Trzymanie różdżki tak daleko od siebie... Znał takich czarodziejów i ich nie rozumiał. On ze swoją nie rozstawał się, odkąd ją otrzymał od swojego ojca w sklepie Ollivandera na Pokątnej. Pamiętał własny zachwyt nad nowo odkrytymi możliwościami i dualizm jej tworzywa. Cis oraz włókno ze smoczego serca, symbole śmierci, mroku i predyspozycje do czarnoksięstwa, różdżka, która wymaga siły i charakteru. Kim tak naprawdę był Morpheus Longbottom?
— Wyślę ci butelkę, jutro powinna już być — zgodził się czarodziej, bez większego problemu. Taka cena była bardziej żartem dla niego, niż rzeczywiście obciążeniem, bo nawet jeśli wieszcz nic nie pamiętał, dla niego takie wspomnienie nadal miało ogromną wartość w kontekście momentów przed i po wizji, tych sekund między proroctwami, nim staccato słów bogów uderzy o język i gardziel, aby wyjawiać odmęty przeznaczenia.
Morpheus odebrał buteleczkę po setce wódki z dużo większym namaszczeniem, niż tworzący ją czarodziej. Rozejrzał się za zakrętką, a gdy zlokalizował jakąś, która pasowała gwintem, zakręcił ją i włożył za pazuchę, zupełnie jakby zamierzał później napić się, a nie zanurzyć we wspomnienia wieszcza. Strzepnął popiół znów do tej samej, pustej butelki, nie chcąc przyczyniać się do śmierci Charona za pomocą pożaru.
— Rum można pić wszędzie. Ci, którzy przyjdą po mnie, mogą nie zadowolić się twoim wytłumaczeniem, że nie pamiętasz. I wątpię, aby zadowolili się szybkim zaklęciem, nie będziesz Tyrezjaszem, nie dostaniesz nagrody za cierpienie — ostrzegł Morpheus, dopalając drugiego papierosa i sugerując mężczyźnie zmianę miejsca zamieszkania, opuszczenie wysepki, nad którą niedługo zaczną krążyć sępy. Czy zdecyduje się na to, czy nie, nie było już problemem młodszego wieszcza, ale czuł się zobligowany, aby mu to uświadomić. To samo zresztą zamierzał zrobić z rzeczonym Młodym.
— Bądź błogosławiony, Charonie, niechaj Apollo nie czyni cię więcej swymi ustami, a rzeka Lete obmyje twój umysł. Żegnaj. — Longbottom wstał, położył dłoń na sercu i skłonił się bez teatralności i bez szyderstwa drugiemu wieszczowi, nie bacząc na to, że przewrócił przy tym kilka butelek. Wyszedł, zamykając cicho za sobą drzwi i pozostawiając jedynie zapach wypalonych papierosów za sobą. Wziął głęboki wdech wietrznego powietrza na klifie i skierował wzrok na latarnię morską. Słońce zabarwiło jego oczy nadzieją bursztynu, miodowymi refleksami, odmładzając jego twarz o przynajmniej kilka lat.
Ruszył w stronę wzniesienia i ostatniego bastionu światła nocą.