzi. — Kule z przepowiedniami nie należały do starych wynalazków, wręcz przeciwnie, powstały relatywnie niedawno i pod okiem innych mistrzów, Morpheus uczył się skrupulatnie, jak je wykonywać. Już na pierwszy rzut oka dostrzegł wady produkcyjne, popełniane jeszcze przed umieszczeniem przepowiedni w naczyniu. Nie musiał ich nawet dotykać. Cienka warstewka kurzu ukrywała mleczną mgłę, która kotłowała się wewnątrz i próbowała wyciec na zewnątrz, niczym kolejne krople krwi z rozciętych żył, gdy życie już uszło z ciała.
Odszedł na palcach, tanecznym krokiem, od półek, jakby chciał zmierzyć pomieszczenie, chłonął całość, myślał. Omijał plamy na podłodze szerokim łukiem. Zapach śmierci, wszechobecny dookoła, wyczuwalny już nawet z daleka, rozpraszał go, szukał źródła innego niż mózgi, ale potrafił zlokalizować wrażenia. Możliwe, że rzeczywiście to było tylko to, aura, wrażenie.
— Myślę, panie Lestrenge, że mamy tu do czynienia z nieodpowiedzialną próbą badań podobnych do tych prowadzonych w naszym Departamencie. Proszę spojrzeć.
Wskazał różdżką na sufit, który nikle się poruszał, nienaturalny, ukazując pod niezbyt stabilnym zaklęciem kryjącym, nebule i konstelacje w niesamowitym przybliżeniu. Zapierający dech w piersiach obraz, puzzle składające się na niezbyt pomyślne wróżby dla nich obojga oraz dla całego Departamentu. Oznaczały szczura, który nie jest aż tak milczącym, jakby sobie tego życzyli pozostali Niewymowni i ich reguły.
Nagle fakt, że wizja objawiła się Morpheusowi, a nie jakiemuś irlandzkiemu wieszczowi, zdał się dużo jaśniejszy w swoim wydźwięku i zasadności. Nie tylko nie była to całkowicie losowa wizja, ale miała bezpośredni związek z tajemnicami ich departamentu oraz nimi samymi.