19.01.2024, 23:16 ✶
Spałem zdecydowanie dłużej niż zwykle. Obstawiałem, że wina leżała po stronie statku, który przez te godziny, w trakcie których na nim przebywałem, wyssał ze mnie spore pokłady energii. Cóż, wcale to nie sprawiło, że spałem jak zabity, bo non stop budziłem się w nocy, zlany potem, wciąż na powrót odtwarzając sceny z poprzedniego dnia, czy to ze statku, czy to z Lithy. Wkoło i wkoło niczym majaki. Zapewne sobie na to zasłużyłem, jak i na perłę, która momentami bezlitośnie wbijała mi się w rękę albo udo, kiedy spałem. Za karę. Za bycie bezmyślnym, nieodpowiedzialnym oraz porywczym. Nie znosiłem w sobie tej porywczności, tej utraty kontroli nad sobą i braku rozsądku w tych chwilach oślepienia. Zawsze po tym miałem zbierać laury.
Niby spałem długo, ale wstałem zmęczony. Przepłukałem twarz i doskonale widziałem na sobie oznaki nieprzespanej nocy. Może nie byłem już tak blady jak wczoraj, ale miałem podkrążone oczy i paskudne cienie tuż pod nimi, ale nie miałem siły, żeby cokolwiek dziś z nimi robić. Podobnie było z ubiorem - z reguły nienagannym, a aktualnie ograniczonym do wymiętej piżamy oraz naciągniętego nań szlafroka. Zamierzałem udawać chorego, choć właściwie chory byłem, a przynajmniej tak się czułem. Totalnie zmięty psychicznie, na domiar świadomy tego, że czekało mnie wiele do przemyślenia i kilka rozmów, szczególnie ta najważniejsza z Imogen. Wczoraj dała mi spokój, nie zaprzątała mojej głowy po powrocie ze wzgórza, ale nie spała ze mną, zostawiła mi obok ten przeklęty wianek i... uniknęła przelotnego pocałunku na dzień dobry, co samo w sobie było potwierdzeniem moich teorii - nagrabiłem sobie.
Usiadłem przy stole, może nieco zbyt sztywno, ale próbowałem po prostu trzymać się w jednym kawałku i wyglądać w miarę godnie, o ile mogłem tak wyglądać po tych żenujących słowach wczoraj. Nie wiem, co mnie podkusiło by proponować Avelinie romans w towarzystwie Imogen, ale był to naprawdę paskudny podszept. Moja niezbyt droga porywczość, a znużenie też mi nie pomogło.
Wbiłem wzrok przed siebie, zastanawiając się, co teraz...? Przynajmniej do czasu, póki nie wylądowała przede mną kawa podana przez Imogen, zaś z jej ust znowu nie wypłynęły te zdradzieckie słowa.
Zrobiło mi się momentalnie duszno, a serce zabiło mi zdecydowanie zbyt szybko. Myśli przyspieszyły, ale nie były w stanie znaleźć powodu tej... decyzji? Nie, głupiego pomysłu.
- Nie rozumiem. Chcesz mnie zostawić? Czemu chcesz mnie zostawić? - zapytałem trochę za szybko, zbyt niepewnie siebie, kierując ku niej swoje spojrzenie. Nie zamierzałem jej na to pozwolić, ale nie chciałem by sama miewała podobne pomysły, by chociażby chwilę o tym myślała. Byliśmy małżeństwem, szeptała mi do ucha, że już na zawsze będziemy razem, a teraz mówiła o przeprowadzce do rodziców?! Jakim prawem?!
Wciągnąłem głęboko powietrze, próbując cokolwiek z niej wyczytać, ale nawet na mnie nie patrzyła. Odchrząknąłem i ponownie się odezwałem. Tym razem bardziej pewnie i stanowczo.
- Imogen, spójrz na mnie. Nie pozwolę ci się stąd wyprowadzić. Nie wiem, jakie myśli tobą kierują, ale nie zamierzam się z nimi zgadzać. - Już nawet nie chodziło o skandal, ale o to, że miejsce mojej żony było przy mnie. Przy nikim innym, nawet jeśli to byliby jej rodzice.
