Rozmasował twarz nieświadomie, w miejscu, gdzie skóra i miękkie chrząstki spotkały się z drewnianą rączką pędzla. Na szczęście wyliniałe włosie trochę zamortyzowało tę nieszczególnie chlubną spiralę śmierci w momencie uderzenia pamiątka, która zaczęła się tworzyć w dolinie łez, w formie małego siniaka i zadrapania, nie szpeciła aż tak twarzy Morpheusa.
— W swoją przyszłość nie spoglądam zbyt często — odpowiedział z żartobliwym uśmieszkiem. To było kłamstwo i nie jednocześnie. Prawie codziennie stawiał sobie karty, spoglądał przez kryształ wahadełka szukając drogi i pomocy w wyborach życiowych, ale raczej nie zerkał w postrzeganie bezpośrednie przyszłych wydarzeń dla samego siebie, bo jedno, czego się obawiał, to brak przyszłości. Nawet Wieża, Diabeł i Dziesięć Mieczy nie przerażało go tak mocno, jak ten moment, gdy spojrzał na Martę Warren, spojrzał oczami wieszcza i nie dostrzegł żadnej przyszłości, bowiem duchy jej nie mają, na zawsze zaklęte w stanie swojego bytu i duszy z momentu śmierci.
Płot był długi i zdecydowanie wymagał nowej warstwy farby, a nawet z pomocą niezbyt kwalifikowanego towarzystwa, wyglądało to trochę, jakby miało trwać wieki. Medytacyjny stan szmeru włosia o deski i mokrego odgłosu farby nie sprzyjał ogólnie usypiającej aurze, jaka opadała nad Dolinę Godryka. Sielska otoczka koszmarów, jakie gnębiły dusze. Pędzel magicznie malował, a Morpheus położył się na trawie, spoglądając w chmury i paląc.
— To bardzo zależy. Pomaga doceniać kruchość życia i chwile które mamy, ale zabija spontaniczność. Podczas większych przyjęć doprowadza czasami do szału, kiedy słyszysz jakąś niezwykle nudną rozmowę, nakładającą się na inną, próbujesz je rozróżnić, zapamiętać, gdy w kakofonii ta druga zaczyna się dopiero, bo to co słyszysz, to echo przyszłość. Zwykle nie myślę o czasie po prostu, Eriku. Płynę, bo nie mogę zawrócić i powiedzieć, że nie chcę tego. Ty zresztą też nie. — Zaciągnął się mocno i żar niemal przypalił mu końcówki palców. Zmiażdżył resztkę o polny kamyk i zostawił go tam, później posprząta. — Najtrudniejsze jest być obecnym w danym momencie, gdy wir przyszłości aż wpycha się. Nie wiem od czego to zależy, ale są dni gdzie żyję tylko tym, co nastąpi, a inne, gdzie kurtyna przypomina bardziej mur, niż coś, za co można zajrzeć bez wysiłku. I dla jasności, dla mnie zawsze będziesz wyglądał jak obsmarkany dzieciuch, w każdej wersji w czasie.
Zakończenie, na osłodę, szczere i ciepłe. Morpheus kochał swoją rodzinę miłością trudną, ale pełną. Jego rodzeństwo było kawałkami jego duszy, znał ich kroki, wiedział czyje pranie wisi na linkach, kto gdzie siedzi przy stole. Znał odgłos śmiechu dzieci swojego rodzeństwa, tak podobny w brzmieniu, drobne nawyki. Nawet jeśli nosił w sercu wrażenie wyobcowania, to rozumem wiedział, że oni dbali o niego i też go znali. Często nie trzeba rozumieć, wystarczy zaakceptować.
— Właśnie tak. Natura świata to cykle narodzin i śmierci, pór roku, ale żaden nie jest taki sam. Każdy przynosi inne nauki.