Nie istniało nic bardziej paraliżującego, niż uczucie, gdy los, gdy bogowie przemawiają przez ciebie, odbierając na tę jedną chwilę wolę i język, gdy staje się narzędziem w ich rękach, rozcinając rzeczywistość na tę, która się wydarzyła i tę, która pozostaje jeszcze rozmyta, niczym wydarzenia za zaparowaną szybą. Morpheus żył i oddychajął przepowiedniami. Wieszczenie go definiowało, bez niego nie istniał Morpheus Longbottom.
Dlatego właśnie pracował w Departamencie Tajemnic.
Po rozmowie z bratanicą wziął się do pracy. Nie czekał na przydział do konkretnej sprawy, przejął po prostu cieniutką teczkę i przejrzał niekompletną dokumentację sprawy. Szara tektura miała odpowiednią zawartość, błaha sprawa z kilkoma dokumentami. Gdyby było ich mniej, ktoś by coś podejrzewał, im cieniej, tym bardziej niebezpiecznie zagłębiać się w daną sytuację. Wszystko w środku zgadzało się z tym, co mówiła Brenna, więc tylko zgłosił, że przejmuje sprawę, bo po Simi tęskni za morzem. Paląc przy tym papierosa, stwierdził, że jod dobrze mu zrobi na oddychanie. Longbottom pracował jako Niewymowny szesnaście lat, więc nikogo nie zaskakiwało, że wybrał to, czego chciał się faktycznie dowiedzieć lub miał jakiś interes, w tym wypadku zwiedzanie wybrzeża Irlandii Północnej.
Przejęcie sprawy, która brzmiała jak formalność z wypltą za delegację i użeraniem się z alkoholikiem, który prawdopodobnie musi się napić kilku kieliszków, aby być trzeźwym i dopiero wtedy pije, aby się upić, nie stanowiło problemu. To, czego obawiał się Longbottom, to sposobu, w jaki ukryje obecność przepowiedni, jeśli takowa zaistniała, aby nikt się o tym nie dowiedział oraz, a może przede wszystkim, w jaki sposób w ogóle ją pozna.
Pierwszy raz, prawie po trzech miesiącach, założył inny kolor, niż głęboki kir. Brązowy wełniany sweter zrobiony na drutach, sztruksowe spodnie, buty za kostkę, które służyły mu wiernie w skalistej grecji, sprawiały, że wyglądał zupełnie nie jak czarodziej, a kolejny turysta, chociaż w jego przypadku pojawienie się nie zostało okraszone porzuconymi byle jak śmieciami na miejscu pikniku, a cichym pyk podczas teleportacji oraz zerwaniem się mew w powietrze przez jego nagłe pojawienie się w przestrzeni.
Zbliżał się wieczór, więc usiadł swobodnie na jednym z kamieni. Papieros i pół kanapki później zebrał się i zapukał do drzwi domku, w którym miał mieszkać jego cel, profeta Charon.