Teraz i tak nie mieli czasu o tym dyskutować. O tym, dlaczego Olivia tak długo grzebała się w łazience. Może i jej słowa nie brzmiały jak wyrzut czy marudzenie, ale kiedy czas gonił, facet mógł pomyśleć to na różnoraki sposób. Tristan mierzył się z tym pierwszy raz w swoim życiu. Do tej pory słyszał jedynie narzekania niektórych kolegów, gdzie jego żona lub partnerka, albo nawet i siostra, grzebią się w łazienkach godzinami. Nie poganiał Olivii, wierząc, że panowała nad czasem i sama się pilnowała, aby zdążyli. Organizacja i tak zadbała o nich, przysyłając świstoklik, aby wiedzieli gdzie mają się stawić.
Kiedy wylądowali na zewnątrz, przed budynkiem, pierwsze co Tristan zrobił, to spojrzał na Olivię, aby upewnić się, czy dobrze zniosła podróż i nie ma potrzeby odejść na bok i zwymiotować. Wiedział jak trudno znosiła takie podróże, więc to już reagował z troski. Wyglądało na to, że tym razem żołądek nie robił jej fikołków. Ale nie zmieniało to też faktu, że powinni się schować, gdyż mżawka zapowiadała nadejście opadów. Ruszył więc z Olivią u boku w stronę wejścia, za długo nie poświęcając uwagi na rozejrzenie się. Ale dostrzegł, gdzie się pojawili. Stajnia Pegaza. Nazwa jak z książek. Mugole wierzyli w pegazy jako istoty magiczne, choć nie istniejące.
Tristan jako że nie mógł mówić, to jedynie skinął głową nieznajomemu, dziękując jednocześnie, za przytrzymanie drzwi. Pierwszą do środka wpuścił Olivię. On wszedł za nią. Kierując się zasadą, że kobiety puszcza się przodem. Rozmowę kontynuowała dalej Quirke. Ward mógł jedynie kiwać głową jak na razie, uśmiechać się i rozglądać. Już czuł, że będzie mu ciężko. Niemowa w otoczeniu ludzi, którzy tego nie wiedzą i jedyne co będzie mógł robić, to słuchać i przytakiwać. Może nie będzie tak źle, jak sam myśli? Oboje z Olivią byli spięci. Każde z nich z innego powodu.
Wnętrze budynku było wspaniałe. Można było rozglądać się i podziwiać wszystko co ich otaczało. Czasu jednak na to nie mieli za bardzo, chcąc udać się do głównej sali, gdzie zapewne oczekiwano uczestników. Jeżeli w którymś momencie ich drogi do odpowiedniego pomieszczenia, trzeba było pokazać zaproszenia, Tristan to uczynił. Bez problemu mogli znaleźć się w odpowiedniej sali. Także zwrócił uwagę, gdzie ich wcześniejszy rozmówca się udał, z kim porozmawiać. Czujne oczy i instynkt Aurora. Tristan uruchomił w sobie obserwację ludzi i otoczenia. Zboczenie zawodowe.
Nie byli ostatnimi. Ani też pierwszymi. Mogła być też opcja, że niektórzy nie zdecydowali pojawić się na przyjęciu. Pytanie tylko, ile było uczestników? Grup? Trudno powiedzieć, kiedy nie miało się o tym pojęcia. Westchnął cicho i spojrzał na Olivię, która zaproponowała poszukanie ich miejsca. Zgodził się skinieniem głowy i udał z nią w kierunku stołów, czy stolików.
Zastawy stołowe były elegancko ustawione. Jak na takich bankietach, balach czy innych uroczystościach. Podstawą był zawsze alkohol. Ale także soki i ciepłe napoje dla nie pijących procentów. Stoliki zapewne były wieloosobowe, aby uczestnicy mogli ze sobą porozmawiać, poznać się i wymienić przeżyciami. Jakoś to przeżyją. Tristan chyba bardziej uwagę skupiał na otoczeniu i obserwacji ludzi, wieku, zachowań. Jakby chciał mieć pewność, że znajdują się w bezpiecznym kręgu nieznajomych im osób. Robił to co prawda dyskretnie. Towarzysząc swojej przyjaciółce w szukaniu ich stolika. I chyba zdawało mu się, że przy trzecim dostrzegł jej imię i nazwisko. Szturchnął ją delikatnie i dyskretnie, gestem głowy wskazując na stolik przed nimi.