13.01.2024, 20:59 ✶
Lestrange faktycznie niezbyt często chodził na przyjęcia - bywał tylko tam, gdzie musiał. Pojawiał się z Bellatrix u boku i wtedy również wyglądał... Inaczej. Jego ściągnięte rysy twarzy były wtedy zwykle łagodniejsze, ruchy bardziej płynne. Nie pozwalał sobie na czułość tak, jak inni - niemniej jednak trzymał ją za rękę, szeptał jej do ucha i potrafił się uśmiechnąć, gdy mu odpowiadała. Zupełnie jakby stawał się przy niej zupełnie innym człowiekiem. Jakby istniało aż dwóch Rodolphusów. Mimo to rzadko kiedy widać było, by pocałował jeszcze-pannę Black gorąco, publicznie. Nie było tajemnicą, że małżeństwo zostało zaaranżowane - nie było to też nic nowego. Ciekawostką był natomiast fakt, że Bellatrix i Rodolphus wydawali się być bardzo dopasowani i... niemal zakochani, o ile ten człowiek mógł odczuwać tego typu emocje. Brakowało tu jednak spontaniczności, młodzieńczego buntu, wolnego czasu. Rolph zaczął pracę w Departamencie Tajemnic w niezwykle młodym wieku - sam miał przecież dopiero 22 lata. Poza tym już przed podjęciem pracy miał na swoim koncie kilka prac, które opublikował w różnych miejscach. Tak, Morpheus miał dużo racji i tym razem: Lestrange tracił czas na mózgi i książki, tracił swoje najlepsze lata, lecz gdy patrzyło się na tę fascynację, tę ciekawość i determinację, którą teraz miał wymalowaną na twarzy, nie można było mu odmówić miłości do nauki. Albo do obrzydliwości.
Rodolphus uniósł wzrok i zmarszczył brwi, widząc wijący się sufit. Konstelacje drgały, wywołane niedoskonałym i niestabilnym zaklęciem, gwiazdy drżały, jakby chciały się rozpłynąć w niebycie, lecz coś je tu trzymało. Niebo było aż zbyt podobne do tego w Departamencie Tajemnic, było jednocześnie zbyt... niedoskonałe. Ktoś nowy? Młody? Niezwiązany z nimi? Ktoś nie zasłużył na to, by nazywać siebie Niewymownym?
- Myśli pan, panie Longbottom, że ktoś wykrada informacje z Departamentu? - zapytał poważnie, przenosząc wzrok na przepowiednie. Nie był w stanie powiedzieć, czy były fałszywe, niedoskonałe czy kradzione. W tej kwestii musiał zaufać Morpheusowi. Skoro nic nie zniknęło z ich Komnaty, to tak faktycznie musiało być. - Chce prowadzić własne badania na boku?
Och, ironia. Rodolphusa ogarnęła irytacja na samą myśl o tym, że nie tylko on wpadł na podobny pomysł. To, co tu się działo, nie było tak nieprawdopodobne, jak można by myśleć a on, Lestrange, był bliżej podobnych czynów niż ktokolwiek inny. Z tą różnicą, że Rolph był dużo bardziej ostrożny i nie zajmował się takimi pierdołami, jak konserwowanie mózgów w słoikach czy tworzeniem mapy nieba na suficie obskurwiałej chaty pokrytej gównem. Na twarzy młodego Lestrange'a pojawił się grymas obrzydzenia, doskonale widoczny choć przez zaledwie sekundę.
- Nie rozpoznano jednak czarownicy z wizji, prawda? Jeżeli byłaby to pracownica Ministerstwa, to by pan ją rozpoznał, prawda? Niemniej jednak wiemy wszystko, co trzeba, powinniśmy to zgłosić - i to natychmiast. Po to ich wysłano. - Nie dostałem polecenia, by zapobiec kolejnym atakom, nie wiem jak pan.
Zaznaczył, kierując wzrok na Morpheusa. Nie miał pojęcia, jakie podejście do sprawy ma drugi Niewymowny. Czy uważał, że nie powinni się wtrącać i należy wrócić do Ministerstwa, najlepiej jak najszybciej, by poinformować BUM i Aurorów? A może będzie próbował zgrywać bohatera, bo przecież zaraz może tutaj, na tych deskach, dojść do mordu? W końcu był Longbottomem - członkowie tej rodziny mieli brzydką manierę ratowania każdego bez względu na polecenie.
Rodolphus uniósł wzrok i zmarszczył brwi, widząc wijący się sufit. Konstelacje drgały, wywołane niedoskonałym i niestabilnym zaklęciem, gwiazdy drżały, jakby chciały się rozpłynąć w niebycie, lecz coś je tu trzymało. Niebo było aż zbyt podobne do tego w Departamencie Tajemnic, było jednocześnie zbyt... niedoskonałe. Ktoś nowy? Młody? Niezwiązany z nimi? Ktoś nie zasłużył na to, by nazywać siebie Niewymownym?
- Myśli pan, panie Longbottom, że ktoś wykrada informacje z Departamentu? - zapytał poważnie, przenosząc wzrok na przepowiednie. Nie był w stanie powiedzieć, czy były fałszywe, niedoskonałe czy kradzione. W tej kwestii musiał zaufać Morpheusowi. Skoro nic nie zniknęło z ich Komnaty, to tak faktycznie musiało być. - Chce prowadzić własne badania na boku?
Och, ironia. Rodolphusa ogarnęła irytacja na samą myśl o tym, że nie tylko on wpadł na podobny pomysł. To, co tu się działo, nie było tak nieprawdopodobne, jak można by myśleć a on, Lestrange, był bliżej podobnych czynów niż ktokolwiek inny. Z tą różnicą, że Rolph był dużo bardziej ostrożny i nie zajmował się takimi pierdołami, jak konserwowanie mózgów w słoikach czy tworzeniem mapy nieba na suficie obskurwiałej chaty pokrytej gównem. Na twarzy młodego Lestrange'a pojawił się grymas obrzydzenia, doskonale widoczny choć przez zaledwie sekundę.
- Nie rozpoznano jednak czarownicy z wizji, prawda? Jeżeli byłaby to pracownica Ministerstwa, to by pan ją rozpoznał, prawda? Niemniej jednak wiemy wszystko, co trzeba, powinniśmy to zgłosić - i to natychmiast. Po to ich wysłano. - Nie dostałem polecenia, by zapobiec kolejnym atakom, nie wiem jak pan.
Zaznaczył, kierując wzrok na Morpheusa. Nie miał pojęcia, jakie podejście do sprawy ma drugi Niewymowny. Czy uważał, że nie powinni się wtrącać i należy wrócić do Ministerstwa, najlepiej jak najszybciej, by poinformować BUM i Aurorów? A może będzie próbował zgrywać bohatera, bo przecież zaraz może tutaj, na tych deskach, dojść do mordu? W końcu był Longbottomem - członkowie tej rodziny mieli brzydką manierę ratowania każdego bez względu na polecenie.