— Pokusa jest silna. Czasami jednak urywki, które widzi się u innych, pomagają.
Nadal nosił w sobie traumę, gdy minął się z ojcem Erika w korytarzu przed spaniem i zobaczył, w jaki sposób jego brat i bratowa zrobili Brennę. Tamtego wieczoru wyszedł z domu i siedział całą noc w sadzie, aby nie dostać torsji na myśl o tym, co się dzieje kilka pokojów dalej. Nie mógł żadnemu z nich spojrzeć w twarz podczas śniadania i dopiero gdy wspomnienia się zatarły, przestał ich unikać na każdym kroku.
— Schlebiasz mi, nie zdając sobie sprawy, jak blisko utraty rozumu bywam. — Znów się zaśmiał beztroskim trelem słowików, akceptując w pełni to, co może nadejść wraz z kolejnymi latami w Departamencie Tajemnic, ale i poza nim. Szesnaście lat pracy w miejscu, w którym była największa rotacja pracowników, tuż obok BUM-u i dożywotnie związanie z tym miejscem. Nawet jeśli się odejdzie, to Tajemnice zostają. Longbottom nawet często przypominał, że raz Niewymowny, zawsze Niewymowny, bez względu na obecną okupację. Dziewiąty poziom Ministerstwa Magii zmieniał i zostawał swoje piętno na wszystkich, żaden się przed tym nie uchronił.
— Chciałbym, abyśmy byli u stóp surowej Sprawiedliwości. To moja karta, mojej ścieżki, ścieżki Oświecenia. Twoja to Gwiazda i Siła. Uważam, że są bardzo trafne. Obliczałem ścieżki tarota dla każdego, ale uważam je raczej za niekompletne sugestie, nie tak jak kosmogramy. Dolohov robi bardzo dobre portrety. Zawsze miał do tego talent.
To zawsze rozbrzmiało łagodną goryczą przypraw życia, które dodają mu smaku, głębi. Od zawsze było wiadome, że bez względu jak dobrze się o nim wyrażał Longbottom, to gdzieś w mimice tkwiła krzywizna zadry, niezgody nawet na istnienie Vakela w otoczeniu wieszcza. Z powierzchniowego pojmowania głębin, wyglądało to jak profesjonalna niechęć, zaczynająca się od popularności celebryty, ale Erik znał zbyt dobrze wuja, aby dać się zwieść temu lakierowi, jaki nadał wypowiadanemu nazwisku Morpheus. Chociaż wierzchnia warstwa była czarna i niechętna, to gdyby zedrzeć warstwę ochronną i tandetną olejnicę, ukazałoby się bogate drewno przeszłości, obfitującej w coś, co Morpheus zakopał dawno temu, a co nadal go drażniło swoim istnieniem.
— Twoja ścieżka nazywa się Ścieżką Nadziei, wyborem spojrzenia na wszystko, co życie przynosi, z optymizmem, wymagającym od ciebie wielkiej wewnętrznej Siły. Twój wybór to odejście od smutku w kierunku regeneracji, co wymaga wielkiej wytrwałości w czasach cierpienia. Mieć nadzieję to źródło twojego działania, mieć Siłę to pewność, że osiągniesz sukces. Fakt, że ikonograficznie Siła to kobieta, która gestem poskramia dzikie zwierzę to już tylko kropka nad i. Myślę, że my, jako ogół, kierujemy się od Kochanków, ku Rydwanowi. Interpretacja kochanków tylko w sferze miłosnej, jest niesamowicie ignorancka i płytka. To karta podjęcia decyzji, bo brak jej podjęcia jest gorszy niż zły wybór. Tej karcie patronuje Merkury, nie Wenus — odchrząknął, zaciągnął się papierosem i wydeklamował modlitwę: — O Merkury, najzdolniejszy w logicznej argumentacji, najskuteczniejszy i najdoskonalszy w mądrości i w każdej nauce, który rozdzielasz i rozprowadzasz sztukę i rzemiosło każdego nas, doświadczony i zręczny żołnierzu, bez ciebie wszystkie rzeczy ruchome i nieruchome, nie mogą być poznane. O Merkury, twórco, filozofie i największy wśród mówców, który rządzisz umysłami.