Zacisnąłem wargi, co wskazywało na to, że nie byłem zadowolony. Obruszony. W głębi czułem się nawet zdradzony. Chyba sobie nie myślała, że to będzie takie proste? I co z dziećmi? Jeśli będzie szła w zaparte, już dopilnuję by nigdy ich nie ujrzała... Ale nie! Nie mogłem jej stracić z oczu. Musiała zostać ze mną za wszelką cenę, bo co miałem począć bez Imogen u swojego boku? Potrzebowałem jej wsparcia, inaczej zwariuję, szczególnie że w Little Hangleton nie mogłem już uświadczyć obecności siostry bliźniaczki.
Niby spałem długo, ale wstałem zmęczony. Przepłukałem twarz i doskonale widziałem na sobie oznaki nieprzespanej nocy. Może nie byłem już tak blady jak wczoraj, ale miałem podkrążone oczy i paskudne cienie tuż pod nimi, ale nie miałem siły, żeby cokolwiek dziś z nimi robić. Podobnie było z ubiorem - z reguły nienagannym, a aktualnie ograniczonym do wymiętej piżamy oraz naciągniętego nań szlafroka. Zamierzałem udawać chorego, choć właściwie chory byłem, a przynajmniej tak się czułem. Totalnie zmięty psychicznie, na domiar świadomy tego, że czekało mnie wiele do przemyślenia i kilka rozmów, szczególnie ta najważniejsza z Imogen. Wczoraj dała mi spokój, nie zaprzątała mojej głowy po powrocie ze wzgórza, ale nie spała ze mną, zostawiła mi obok ten przeklęty wianek i... uniknęła przelotnego pocałunku na dzień dobry, co samo w sobie było potwierdzeniem moich teorii - nagrabiłem sobie.
Usiadłem przy stole, może nieco zbyt sztywno, ale próbowałem po prostu trzymać się w jednym kawałku i wyglądać w miarę godnie, o ile mogłem tak wyglądać po tych żenujących słowach wczoraj. Nie wiem, co mnie podkusiło by proponować Avelinie romans w towarzystwie Imogen, ale był to naprawdę paskudny podszept. Moja niezbyt droga porywczość, a znużenie też mi nie pomogło.
Wbiłem wzrok przed siebie, zastanawiając się, co teraz...? Przynajmniej do czasu, póki nie wylądowała przede mną kawa podana przez Imogen, zaś z jej ust znowu nie wypłynęły te zdradzieckie słowa.
Zrobiło mi się momentalnie duszno, a serce zabiło mi zdecydowanie zbyt szybko. Myśli przyspieszyły, ale nie były w stanie znaleźć powodu tej... decyzji? Nie, głupiego pomysłu.
- Nie rozumiem. Chcesz mnie zostawić? Czemu chcesz mnie zostawić? - zapytałem trochę za szybko, zbyt niepewnie siebie, kierując ku niej swoje spojrzenie. Nie zamierzałem jej na to pozwolić, ale nie chciałem by sama miewała podobne pomysły, by chociażby chwilę o tym myślała. Byliśmy małżeństwem, szeptała mi do ucha, że już na zawsze będziemy razem, a teraz mówiła o przeprowadzce do rodziców?! Jakim prawem?!
Wciągnąłem głęboko powietrze, próbując cokolwiek z niej wyczytać, ale nawet na mnie nie patrzyła. Odchrząknąłem i ponownie się odezwałem. Tym razem bardziej pewnie i stanowczo.
- Imogen, spójrz na mnie. Nie pozwolę ci się stąd wyprowadzić. Nie wiem, jakie myśli tobą kierują, ale nie zamierzam się z nimi zgadzać. - Już nawet nie chodziło o skandal, ale o to, że miejsce mojej żony było przy mnie. Przy nikim innym, nawet jeśli to byliby jej rodzice.
Zacisnąłem wargi, co wskazywało na to, że nie byłem zadowolony. Obruszony. W głębi czułem się nawet zdradzony. Chyba sobie nie myślała, że to będzie takie proste? I co z dziećmi? Jeśli będzie szła w zaparte, już dopilnuję by nigdy ich nie ujrzała... Ale nie! Nie mogłem jej stracić z oczu. Musiała zostać ze mną za wszelką cenę, bo co miałem począć bez Imogen u swojego boku? Potrzebowałem jej wsparcia, inaczej zwariuję, szczególnie że w Little Hangleton nie mogłem już uświadczyć obecności siostry bliźniaczki.