Kolejne Arresto Momentum padło o moment za późno, nie łapiąc nawet tych, w których zostało wycelowane, bo jeden ze Śmierciożerców złapał swojego transmutowanego kolegę i tak jak się pojawili, tak zniknęli, teleportując się z miejsca zdarzenia. Pomimo że został tylko jeden, to właśnie ten najbardziej niebezpieczny, który używał z powodzeniem Czarnej Magii, aż się Morpheusowi robiło niedobrze od smrodu, jaki zapanował w pomieszczeniu. Oddychał szybko, płytkie oddechy nie starczały jego organizmowi, a dym z płomieni wymuszał kaszel. Pożar ryczał w uszach i rozprzestrzeniał się natychmiastowo, niemal docierając do uwięzionych mugoli. Nie miał czasu na myślenie, nawet nie zauważył, że jego szata zaczęła się palić na brzegach.
Morpheus nie za bardzo zastanawiał się nad tym, dlaczego akurat w tym miejscu zaatakowano, ale mógłby szybko wskazać kilka cech. Zamieszkiwanie tego samego domostwa, co pół biura BUM-owców nauczyło go tego i owego. Po pierwsze, była to dzielnica robocza, mniejsza możliwość spotkania oporu, po drugie upojona grupa osób była dużo łatwiejsza do opanowania czarnoksięskimi czarami. Po trzecie i może najważniejsze, to były pierwsze nuty wojennej symfonii, oczywiście, że im bardziej, tym dla nich lepiej. Strach i popłoch miał ogarnąć wszystkich.
Chwila zawahania się i uderzyło go jakieś zaklęcie. Nie ostateczne. Upadł na szkło, które wbiło mu się w przedramiona, kilka kawałków rozorało mu policzek. Ciepła struga krwi popłynęła, niczym zbroczony święty obraz, płaczący nad losem swoich wiernych. Podniósł się i wysłał w stronę czarownika połamane krzesło, aby go rozproszyć dużym przedmiotem. Wtedy zauważył czwartego, który wchodził przez płomienie i wycelował w Neila. Zanim zielone światło się pojawiło, zobaczył martwe oczy chłopaka.
Jedyne co mu pozostało, to potykając się o własne nogi, wpaść na chłopaka i obalić go własnym ciężarem, kryjąc ich oboje za barem. Chyba potłukł jeszcze więcej szkła. Zielona smuga minęła ich o włos.
— Żyjesz? — szepnął do barmana, próbując wytrzeć z twarzy własną krew.