Koala w postaci Neila nie była czymś, czego się spodziewał w połowie zdejmowania wierzchniego okrycia. Pogoda nadal nie należała do najcieplejszych, daleko jej do letnich upałów, a wraz ze zmierzchem nadchodziła zimna wieczorna rosa. Poklepał lekko niezręcznie młodszego czarodzieja jedną ręką po plecach; nawet Brenna nie zwaliła go z nóg, a tymczasem tutaj musiał przytrzymać się wolną ręką, aby nie przewrócić się ani na swojego gospodarza, ani na drzwi wejściowe, które ledwie się za nim zamknęły. Pomimo tego jednak uśmiechnął się szczerze; robił to rzadko ostatnimi czasy i nawet jeśli wyglądał zdrowiej niż zwykle, to w przepastnych głębinach ciemnego spojrzenia kryła się głęboka żałoba. Powrót do domu był bardziej bolesny, niż się spodziewał, chociaż powinien był to przewidzieć. Dlatego wolał iść do Enfera, niż do Warowni.
— Przyniosłem wino, ale poproszę. — Morpheus pił Earl Graya, krótko parzonego, bez cukru, z mlekiem. Kawę za to pijał czarną, ale robił to rzadko, zwykle z rana lub gdy musiał pozostać trzeźwym przez dłuższy czas. Cienie pod jego oczami, przy bliżej inspekcji, były znajome, bezsenność, która go dręczyła, ujawniła się bardziej, niż zwykle. O ilości zażywanych specyfików nasennych też wiedział francuz oraz tym, że części eliksirów Longbottom odmawiał. Ze swoich przepastnych kieszeni szaty wyjął butelkę czerwonego, greckiego wina oraz małe pudełko; gdy oczywiście drugi czarodziej już go uwolnił.
W kilku krokach dotarł do znajomego fotela i rozlał się w nim niczym ktoś, kto stracił kręgosłup. Zaraz jednak powrócił do siedzenia na brzegu fotela. Na stolik kawowy położył pudełeczko, odkrywając wieczko i ukazując regionalne greckie słodycze. Sam nigdy nic nie jadł u czarodzieja, ale co jakiś czas coś przynosił, w ramach nienadużywania gościnności. I tak obawiał się, że młody mężczyzna za bardzo nad nim skacze i to z powodu samego słynnego nazwiska.
— Woda jak woda, słona. Co ty robiłeś przez ten czas?