20.01.2024, 14:20 ✶
Eliksir... Olivia zdążyła o nim zapomnieć, co nie było w sumie zaskakujące. Owszem, wzięła go ze sobą, ale spoczywał spokojnie w jej torebce, czekając na to, aż sobie o nim przypomni. Czy jednak chciała marnować czas na to, by wypytywać organizatorów o niego? Olivia zerknęła na notes, kiwnęła głową a potem przeniosła spojrzenie na jedną z kobiet, która towarzyszyła podczas przemowy organizatorowi.
- Już chcesz wracać? - uśmiechnęła się lekko, a w jej oczach pojawił się figlarny błysk. Stanęła na palcach i pocałowała go znowu, tym razem odrobinę krócej. - Podejdę i zapytam, poczekasz przy stoliku?
Mogła się tylko domyślać, czemu chciał wracać. Powodów mogło być kilka - pokazali się, zatańczyli, mogli więc wrócić do chatki by spędzić ten czas we dwoje. Mógł też zaproponować powrót dlatego, że Olivia w zasadzie nie chciała się tu pokazywać i też nie do końca chciała tu zostawać dłużej. Owszem, nie mieli z reguły czasu, żeby bawić się na takich przyjęciach, ale prawdę mówiąc wolałaby ten czas spędzić z Tristanem we dwoje, bez publiki. Życie bywało przewrotne, nie chciała poświęcać go na osoby, które tylko przewiną się przez nie i znikną.
Z trudem oderwała się od Tristana i podeszła do kobiety, która akurat rozmawiała z kimś innym. Grzecznie poczekała na swoją kolej, zamieniła z nią kilka słów. Organizatorka uścisnęła jej dłonie i pokiwała głową, a potem powiedziała kilka słów, które sprawiły, że na twarzy Olivii pojawiło się zaskoczenie. Wyglądała na nieco oszołomioną - również w chwili, gdy kobieta poklepała ją po policzku i odeszła. Quirke patrzyła na jej plecy i jasne włosy, nie do końca wiedząc, co ma myśleć o tym, co usłyszała. Wolno wróciła więc do stolika, przy którym zostawiła torebkę.
- Chyba przypadkiem załatwiłam sobie dodatkowe zlecenie na kilka eliksirów - powiedziała, sięgając po torebkę. - Ten co wygraliśmy jest w porządku, ale szukają też innych dostawców. Powiedzieli, że przyślą mi sowę i możliwe, że będę miała dla mnie i matki kilka zleceń.
Pokręciła głową, jakby sama nie do końca dowierzała, że to się stało tak szybko, że to było tak proste. Spojrzała na Tristana i uśmiechnęła się lekko.
- Świstokliki są podpisane przy drzwiach, na stoliku. Możemy iść, miałam też ci podziękować że przyszliśmy, pewnie sama by do nas podeszła, ale ciągle ją ktoś zaczepia. Idziemy? - bardzo chciała już iść. Zdjąć tę sukienkę, zmyć makijaż. Zalec na kanapie w swoich wyciągniętych ubraniach, wtulić się w Tristana i po prostu cieszyć się tą chwilą, bo zdawała sobie sprawę z tego, że nie będą mieli zbyt wielu okazji do tego, by móc cieszyć się sobą przez tak długi czas, jak teraz. Może gdyby zamieszkali razem, to wyglądałoby to inaczej? Ale na to było zdecydowanie za wcześnie. Dopiero weszli do tej relacji, wszystko mogło się jeszcze posypać, chociaż Olivia nie dopuszczała do siebie takiej możliwości. Chciała z nim być do końca życia, wiedziała że Tristan jest tą osobą, z którą chce się zestarzeć, z którą chce dzielić zarówno te miłe chwile, jak i złe.